ในชั่วขณะคับขัน ซินรั่วอวี่รีบพุ่งตัวเข้าไป โอบฮูหยินผู้เฒ่าซินไว้จากด้านหลัง ใช้แผ่นหลังของตนรับแส้แทน
“ซานยาโถว” ฮูหยินผู้เฒ่าซินตกใจอย่างยิ่ง รีบยื่นมือพยุงเด็กสาวที่อ่อนแรงล้มลงโดยไม่รู้ตัว
“พี่สาม” ซินเมิ่งเสวี่ยมองรอยแส้เลือดซึมบนแผ่นหลังของซินรั่วอวี่ ใบหน้าเล็กซีดขาว น้ำตาไหลพรากโดยไม่อาจควบคุม เซี่ยหนิงหลันอ้าปากจะพูด แต่ชั่วขณะกลับตั้งตัวไม่ทัน จะเฆี่ยนก็เฆี่ยนทันทีหรือ ช่างเป็นราชสำนักศักดินาที่ไร้เหตุผลจริงๆ
“ท่านแม่” ซินเหวินอัน นายท่านสาม ตะโกนเสียงดัง รีบลากคานไม้หันกลับมา ซินเหวินหย่วนก็เป็นห่วงภรรยาและบุตรสาว รีบเร่งก้าวตามมา
ชั่วขณะนั้น คนในตระกูลซินต่างทยอยล้อมเข้ามา ก่อให้เกิดแรงกดดันอย่างหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
ผู้คุมเกิดความระแวง ฟาดแส้ออกไปหลายครั้งด้วยความเดือดดาล ตะโกนว่า
“ทำอะไรกัน จะรวมตัวก่อกบฏทั้งที่ยังไม่พ้นเขตเมืองหลวงหรือ”
“อย่างไร ยังคิดว่าตนเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง นายท่าน ฮูหยิน คุณหนูทั้งหลาย” ผู้คุมหนวดดกกอดอก ยิ้มเยาะอย่างไม่ปิดบัง
“ข้าจะบอกพวกเจ้า ตั้งแต่ขึ้นทางนี้ พวกเจ้าล้วนเป็นนักโทษเนรเทศ ต้องเชื่อฟังและรักษากฎ”
ซินรั่วอวี่ใบหน้าซีดขาว กัดฟันทนความเจ็บ “ไม่...ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านย่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าซินดวงตาแดงเรื่อด้วยความสงสาร ประสานมือกล่าวกับผู้คุมหนวดดกว่า “ใต้เท้าโปรดระงับโทสะ ข้าจะพยายามเดินให้ทัน มิกล้าถ่วงเวลา”
ผู้คุมหนวดดกยังไม่ยอม “ยายแก่ จำคำของเจ้าไว้ หากไม่เป็นเช่นนั้น แส้ในมือข้าจะไม่ปรานี”
กล่าวพลางยกแส้ขึ้น ฟาดอากาศดังลั่น ทว่าท่าทางนั้นยังไม่ทันผ่านไปชั่วอึดใจ ปลายแส้ที่ฟาดออกไปกลับสะท้อนกลับอย่างประหลาด ฟาดลงบนใบหน้าของเขาเอง แส้นั้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ครึ่งหน้าถูกฟาดจนเลือดออก ผู้คุมหนวดดกร้องลั่น รีบยกมือปิดหน้า เลือดไหลออกจากซอกนิ้วหยดลงพื้น ดูน่าหวาดหวั่น
เซี่ยหนิงหลันแอบเหลือบมองบุตรสาวอย่างเงียบๆอีกฝ่ายยังคงทำท่าทางไร้เดียงสา ดวงตาดำขาวแจ่มใสเบิกกว้าง สีหน้าตกใจไม่ต่างจากคนรอบข้าง
“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น ก่อเรื่องอะไรกัน ยังจะเดินทางต่อได้หรือไม่”
“หัวหน้าเหลียง”
“หัวหน้าเหลียง” ผู้คุมหลายคนเห็นหัวหน้าผู้คุมเดินมาด้วยสีหน้าเดือดดาล ต่างก็หดคอลง
เหลียงก่วงมีใบหน้ากว้างสี่เหลี่ยม ตัวเตี้ยแต่ล่ำ เมื่อยืนอยู่ตรงนั้นดูราวเสาเหล็ก ด้านหลังยังมีผู้คุมชราผู้หนึ่ง อายุเกินห้าสิบ ใบหน้าคล้ำแดดเคราเชื่อมจอน
“โอ เหมาหูจื่อนี่เป็นอะไร เหตุใดหน้าถึงมีเลือด” ผู้คุมชรายิ้ม เดินเข้ามาแตะเขาเบา ๆ แล้วหันไปมองผู้คุมหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“เสี่ยวเจี่ย เจ้าพูด”
ผู้คุมหนุ่มเกาหัว “ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อครู่ยังดีอยู่ แส้ที่พี่เหมาเหวี่ยงออกไปกลับสะท้อนมาฟาดหน้าตัวเอง”
ผู้คุมชราแสดงสีหน้าสะใจ หัวเราะเสียงดัง “เจ้าตาฝาดหรือไม่ เหมาหูจื่อจะโง่ถึงขั้นฟาดแส้โดนตนเองหรือ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
เสี่ยวเจี่ยหน้าแดง รีบแก้ตัว “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าเห็นชัดเจนจริงๆนะ”
ผู้คุมชรายกมือฟาดไหล่เขาแรง ๆ หันไปถามเหมาหูจื่อ “หน้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
