ถูกปฏิเสธความรัก โศกนาฏกรรมของมนุษย์ ซินเหนียนหัวเราะเยาะจวิ้นจู่จิ่วหนีผู้นี้อย่างเปิดเผย
ไม่เข้าใจเลย มีฐานะเช่นนี้แล้ว ยังจะไปหลงรักบุรุษทำอันใด นี่ไม่ใช่หาความทุกข์ใส่ตนเองชัดๆยังทำให้ชักดาบช้าลงอีก องครักษ์สองคนข้างกายจวิ้นจู่ชักดาบออกพร้อมกัน ทำให้ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นตกใจไปหมด
ผู้ที่ขลาดกลัวจำนวนไม่น้อย ต่างพึมพำขออภัยแล้วหมอบอยู่กับพื้น ศีรษะไม่กล้าเงยขึ้นแม้เพียงครึ่งส่วน
ซินเหนียนดึงบิดามารดาที่กำลังดูเรื่องสนุก ก้มศีรษะลงตามไปด้วย แอบยืดคอเหลือบมองไปด้านหน้า ทำให้สายตาเมื่อยล้าอยู่บ้าง
เซียวจิ่วหนียกมือห้ามองครักษ์ที่ชักดาบ ยิ้มเย็นอย่างมีอำนาจ “ไม่เป็นไร คุณชายซือคงยังไม่เจ็บปวดพอ จึงยังคิดไม่ออก ก็พอเข้าใจได้”
“ซือหลาง ท่านเป็นคนฉลาด ข้ารู้ว่าสักวันหนึ่งท่านจะเข้าใจ ข้าจะพักอยู่ที่เรือนพักอวิ๋นหลินช่วงนี้ ท่านรู้สถานที่นั้นอยู่แล้ว ข้าจะรอท่าน”
สามคำสุดท้ายเอ่ยอย่างเนิบช้าและชวนเคลิ้ม เซียวจิ่วหนียิ้มมุมปากแดงสด มองซือหนานเฟิงอย่างมีความสนใจ
ซินเหนียนในใจร้อง “โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย” ปากเล็กแทบเชิดขึ้นฟ้า ท่านคงไม่คิดว่าท่าทางแบบท่านประธานนี้ดูสง่างามกระมัง น่าขันนัก! การบังคับเอาและแย่งชิงเช่นนี้ ไม่ว่าชายหรือหญิง ล้วนเป็นการกระทำที่ต่ำช้า มิอาจเกี่ยวข้องกับคำว่าสง่างามได้เลย ลองมองคุณชายใหญ่แห่งเมืองจิงเจ้าอีกที เด็กหนุ่มงดงามแทบจะแตกสลาย ช่างน่าสงสารนัก จนอยากเข้าไปปลอบ
“ไป” จวิ้นจู่จิ่วหนีมิได้ก่อเรื่องต่อ เอ่ยเพียงคำเดียว แล้วขึ้นรถไปเอง
เซวียนเฉ่าเชิดคางขึ้น กวาดตามองไปรอบประหนึ่งไก่ชน เมื่อเห็นทุกคนหมอบนิ่งมองตน เซวียนเฉ่าราวกับได้รับเกียรติพิเศษ สีหน้าภาคภูมิใจ บิดคอไปมา ดังที่จวิ้นจู่กล่าวไว้ คนพวกนี้กับมดปลวกไม่มีอันใดต่าง ล้วนเป็นสิ่งต่ำช้า มองมากไปก็ยังรังเกียจ
“จวิ้นจู่ออกเดินทาง！” พร้อมเสียงประกาศก้อง รถม้าของจวิ้นจู่ค่อยๆ เคลื่อนออกจากตรงหน้าผู้คน
เซียวจิ่วหนีเปิดม่านรถเล็กน้อย สายตาตกลงบนซือหนานเฟิงที่คุกเข่าศีรษะก้มต่ำอยู่ด้านข้าง แล้วเรียกเบาๆ “ซือหลาง ข้าจะรอท่านที่เรือนพักอวิ๋นหลิน”
