“เมื่อครู่จวิ้นจู่ทรงเมตตา อนุญาตจะพาพวกเจ้าไปพักผ่อนที่เรือนพัก แต่กลับไม่ยินดี”
“บัดนี้ป่วยแล้ว ก็ลนลานหาหมอมั่วซั่ว” เสี่ยวเจี่ยเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน แค่นหัวเราะมองไปยังซือจ้าวถัง
“ข้าละจะหัวเราะจนตาย พวกเจ้าคิดว่าหาสมุนไพรไม่กี่ตำลึงจะช่วยได้หรือ ต่อให้หายาที่ตรงอาการได้ แล้วจะให้พวกเจ้าหยุดอยู่ที่นี่ต้มยาเป็นหนึ่งสองชั่วยามหรือ”
“เพื่อเด็กคนเดียว จะให้พวกเราทั้งหมดล่าช้าไปหรือ”
“เพ้อฝัน！” คำสองคำสุดท้ายของผู้คุมตกลง ฮูหยินซือร้องโหยหวน กอดบุตรชายคนเล็กพลางคร่ำครวญ “ใต้เท้า ขอใต้เท้าได้โปรดเห็นแก่ฟ้าดินและเทพเจ้า ให้บุตรข้ามีทางรอด ขอร้องใต้เท้า ขอร้องใต้เท้าเถิด”
ผู้คุมเฒ่าจางลูบคาง ดวงตาเจ้าเล่ห์ไล่มองเรือนร่างฮูหยินซือสองสามรอบ เอ่ยอย่างต่ำช้า “ฮูหยินซือ ท่าทีเช่นนี้ยังเรียกว่าขอร้องหรือ ท่านไม่รู้วิธีขอร้องใต้เท้าเหลียงหรือ”
ฮูหยินซือแม้อายุเกือบสี่สิบ แต่ปกติได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี บำรุงรักษาอย่างประณีต ไม่เพียงใบหน้าละมุนงดงาม รูปร่างก็อวบอิ่มอ่อนช้อย นับว่าเป็นหญิงงามยิ่งนัก
ใต้เท้าเหลียงโปรดปรานลักษณะเช่นนี้ หากนางรู้จักกาลเทศะบ้าง บางทีเมื่ออารมณ์ดี ก็อาจให้เวลาพวกเขารักษาเด็กที่ป่วยได้บ้าง
ซือจ้าวถังเห็นสายตาของผู้คุมน่ารังเกียจ รีบก้าวออกมายืนบังภรรยาและบุตร “ใต้เท้าผู้คุม พวกเราจะหาทางเอง”
“หึ!” ผู้คุมเฒ่าจางคิดในใจ ครอบครัวนี้ช่างไม่รู้จักดีชั่วจริงๆ เขาจะรอชมว่าพวกเขาจะตายอย่างไร
หมอเฉิงอยู่ข้างๆ ถอนหายใจ “พี่จ้าวถัง ระหว่างทางนี้ บุตรชายท่านไม่ได้พักผ่อนอย่างเหมาะสม หากโรคหอบกำเริบ ผลย่อมยากคาดคิด”
ฮูหยินซือตกใจจนเสียสติ ได้แต่กอดลูกแล้วร้องไห้ไม่หยุด ซือจ้าวถังตาแดงก่ำ แทบทรุดลงกับพื้น
ซินเหนียนทนดูต่อไปไม่ไหว อาการรำคาญคนโง่กำเริบ นางเป็นคนเกียจคร้านมาแต่เดิม หากไม่ต้องลงมือก็ไม่อยากลงมือ หากไม่ต้องยุ่งก็อยากไม่ยุ่ง เว้นแต่จะทนไม่ไหว!
