ซินเหนียนพยักหน้า “ผู้คุมเฒ่าแซ่จางผู้นี้อยู่พวกเดียวกับหัวหน้าผู้คุมเหลียงก่วง คาดว่าคงไม่ลงรอยกับเหมาหูจื่อเท่าใดนัก”
“ท่านตาเป็นถึงเสนาบดีกรมขุนนาง อย่างไรก็ยังมีอำนาจค้ำจุนอยู่เบื้องหลัง หัวหน้าเหลียงคงไม่อยากล่วงเกินบุตรีตระกูลเซี่ย”
เซี่ยหนิงหลันพยักหน้า จูงมือลูกสาวกลับเข้าขบวน ส่งสัญญาณให้ซินเหวินหย่วนผ่านฝูงชนให้เขาวางใจ
ผู้คุมทั้งหลายกำลังตะโกนเร่งให้ทุกคนลุกขึ้นเดินทาง เสียงคร่ำครวญดังขึ้นอีกครั้ง
ผู้คุมเฒ่าเดินเข้าไปใกล้เหลียงก่วงอย่างเงียบ ๆ เอ่ยเสียงเบา “ใต้เท้า ทางจวนเสนาบดีแจ้งว่า พรุ่งนี้ก่อนออกจากทางการ ยังจะนำของมาส่งอีก เห็นได้ชัดว่าใส่ใจคุณหนูผู้นั้นไม่น้อย”
เหลียงก่วงเหลือบมองเขา ผู้คุมเฒ่ารู้ทันทีจึงยิ้มกว้าง ขยับเข้าใกล้ ล้วงของห่อหนึ่งจากอกยัดใส่มืออีกฝ่าย
เหลียงก่วงชั่งน้ำหนักในมือแล้วพอใจ “บอกให้พวกเขาส่งมอบกันลับ ๆ ให้รวดเร็วหน่อย”
“ข้าน้อยทราบแล้ว” ผู้คุมเฒ่ายิ้มกว้าง “แต่ทางเหมาหูจื่อนั้นทำงานลวก ๆ เห็นจะฟาดแส้ก็ฟาด หากแส้ตกลงบนศีรษะบุตรีตระกูลเซี่ยเข้าจะยุ่งยาก เมื่อครู่เกือบทำเรื่องเสียไปแล้ว”
เมื่อเอ่ยถึงเหมาหูจื่อ สีหน้าของเหลียงก่วงก็หม่นลงเล็กน้อย “ให้เสี่ยวเจี่ยคอยจับตาเขาไว้”
ผู้คุมเฒ่าพยักหน้า “ใต้เท้าวางใจได้”
“อีกเรื่อง พวกหัวหน้าค่ายหลงหู่นั้น โซ่ตรวนหนักห้ามถอดโดยเด็ดขาด ให้เพิ่มคนเฝ้าไว้ให้ดี อย่าให้ผู้ใดหลบหนีได้” คนเหล่านี้ล้วนเป็นนักโทษโทษหนัก หากหนีระหว่างทาง ผู้ใดก็รับผิดชอบไม่ไหว
“ขอรับ ใต้เท้า” แส้ฟาดลงพื้น ฝุ่นฟุ้งกระจาย นักโทษเนรเทศถูกตะโกนไล่ให้เคลื่อนตัวดุจสัตว์ ลากโซ่ตรวนส่งเสียงกึกก้อง แต่ละคนอิดโรย โซซัดโซเซ ร้องคร่ำครวญไม่หยุด
เซี่ยหนิงหลันกับลูกสาวเปลี่ยนเป็นรองเท้าฟางบุหนังแกะที่จวนเสนาบดีเตรียมไว้ เดินตามฝูงชนพลางกระซิบ “ท่านแม่ พลังของข้าพอจะคลำทางได้บ้างแล้ว ทางท่านเป็นอย่างไรบ้าง”
ก่อนข้ามภพ มารดาของนางเป็นนักวิชาการเกษตรระดับสูง ใช้พลังธาตุไม้ในการเพาะพันธุ์พืช มารดาจบด้านเกษตร บิดาเดิมทำงานด้านก่อสร้าง หลังเกิดภัยพิบัติ ช่วงแรกทั้งครอบครัวยังไม่มีพลัง อาศัยความรู้ด้านเกษตรและก่อสร้างของบิดามารดาจึงประทังชีวิต ต่อมาจึงปลุกพลังขึ้นได้ทีละคน
พลังธาตุไม้ของเซี่ยหนิงหลันยิ่งสอดคล้องกับอาชีพ ชีวิตจึงค่อยๆดีขึ้น
“ลองอยู่ตั้งนาน ได้แค่นี้” เซี่ยหนิงหลันทำหน้าบึ้ง ส่งสายตาให้ลูกสาวดูปลายนิ้ว
ซินเหนียนมองลงไป เห็นดอกไม้สีชมพูเล็ก ๆ บนปลายนิ้วของมารดา ก็อดยิ้มไม่ได้
“ดอกไม้นี่ก็สวยดีนะ” ซินเหนียนเอ่ยชม “ไม่เป็นไร ตอนแรกก็เช่นนี้ ข้าก็ยังใช้พลังได้ไม่มาก ที่นี่พลังธรรมชาติอุดม เพียงรอให้ร่างกายปรับตัว การฝึกฝนภายหน้าคงไม่ยาก”
เซี่ยหนิงหลันไม่คุ้นเคยกับร่างกายที่เดินไม่กี่ก้าวก็เหนื่อย “ร่างกายไม่ไหวเลย เดินครึ่งวันก็เวียนหัวหอบไม่หยุด”