เรือนพักอวิ๋นหลิน เซียวจิ่วหนีไปพักผ่อนที่นั่น คาดว่าคงอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ซินเหนียนคำนวณในใจ แล้วรู้สึกยินดีขึ้นมา สถานที่เช่นนี้ย่อมเป็นที่ดีไม่น้อย อาจมีเสบียงอุดมสมบูรณ์ ก็เหมือนง่วงแล้วมีคนส่งหมอนมาให้ พอถึงก่อนอำเภอเหิง หากได้เก็บของกินของใช้สักรอบ ต่อไปคงเดินทางได้ง่ายขึ้น
“พอแล้ว พอแล้ว ลุกขึ้น เดินต่อ” เหลียงก่วงเช็ดเหงื่อบนศีรษะ ส่งสายตาให้ผู้คุมเฒ่าจาง
ฝ่ายหลังพยักหน้า ถูมือ ยิ้มเจ้าเล่ห์ เดินไปหน้าครอบครัวซือหนานเฟิง ประสานมือคำนับ “ใต้เท้าซือ คุณชายซือ พวกท่านเดินไปพลาง คิดให้ดีเถิด”
“นี่คือวาสนาลาภยิ่งใหญ่ หากคุณชายซือได้พึ่งพาจวิ้นจู่จิ่วหนี ภายหน้าครอบครัวท่านก็ไม่ต้องกังวลชีวิต อีกทั้งยังลบทะเบียนโทษได้ ไม่ดีหรือ”
“ไปให้พ้น！” หากมิใช่เพราะการอบรมสั่งสอนมายาวนาน คุณชายซือคงถ่มน้ำลายใส่หน้าผู้คุมเฒ่าจางไปแล้ว
ผู้คุมเฒ่าจางเสียหน้าเล็กน้อย ลูบจมูกแล้วเม้มปาก “คุณชาย ข้าก็หวังดีต่อครอบครัวท่านมิใช่หรือ”
นิสัยของจวิ้นจู่จิ่วหนี ใครในเมืองหลวงไม่รู้ นางเป็นคนที่ไม่บรรลุเป้าหมายย่อมไม่เลิกรา ครอบครัวซือหนานเฟิงกล้าต่อต้านจวิ้นจู่ ภายหน้าคงไม่มีวันได้พบผลดี
“ไป ไป ไป ไปให้พ้น！” ซือจ้าวถังยืนขวางหน้าบุตรชายคนโต ตะโกนใส่ผู้คุมเฒ่าจางอย่างดุร้าย
ยามที่พวกเขายังรุ่งเรือง ก็ไม่เคยก้มหัวให้ความชั่วร้าย บัดนี้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ยังมีสิ่งใดต้องสูญเสียหรือหวาดกลัวอีก
“ช่างไม่รู้จักกาลเทศะ” ผู้คุมเฒ่าจางก็โกรธ เอ่ยอย่างไม่ยั้งคิด “เรียกท่านว่าใต้เท้าซือ ท่านยังคิดว่าตนเป็นใต้เท้าซืออยู่หรือ”
“นี่มันเวลาใดแล้ว ยังจะมาวางท่าใส่ข้าอีก”
“หากข้ามีบุตรชายรูปงามน่าชื่นใจเช่นนี้ ข้าคงดีใจแทบไม่ทัน อยากส่งไปจวนจวิ้นจู่เพื่อแลกความรุ่งเรืองทั้งตระกูลเสียด้วยซ้ำ แต่เจ้ากลับไม่ยินดี ยังปฏิเสธงานแต่งที่ดีเช่นนี้ของจวิ้นจู่อีก”
“บัดนี้เคราะห์ร้ายมาเยือน ก็สมควรแล้ว ครอบครัวหนึ่งล้วนเป็นพวกไม่รู้จักแยกแยะ ยังคิดจะเอาแขนไปงัดขาใหญ่หรือ หึ!”