นางก้าวสองสามก้าวไปยังฮูหยินซือ ดึงนางออกอย่างหยาบ “เจ้าจะรัดเขาตายแล้ว！”
เดิมก็หายใจไม่สะดวกอยู่แล้ว ยังจะกอดแน่นทั้งเขย่าทั้งร้องไห้ นี่คิดว่าเขาตายช้าไปหรืออย่างไร
ฮูหยินซือยืนตะลึงอยู่กับที่ หยุดไปครู่หนึ่งแล้วความเศร้าก็ถาโถมอีกครั้ง
ยังไม่ทันอ้าปากร้อง ซินเหนียนก็ตวาดอย่างไม่สบอารมณ์ “เงียบ！ร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้ทั้งวัน ร้องไปมีประโยชน์อันใด” ร้องแล้วจะดึงคนกลับมาจากความตายได้ หรือร้องแล้วจะเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้
ฮูหยินซืออ้าปากค้าง ยืนงงอยู่ตรงนั้น หมอเฉิงเห็นซินเหนียนหยิบถุงเข็มออกมาจากอก เสื้อผ้า ดวงตาก็สว่างวาบ “คุณหนูซิน ท่านยังฝังเข็มเป็นหรือ”
ซินเหนียนหรี่ตาเล็กน้อยหันไปมองเขา มุมปากยกขึ้นอย่างไม่เป็นมิตร “ท่านก็อยากลองหรือ”
หมอเฉิงรู้สึกหนาววาบในใจ รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ ไม่ ไม่ คุณหนูซินฝังเข็มเป็น นั่นย่อมดีที่สุด”
มือทั้งสองของเขาถูกคานไม้รัดไว้ แกว่งไปมา ดูน่าขันเล็กน้อย ซินเหนียนไม่คิดสนใจ หมอเฉิงก็ยังพูดไม่หยุด
“การฝังเข็มต้องอาศัยความแม่นยำ หากกระตุ้นจุดสำคัญได้ถูกต้อง ปรับสมดุลลมปราณและโลหิต ก็จะเป็นผลดีต่ออาการของคุณชายรองซือในเวลานี้อย่างยิ่ง”
“ต้องให้ท่านมาสอนข้าหรือ” ซินเหนียนใช้นิ้วเรียวคีบเข็ม ออร่าพลุ่งพล่าน
เวลานางรักษาคน เกลียดที่สุดคือมีคนพูดมากอยู่ข้างๆ ทำได้ก็ทำเองสิ อย่ามายืนพูดไม่หยุด
หมอเฉิงกระตุกมุมปาก จำใจเงียบ แต่ในวินาทีถัดมา ดวงตากลับสว่างวาบแทบเป็นประกายเขียว วิธีฝังเข็มของคุณหนูซิน แม้ไม่เคยพบเห็น แต่กลับให้ความรู้สึกลึกล้ำยากหยั่งถึง สามเข็ม เพียงแค่ปักลงไปสามเข็ม คุณชายรองซือก็ลืมตาขึ้น
ความอุดตันในหลอดลมคลายลงมาก คุณชายรองซือไม่หอบหนักอีก ลำคอก็ไม่ส่งเสียงครืดคราดอีก
ซินเหนียนสบตากับดวงตาที่เป็นประกายคู่นั้นชั่วขณะ เลิกคิ้วคิดในใจ โอ้! ครอบครัวใต้เท้าซือนี้ถ่ายทอดสายเลือดได้ดีจริง เด็กสองคนนี้งดงามยิ่งกว่าผู้เป็นบิดามารดา
คนพี่ราวกับหยกงามที่แตกร้าว คนผู้นี้มีดวงตาไร้เดียงสาน่าสงสารราวลูกสุนัข ช่างน่ามองยิ่งนัก ไม่เสียแรงที่ช่วยไว้ มนุษย์ควรสืบทอดสายพันธุ์เช่นนี้ ของที่ไม่งดงามมองแล้วก็ระคายตา
“หนานหลี่”
ฮูหยินซือคิดจะพุ่งเข้าไปกอดบุตรอีกครั้ง ถูกซินเหนียนจับข้อมือไว้แล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ “อย่ากอดเขาแน่นเช่นนั้น เขาหายใจไม่สะดวก เจ้ายังจะกอดเขาอีก หรืออยากให้เขาตายเร็วขึ้น”
ฮูหยินซือตกใจ รีบชักมือกลับ “ไม่ ไม่ใช่ ข้า ข้า จะประคองเขาอย่างระมัดระวัง”
ซือหนานหลี่กระพริบตากลมใสชื้นแฉะ แล้วเอ่ยหวานว่า “พี่สาว ท่านช่วยข้าไว้ ต่อไปข้าก็เป็นคนของท่านแล้ว” ทุกคนเงียบงัน!
