“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น เกิดเรื่องอันใด？”
“ศพ โอยเป็นศพจริงๆ”
“เร็ว เร็ว ถอยห่างหน่อย จะมีโรคระบาดหรือไม่？”
เหลียงก่วงพาผู้คุมเฒ่าจาง เสี่ยวเจี่ยและคนอื่นๆ รีบรุดมาที่นี่ ตะคอกเสียงหนึ่งว่า “เอะอะโวยวายอะไรกัน？”
เหมาหูจื่อขาอ่อนยวบทรุดนั่งลงบนพื้น ชี้ไปที่ก้อนหินใหญ่ที่ใช้พัก “โก่ว...โก่ว โก่วจื่อ เป็นโก่วจื่อ”
เมื่อคืนตามหาโก่วจื่ออยู่ครึ่งค่อนคืน กลับหาแม้แต่เส้นขนเส้นเดียวก็ไม่พบ ใครจะคิดว่าวันนี้พอลืมตาตื่น ทั้งกึ่งหลับกึ่งตื่นก็เผชิญหน้ากับใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือดของโก่วจื่อ เมื่อนึกถึงเมื่อครู่ที่ตนยังใช้สองมือโอบลำคอของโก่วจื่อ แทบจะเอาหน้าแนบหน้า ปากชนปากกับใบหน้าที่ไร้ลมหายใจนั้น เหมาหูจื่อไม่อาจกลั้นความปั่นป่วนในท้องไว้ได้อีก พุ่งไปด้านข้างแล้วอาเจียนออกมาไม่หยุด ฟ้าดินและเทพทั้งหลายโปรดคุ้มครอง เรื่องเช่นนี้ใครจะทนไหว
ซินเหนียนแทบกลั้นไม่อยู่ ซุกตัวในอ้อมอกมารดา ใช้มือปิดหน้าครึ่งหนึ่ง กลั้นหัวเราะไม่หยุด
“ท่านแม่ ท่านเห็นสีหน้าคนนั้นหรือไม่ ฮ่าๆๆ ข้าหัวเราะจนตายได้ ข้าหัวเราะได้ตั้งสามวันเต็ม สนุกยิ่งนัก”
ให้พวกเขาไม่มีเรื่องก็ยังมาหาเรื่องนาง สมควรแล้ว นางลุกขึ้นมากลางดึก ขุดศพออกมา เอาเงินทั้งหมดจากตัวโก่วจื่อไป แล้วยังใจดีช่วยให้พี่น้องเขารักใคร่กัน กอดกันอยู่ด้วยกัน ไม่งดงามหรือ นางช่างเป็นเด็กหญิงที่ดีเพียงใด จิตใจดีงาม เข้าอกเข้าใจผู้อื่นถึงขั้นน่าขนลุก แม้แต่นางเองยังต้องซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ
เหมาหูจื่อไม่ใช่เอาแต่คิดถึงพี่น้องหรือ นางก็ช่วยหาให้แล้ว จัดให้อยู่ข้างกาย นอนเคียงกันอย่างสนิทสนม กลับยังไม่พอใจอีก มนุษย์ช่างขัดแย้งเสียจริง ดูสีหน้าบนใบหน้าแผ่กว้างนั้นราวกับเปิดโรงย้อมผ้า ช่างน่าดูยิ่งนัก พอคิดถึงตอนเหมาหูจื่อถูกทำให้ตกใจจนสีหน้าเพี้ยน ซินเหนียนก็อดหัวเราะไม่ได้
เซี่ยหนิงหลันจนใจยิ่งนัก โอบกอดบุตรสาว แล้วยัดนางเข้ามาในอ้อมอกของตนเล็กน้อย เกรงว่านางจะหัวเราะจนเด่นชัดเกินไปถูกคนเห็นเข้า ก็จริง! บุตรสาวในชาตินี้ยังเล็ก เพียงวัยเด็กนักเรียนมัธยมต้น ทำสิ่งใดเกินเลยบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นการสั่งสอนคนชั่ว ไม่นับว่าเสียหาย
ซินเหนียนไหล่สั่นไม่หยุด เงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกมารดาเล็กน้อย สายตาก็ปะทะเข้ากับคุณชายสองคนจากจวนป๋อหย่งคัง กล่าวให้ชัดคือ คนของจวนป๋อหย่งคังและจวนโหวเอินอี้ คอยลอบมองพวกเขาอยู่เสมอ ครานี้บังเอิญจับภาพปฏิสัมพันธ์ของแม่ลูกเซี่ยหนิงหลันได้ ถูกคนเห็นว่านางแอบหัวเราะก็ไม่เป็นไร