ซินเหนียนคิดในใจ ช่างเห็นของแปลกในชีวิต สามารถพูดการปีนป่ายอำนาจอย่างไร้ยางอายให้ฟังดูสดใหม่ถึงเพียงนี้ ผู้คุมเฒ่าจางผู้นี้ช่างมีฝีปากยิ่งนัก เซี่ยหนิงหลันก็ฟังไม่ไหว นางซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน เปลี่ยนน้ำเสียงเอ่ยเย้ยว่า “น่าเสียดาย ก็ด้วยหน้าตาเช่นท่าน ต่อให้หวัง ก็ไม่มีทางมีบุตรชายรูปงามน่าชื่นใจเช่นนั้น”
ฝูงชนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ผู้คุมเฒ่าจางเสียหน้า หันไปมองฝูงชน “ผู้ใด ผู้ใดกันที่พูดจาเยาะเย้ยเช่นนั้น”
ทางนี้ฝูงชนส่งเสียงซุบซิบ ทางนั้นบุตรชายคนเล็กในอ้อมอกฮูหยินซือ จู่ๆ ก็ลืมตาครึ่งหนึ่ง สูดลมหายใจแรง หน้าอกสั่นไม่หยุด “หนานหลี่ หนานหลี่”
ฮูหยินซือตกใจร้องออกมา ซินเหนียนเหลือบมองเล็กน้อย เลิกคิ้ว เด็กผู้น่าสงสาร โรคหอบกำเริบ
ครอบครัวซือประสบเคราะห์ซ้ำซ้อน ในเวลานี้ต่างตื่นตระหนกอย่างยิ่ง
ซือจ้าวถังยิ่งแล้วใหญ่ หันไปทางหมอเฉิง ประสานมือคำนับไม่หยุด “ท่านหมอเฉิง ได้โปรดช่วยดูอาการบุตรชายข้าด้วยเถิด”
หมอเฉิงยิ้มขมขื่น “เฮ้อ! พี่จ้าวถัง อาการของบุตรท่าน ข้าเคยตรวจมาก่อน โรคหอบนี้ติดตัวมาตั้งแต่ในครรภ์ มิมีทางรักษาให้หายขาด ปกติทำได้เพียงดูแลดีๆ พยายามไม่ให้เหนื่อยมาก”
“แต่สภาพเช่นนี้ของพวกเรา เฮ้อ! มิใช่ว่าข้าไม่ช่วยพี่จ้าวถัง เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่มีทั้งเข็มและยา อยากรักษาก็ไม่รู้จะเริ่มอย่างไร”
ฮูหยินซืออุ้มบุตรชายที่หายใจไม่สม่ำเสมอ ร้องไห้โฮออกมา
หมอเฉิงพลันเอ่ยเสียงดัง “คุณหนูซิน พวกท่านไปขอคุณหนูซิน นางมีสมุนไพรติดตัว ไม่ทราบว่าจะช่วยบุตรชายของท่านได้หรือไม่”
ผู้คนหันกลับพร้อมกัน สายตาทั้งหมดรวมไปที่คุณหนูซิน คุณหนูซินกับมารดากำลังกอดอกมองดูเรื่องสนุกในท่าเดียวกัน จู่ๆ ถูกสายตาทุกคนจับจ้อง ก็รีบวางมืออย่างเก้อเขิน
ฮูหยินซืออุ้มบุตรชาย ทั้งร้องไห้ทั้งวิงวอน “คุณหนูซิน ขอร้องท่าน ช่วยบุตรข้าด้วย”
ซินเหวินหย่วนรีบกล่าว “เอ่อ! ฮูหยินซืออย่าเข้าใจผิด บุตรสาวข้า เพียงรู้วิชาแพทย์เล็กน้อย ปกติดูแลคนในครอบครัวพอได้ หากรักษาพวกท่านแล้วเกิดผิดพลาด”
“พี่เหวินหย่วน” ซือจ้าวถังรีบแบกคานไม้เข้ามา สองมือพยายามยกขึ้นคำนับไม่หยุด
“ขอให้บุตรสาวท่านช่วยให้สมุนไพรเล็กน้อย ดูว่าจะรักษาบุตรชายข้าได้หรือไม่”
“ใช่ ใช่ ใช่ ใช่”
หมอเฉิงช่วยพูดเสริมอยู่ด้านข้าง “พี่ซิน ลองดูว่าข้างกายบุตรสาวท่านมีสมุนไพรที่เหมาะหรือไม่ ให้คุณชายรองซือใช้ก่อน ช่วยแก้ขัดไปก่อน”
ซินเหวินหย่วนกำลังจะกลอกตาใส่พวกเขา นี่มันเวลาใดแล้ว ยังคิดจะเอาของจากผู้อื่นเปล่าๆ ใช้ศีลธรรมมากดดันคนอื่นอีก สมุนไพรเช่นนี้ย่อมต้องเก็บไว้ให้คนในครอบครัวใช้ก่อน หากให้ไป แล้วฝั่งพวกเขาเกิดเรื่องขึ้นมาอีก ถึงตอนนั้นจะมีผู้ใดช่วยครอบครัวที่น่าสงสารของพวกเขา
เสี่ยวเจี่ยพลันหัวเราะออกมา “พวกเจ้าทั้งหลายนี้ช่างเถิด”