ซินเหนียนคิดในใจ เด็กหนุ่ม ไม่จำเป็นต้องถึงเพียงนี้ ซือจ้าวถังในเวลานี้ก็ตื่นเต้นยิ่งนัก พยักหน้าตามคำของบุตร “คุณหนูซินมีบุญคุณต่อบุตรข้าเทียบเท่าชุบชีวิต ภายหน้ามีสิ่งใดต้องการ โปรดเอ่ยมา หากมีสิ่งใดที่พวกเราทำได้ ย่อมสุดกำลัง”
“เพียงช่วยบรรเทาเท่านั้น หากภายหน้ามีเงื่อนไข ต้องรักษาต่อเนื่อง”
ซินเหนียนกล่าวอย่างไร้อารมณ์ เข็มไม่กี่เล่มของนาง เพียงบรรเทาอาการเกร็งของทางเดินหายใจ ผลลัพธ์ก็ไม่ได้มากนัก โรคของเด็กผู้นี้โดยแท้ยังต้องอาศัยการดูแลอย่างดี คำของหมอเฉิงมีส่วนถูก เขาเพียงไม่ได้พักผ่อนดีระหว่างทาง
ผู้คุมเฒ่าจางเดินตามหัวหน้าเหลียงเข้ามา เอ่ยอย่างประหลาดใจ “ลิ่วยาโถว เจ้าฝังเข็มเป็นจริงหรือ”
เพียงไม่กี่เข็มก็รักษาอาการเฉียบพลันได้ พูดได้คล่อง ไม่ธรรมดาจริง ซินเหนียนหันไปมองพวกเขา ยิ้มสว่างไสว “พวกเจ้าก็อยากลองหรือ วิชาฝังเข็มของข้าพอใช้ อยากลองหรือไม่ รับรองสบายตัว”
เหลียงก่วงและพวกไม่รู้เพราะเหตุใด รู้สึกเย็นวาบไปถึงด้านล่าง
ซินเหนียนเห็นท่าทีพวกเขา ก็อดหัวเราะไม่ได้ หัวเราะคิกคักไม่หยุด เมื่อสบกับดวงตาที่ยิ้มจนโค้งดั่งจันทร์เสี้ยวของเด็กสาว ทุกคนรู้สึกเย็นวาบขึ้นในใจ เด็กสาวอายุยังน้อย เสียงหัวเราะแฝงความประหลาด ทำให้ผู้ฟังรู้สึกหวาดอยู่บ้าง
“หยุดหัวเราะ！”
เหลียงก่วงถูกนางหัวเราะใส่จนไม่สบายใจ โกรธอายตะโกน “จัดการให้เรียบร้อย รีบออกเดินทาง เวลาไม่รอแล้ว กลางวันไม่คิดจะกินหรือ”
เสียเวลาไปมาก ทั้งรับเสด็ จและรักษา ต่อไปการเดินทางก็แทบไม่ต่างจากเร่งรีบ ผู้คนทั้งหมดอิดโรย ถูกต้อนให้เดินไปข้างหน้าเหมือนฝูงแกะ เซี่ยหนิงหลันเห็นบุตรสาวกลับมา รีบเข้าไปกระซิบ
“ลูกแม่ แม่เลื่อนขั้นหนึ่งแล้ว”
“เจ้าดูสิ”
นางดึงเถาวัลย์อ่อนจากปลายนิ้ว เขย่าเบาๆ “เพียงแต่ยังอ่อนแรง ยังใช้ตีคนไม่ได้”
ซินเหนียนตาเป็นประกาย “ท่านแม่ ข้าจะหาเมล็ดพันธุ์ให้ท่าน ลองดูว่าสามารถเร่งการเจริญเติบโตได้หรือไม่”
“หลายวันมานี้พวกเราไม่ได้กินผัก ข้ารู้สึกเหมือนจะขับถ่ายไม่ออกแล้ว”
เซี่ยหนิงหลันพยักหน้ารัว ส่งสายตาให้บุตรสาว “ใช่ ใช่ เจ้าคิดจะลงมือเมื่อใด”
“รอดูจังหวะ ดีที่สุดคือคืนนี้”
ซินเหนียนหรี่ตา เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาจะเชื่อฟังหรือไม่ หากไม่เชื่อฟัง ก็ฆ่าคนเพิ่มสักคนให้ครึกครื้น”