ซินเหนียนเหลือบมองพวกเขาครู่หนึ่ง ก่อนละสายตากลับอย่างไม่ใส่ใจ แล้วซุกตัวในอ้อมอกมารดาหัวเราะเบาๆต่อ หานหลีขยับเข้าไปข้างพี่ชาย กระซิบว่า
“พี่ใหญ่ท่านเห็นหรือไม่ ข้าบอกแล้วว่าสาวน้อยตระกูลซินผู้นั้นมีความประหลาดอยู่บ้าง”
“ผู้ที่เหล่ากู่เอ่ยนามให้ต้อนรับอย่างมีมารยาท ย่อมไม่ใช่บุคคลธรรมดา” หานเจาครุ่นคิดแล้วพยักหน้า
เมื่อครู่สายตาของพวกเขาปะทะกัน เด็กหญิงผู้นั้นไม่มีท่าทีหวาดหวั่นที่ถูกจับได้ กลับมองเขาอย่างเปิดเผย
สายตานั้น ทำให้ผู้คนรู้สึกเสมือนกำลังมองสิ่งไร้ชีวิตบางอย่าง หานเจาสะดุ้งไหล่โดยไม่รู้ตัว
“พี่ใหญ่ ท่านว่าการตายของผู้คุมนี้ จะเกี่ยวข้องกับนางหรือไม่？”
หานเจาครุ่นคิดอยู่นาน ส่ายศีรษะ “ไม่ทราบ อย่าคาดเดาโดยพลการ เฝ้าดูต่อไป ระหว่างทางนี้อย่าไปล่วงเกินคนตระกูลซิน”
ทางด้านนั้น เหลียงก่วงพาคนขึ้นไปตรวจดูศพโก่วจื่อแล้ว สีหน้าเลวร้ายยิ่งนัก “ตกลงเกิดอะไรขึ้น？”
ผู้คุมหลายคนพาเหมาหูจื่อที่อาเจียนจนหน้าซีดขาวมานั่งข้างหนึ่ง “เจ้าพบเขาได้อย่างไร？”
ลูกน้องของเหมาหูจื่อคนหนึ่งหน้าตาตื่นตระหนกกล่าวว่า “หัวหน้าเหลียง ทันทีที่พี่เหมาของพวกข้าลืมตา ก็เห็นโก่วจื่อกอดเขาอยู่”
“อย่า อย่าพูดแล้ว！” เหมาหูจื่อได้ยินคำของลูกน้อง ใบหน้าทั้งใบขาวซีดลงทันที กระเพาะปั่นป่วนอีกครั้ง ทนไม่ไหวจึงพุ่งไปอาเจียนด้านข้าง
เหลียงก่วงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหันไปยังลูกน้องของเหมาหูจื่อที่ยังไม่หายหวาดผวา “เจ้าเห็นหรือ？”
“ขอรับ ข้าน้อยเห็นชัดเจน โก่วจื่อเอามือทั้งสองวางพาดบนไหล่พี่เหมา พี่เหมาตกใจร้องลุกขึ้น แล้วไปงัดมือของโก่วจื่อ มือแข็งทื่อ เสียงดังกร๊อบก็หักออก”
ผู้คุมเฒ่าจางลูบแขนที่มีขนลุกตั้งชัน “พอแล้ว พอแล้ว เจ้าอย่าเล่าละเอียดเช่นนี้ แค่บอกว่าศพโก่วจื่อมาอยู่ข้างเหมาหูจื่อได้อย่างไร”
“ก็คือไม่รู้ขอรับ เมื่อคืนพวกข้าตามหาโก่วจื่อจนดึกมาก เงาคนยังไม่เห็น เช้านี้อยู่ๆ ก็เหมือนโผล่มาเอง นอนอยู่ข้างพี่เหมา”
“เพ้อเจ้อ อย่าพูดเรื่องงมงายเช่นนี้” เหลียงก่วงตะคอก “รีบหาที่ฝังเสีย เตรียมออกเดินทาง”
“หัวหน้า！”
ลูกน้องของเหมาหูจื่อตกตะลึงยิ่งนัก “ไม่ตรวจสอบแล้วหรือขอรับ？”
“ตรวจ เจ้ามีเบาะแสหรือจะเอาอะไรไปตรวจ ข้ามิใช่คนของกรมอาญาหรือศาลใหญ่ จะตรวจตรวจไม่ต้องเดินทางหรือ วันนี้งานสำเร็จแล้วหรือ หากไม่เสร็จ สี่วันหลังไปไม่ถึงอำเภอเหิง เจ้าจะบินไปทำเรื่องส่งมอบประทับตราแทนข้าหรือ！”