“นี่ก็ไม่มีทางเลือก บุตรีตระกูลใหญ่ในยุคนี้ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม” ซินเหนียนถอนหายใจ “ต้องค่อย ๆ ฝึกไป ข้าจะลองรวบรวมพลังช่วยฟื้นฟูให้ท่านนะเจ้าคะ”
“เจ้าดูแลตัวเองก่อน แม่ไม่รีบ” เรื่องนี้เร่งไม่ได้ ต้องดูว่าลูกสาวจะฟื้นพลังได้เพียงใดในหนึ่งวัน
เซี่ยหนิงหลันเชื่อมั่นในตัวลูกสาวอย่างยิ่ง เพียงลูกสาวฟื้นได้ ปัญหาก็แก้ไปกว่าครึ่ง
“ก่อนฟ้ามืดต้องถึงสถานีพักนอกเมืองหลวง หากช้าจะต้องค้างกลางป่า” ผู้คุมหลายคนตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ
“ดูพวกเจ้าสิ ยังไม่พ้นเขตทางการ ก็อ่อนแรงราวกับใกล้ตายกันแล้ว”
“ข้าบอกไว้ เมื่อออกจากเมืองหลวง ทางจะยิ่งลำบาก ยิ่งไปที่กันดารยิ่งเดินยาก”
“ดูหนังตัวเองให้ดี เร่งให้ทัน เร่งเข้า เจ้าคนนั้น ชักช้าอยู่ทำไม ระวังแส้ข้าไม่ไว้หน้า”
เซี่ยหนิงหลันกับลูกสาวถูกล่ามโซ่เดียวกับฮูหยินผู้เฒ่า ซินรั่วอวี่ และซินเมิ่งเสวี่ย ได้ยินเสียงร้องไห้ของซินเมิ่งเสวี่ยก็ปวดศีรษะ
“เด็กคนนี้ชื่ออะไร ร้องไม่หยุดเลย” เซี่ยหนิงหลันสงสัย
ซินเหนียนยิ้ม “นางเป็นบุตรีเอกของซินเหวินอัน ลำดับที่สี่ ชื่อซินเมิ่งเสวี่ย เรือนสามมีบุตรีสองคน อีกคนเป็นบุตรีอนุ ชื่อซินเมิ่งเย่”
“แล้วคนข้างหน้าเล่า”
“นั่นคือคุณหนูเรือนสอง พี่สามซินรั่วอวี่” ซินเหนียนอธิบาย “ท่านลุงรองเป็นคนรักภรรยามาก เมื่อภรรยาคลอดแล้วเสียชีวิต เขารับไม่ไหวจึงออกจากบ้าน”
“ตามความทรงจำ เขาร่อนเร่มาสิบแปดปี ไม่เคยกลับจวนซินกั๋วกง ดังนั้นพี่สามจึงเติบโตข้างฮูหยินผู้เฒ่า สนิทกันมาก”
เซี่ยหนิงหลันกัดฟัน “คนอะไร ภรรยาแทบตายคลอดลูก เขากลับทิ้งลูกหนีไป ยังนับว่าเป็นบิดาได้หรือ”
“แล้วบิดาของเจ้าก็ใช่ว่าจะดี ฟังจากที่ท่านแม่ข้าพูด วันถูกยึดทรัพย์ยังทะเลาะกับภรรยา ถึงกับทำให้ข้าหมดสติ”
ซินเหนียนหัวเราะ “นั่นไม่ใช่บิดาข้า บิดาข้าอยู่ข้างหน้า คอยหันมามองเราอยู่”
“ก็จริง” เซี่ยหนิงหลันโบกมือให้ซินเหวินหย่วน “บิดาเจ้าไม่ใช่คนเช่นนั้น”
“ไม่รู้ว่าคืนนี้ถึงสถานีพัก จะซื้อของได้หรือไม่ หากได้หม้อเล็กต้ม น้ำร้อนสักหน่อยก็ดี จะดื่มแต่น้ำเย็นคงไม่ไหว”
“ท่านแม่ อย่าคิดว่าเป็นการท่องเที่ยว การเนรเทศไม่มีให้ซื้อของง่าย ๆ”
“น้ำในยุคนี้น่าจะสะอาดกว่ายุคเรา อย่างมากก็มีเศษสิ่งมีชีวิตปะปน” เซี่ยหนิงหลันไม่อยากพูดต่อ นางคิดถึงน้ำสะอาดในมิติของลูกสาว
“เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ต่อไปจะยิ่งเลวร้าย” เซี่ยหนิงหลันนิ่งเงียบ
“พี่สาม” ซินเมิ่งเสวี่ยร้องขึ้น หันมาทางพวกนาง “อาสะใภ้สี่เจ้าคะ ช่วยพยุงพี่สามหน่อยเจ้าค่ะ”
“เกิดอะไรขึ้น” เซี่ยหนิงหลันลากโซ่เข้าไปพยุงซินรั่วอวี่ เมื่อแตะหน้าผากแล้วตกใจ
“นางมีไข้”
ซินเหนียนขมวดคิ้ว “คงเพราะแผลที่หลังอักเสบ”