เหมาหูจื่อกัดฟันแน่น “เช่นนี้ยังเรียกว่าไม่เป็นไรหรือ เมื่อครู่ชัดเจนว่าสตรีเหล่านั้นก่อเรื่อง…”
“พอเถิด เสี่ยวเจี่ยก็กล่าวแล้วว่าเจ้าเหวี่ยงแส้พลาดเอง จะไปเกี่ยวกับหญิงเหล่านั้นได้อย่างไร” ผู้คุมชรายกมือกันแส้ของเขาไว้ พลางเหลือบมองเซี่ยหนิงหลันกับซินเหนียนอย่างมีนัย “เสี่ยวเจี่ย ยังไม่รีบพาเขาไป”
“พอเถิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า ก็จงเดินทางต่อ อย่าก่อเรื่องอีก” ผู้คุมชราหัวเราะเย็น กล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่าซิน เหลียงก่วงทำหน้าขรึมแล้วเดินจากไป
เซี่ยหนิงหลันรีบเข้ามาใกล้บุตรสาว กระซิบว่า “คนพวกนี้ดูไม่ใช่คนดี เหตุใดจึงปล่อยพวกเราไปเช่นนี้”
ซินเหนียนเองก็สงสัยอยู่บ้าง เมื่อครู่เพียงใช้พลังมิติเล็กน้อยบิดเบือนแส้เพื่อลงโทษเหมาหูจื่อ มิได้คาดคิดว่าจะจบลงเช่นนี้ แต่มิคิดว่าผู้คุมชราจะช่วยคลี่คลายสถานการณ์ ซินเหนียนคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ จึงปลอบมารดาว่า
“การคุมตัวนักโทษในยุคนี้ก็ต้องมีกฎเกณฑ์ พวกเรายังไม่พ้นเมืองหลวง หากทำร้ายจนมีผู้ตายจำนวนมาก ผู้คุมเองก็ต้องรับโทษ”
“ก็จริง” เซี่ยหนิงหลันพยักหน้า
ขณะพูด หลู่หมัวมัวอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กวิ่งเข้ามา สีหน้าร้อนใจ “ฮูหยินผู้เฒ่าซิน ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าซินมองพี่น้องเก่า สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ “ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่ซินรั่วอวี่ของข้า ถูกฟาดไปหนึ่งแส้”
“ให้บ่าวแบกคุณหนูสามไปสักระยะดีหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ต้อง หมัวมัวยังต้องดูแลพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง และเด็กทั้งสอง ข้าไม่เป็นไร” ซินรั่วอวี่กัดฟันทนความเจ็บ เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลลงมา
ซินม่านเอ๋อร์วัยห้าขวบอยู่บนหลังหมัวมัว กล่าวอย่างจริงจัง “ท่านทวดอย่าร้องไห้นะเจ้าคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าซินยิ้มฝืน “ทวดไม่เป็นไร”
นางจับมือหลู่หมัวมัวไว้ “ชุยฮวา เจ้าดูแลสะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง และเด็กทั้งสองก็พอ พวกเราไม่ต้องห่วง”
“แต่ฮูหยินผู้เฒ่า บาดแผลที่หลังของคุณหนูสามเช่นนี้ จะปล่อยไว้มิได้เจ้าคะ”
“ลองใช้ยานี้ดูเจ้าค่ะ” ซินเหนียนหยิบผงยาห้ามเลือดออกมาจากห่อ
เซี่ยหนิงหลันรีบรับไป “ให้ข้าทำเถิด”
ซินรั่วอวี่กัดฟันทน “ขอบคุณอาสะใภ้สี่”
เซี่ยหนิงหลันถอนหายใจ “ล้วนเป็นคนในครอบครัว จะกล่าวคำขอบคุณไปใย”
กล่าวแล้วเปิดขวดยา เทผงยาลงบนบาดแผล ตามหลักควรล้างแผลก่อน แต่เวลานี้มิอาจทำได้
ขบวนเริ่มเคลื่อนอีกครั้ง เซี่ยหนิงหลันจึงรีบจัดการแผลให้ซินรั่วอวี่ แล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
“ผงยานี้ไม่ดีนัก” เซี่ยหนิงหลันพูดเสียงต่ำกับบุตรสาว “เทไปไม่น้อย เลือดยังไหลไม่หยุด เด็กคนนี้ต้องลำบากมาก”
ซินเหนียนขมวดคิ้ว “ยานี้ดูแล้วไม่มีปัญหา อาจออกฤทธิ์ช้า ยุคนี้สภาพการแพทย์ก็เป็นเช่นนี้”
“หวังว่าระหว่างทางจะพบสมุนไพรได้บ้าง ไข้ของพี่ชายยังไม่ลด ต้องหาวิธีอื่น”
ขบวนเดินทางต่อไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนลากโซ่เหล็กและคานไม้ เดินไปภายใต้การเร่งเร้าของผู้คุม จนในที่สุดก็มาถึงเนินสิบลี้นอกเมืองก่อนเที่ยง ผู้คุมเพิ่งกล่าวให้พัก ผู้ต้องโทษก็ล้มตัวลงกับพื้น ร้องคร่ำครวญไม่หยุด ทุกคนราวกับหมดเรี่ยวแรง ล้มลงแล้วมิอยากขยับ