ลูกน้องถูกตำหนิจนหน้าซีด รีบวิ่งไปพยุงเหมาหูจื่อขึ้น ผู้คุมหลายคนยกศพโก่วจื่อที่แข็งทื่อขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ขุดหลุมฝังศพอย่างเป็นระเบียบ ดูจากท่าทีที่ชำนาญแล้ว เส้นทางเนรเทศคงมิใช่ครั้งแรกที่พวกเขาทำเช่นนี้
ซินเหนียนยิ้มในใจ ค่อยๆ แกะลูกแก้วพลังสองเม็ดที่ติดอยู่ตรงข้อมือออก ลูกแก้วพลังไม่ต้องใช้สิ่งใดรัด ติดอยู่บนข้อมือนางก็ไม่หลุด เพียงดึงแขนเสื้อชุดนักโทษลงมาปิด ก็ไม่มีผู้ใดมองออก
หลังเลื่อนขึ้นสู่ขั้นสอง ร่างกายก็ดีขึ้นมาก การเดินทางทั่วไปต่อไปย่อมไม่เป็นปัญหา แต่ด้วยขีดจำกัดระดับพลังมิติของนางในตอนนี้ อย่างมากทำได้เพียงสิบเม็ด และชั่วคราวยังไม่อาจให้บิดามารดาใช้ได้
แต่ไม่เป็นไร นางมั่นใจในตนเองยิ่งนัก คาดว่าเมื่อขึ้นถึงขั้นสาม ก็จะสัมผัสแก่นแห่งมิติได้บ้าง ฉีกช่องว่างค้นหามิติที่เคยสูญหาย นางก็ไม่โลภ เพียงได้ของที่เคยมีคืนมาบางส่วนก็เพียงพอแล้ว
ซินเหวินหย่วนเพิ่งถูกสวมคานไม้เสร็จ แบกไว้แล้วรีบมาหาภรรยาและบุตรสาว “ลูกเอ๋ย เมื่อครู่ข้าเห็นพี่ชายเจ้ากระดิกเปลือกตา เขาใกล้ฟื้นแล้วหรือไม่”
ซินเหนียนจับมือของบิดาที่ถูกตรึงอยู่บนคานไม้ ส่งพลังรักษาให้เขาเล็กน้อย “ยังไม่เร็วเช่นนั้น ต้องกินยาอีกสี่ชุด คาดว่าพรุ่งนี้หรือมะรืนจึงจะฟื้น”
“ท่านพ่อ ไหล่ของท่านยังเจ็บหรือไม่”
“ยังพอไหว”
“ตอนเที่ยงข้าจะทายาที่ไหล่ให้ท่านอีก” ซินเหวินหย่วนยิ้มกว้าง มองบุตรสาวตัวน้อยของตน ยิ่งมองยิ่งชื่นใจ
บัดนี้เขาชินกับการแบกคานไม้หนักสิบกว่าชั่งเดินไปมาในยามกลางวัน อีกทั้งยังดูดซับพลังเข้าสู่ร่างกาย สภาพร่างกายก็ค่อยๆ แข็งแรงขึ้น วันนี้แบกแล้วชัดเจนว่าไม่เหนื่อยเหมือนสองวันก่อน แต่ก็ยังแพ้ความห่วงใยของบุตรสาว หัวใจของบิดาแทบละลาย
“เช่นนั้นข้าไปก่อน พวกเจ้าสองแม่ลูกดูแลตนเองให้ดี”
“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน เหล่าซิน เหล่าซิน”
เซี่ยหนิงหลันกระพริบตาใส่เขา ดึงซินม่อหานที่ยืนอยู่ข้างๆ “เจ้าพาลูกชายไปด้วย ตอนเที่ยงมากินข้าวด้วยกัน”
ซินเหวินหย่วน：…… ช่างเป็นบาปนัก มักลืมบุตรชายผู้น่าสงสารนี้เสมอ ในหัวแทบไม่มีแนวคิดถึงเขา
เซี่ยหนิงหลันเห็นเด็กน้อยดูน่าสงสาร ก็เอื้อมมือลูบศีรษะเขา “หานเอ๋อร์เชื่อฟัง ไปกับท่านพ่อไม่ต้องกลัว”
ซินม่อหานพยักหน้า เชื่อฟังเดินตามซินเหวินหย่วนไป บิดาบุตรเดินไปข้างหน้าด้วยกัน
ซินเหนียนขยับเข้าข้างมารดา “ช่างแปลกนัก อายุสามสิบกว่ากลับมีน้องชายเสียแล้ว”