“แล้วจะทำอย่างไรดี” ซินเมิ่งเสวี่ยถามพลางน้ำตาไหล
“จะทำอย่างไรได้” เซี่ยหนิงหลันพูดอย่างรวดเร็ว “ก็ปล่อยไว้เช่นนั้น”
เพิ่งออกเดินทางมาเท่านั้น คิดก็รู้ว่าผู้คุมไม่มีทางหยุดขบวนเพราะซินรั่วอวี่เพียงคนเดียว
“อาสะใภ้สี่” ซินเมิ่งเสวี่ยมองเซี่ยหนิงหลันอย่างงุนงง
อีกฝ่ายไอเบา ๆ “เช่นนี้ก่อน ลองใช้ยาลดไข้ที่จวนโหวหลินอันให้มาดูก่อน ประคองไปก่อน รอถึงสถานีพักตอนค่ำค่อยดูอาการแผลอีกที”
“แล้ว เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี” ซินเมิ่งเสวี่ยมองซินรั่วอวี่ที่มีไข้จนสติเลือนราง รีบร้อนจนน้ำตาไหลไม่หยุด
“อาสะใภ้สี่ ท่านว่า จะให้พี่สามขึ้นไปบนรถก่อน แล้วให้สาวใช้ลากไปได้หรือไม่”
ซินเมิ่งเสวี่ยชี้ไปทางต้าหลี่ที่เงียบไม่พูด ลากรถตามพวกนางอยู่ไม่ไกล
เซี่ยหนิงหลันปฏิเสธทันทีโดยไม่คิด “จะได้อย่างไร ของบนรถกองเต็มไปหมด ของพวกนั้นล้วนต้องใช้ระหว่างทาง จะทิ้งได้อย่างไร”
“แต่”
“อย่าพูดแต่เลย ของสักชิ้นก็ทิ้งไม่ได้ ลูกข้าเพิ่งบอก ระหว่างทางซื้ออะไรไม่ได้ ของพวกนี้ดูเหมือนไม่สำคัญ แต่ถึงเวลาล้วนจำเป็น เป็นของช่วยชีวิตทั้งนั้น”
“ให้ลูกชายคนรองของหลู่หมัวมัวมาช่วยแบกนางสักช่วงหนึ่ง เด็กสาวตัวเบา แบกง่ายกว่าลูกชายหัวโตของข้าเสียอีก” เซี่ยหนิงหลันพูดจบ คนตระกูลซินที่อยู่รอบด้านต่างมองนางด้วยสายตาไม่พอใจ
ซินเหนียนกระตุกมุมปาก นางรู้อยู่แล้วว่ามารดาจะถูกคนอื่นมองด้วยสายตาเช่นนี้
ยุคโบราณถือเรื่องชายหญิงอย่างเคร่งครัด มารดากลับให้คนรับใช้ชายมาแบกคุณหนู เท่ากับผลักนางไปสู่ความตาย
“น้องสะใภ้สี่ เจ้าป่วยครั้งหนึ่ง เหตุใดคำพูดจึงยิ่งไร้สาระขึ้นทุกที คำเช่นนี้จะพูดส่งเดชได้หรือ” ฮูหยินเรือนสามจวงซื่อกลอกตาเยาะ “เจ้าไม่อยากช่วยก็แล้วไป แต่จะมาสร้างความวุ่นวายในเวลาเช่นนี้ไม่ได้”
“ท่านแม่” ซินเหนียนดึงแขนเซี่ยหนิงหลันเบา ๆ กระซิบ “ที่นี่ถือว่าชายหญิงแยกกันชัดเจน คนรับใช้ชายเห็นคุณหนูยังต้องหลบ จะกล้าแตะต้องร่างกายได้อย่างไร”
เซี่ยหนิงหลันพูดไม่ออก “ถึงเวลาเช่นนี้แล้วยังจะยึดถือกันอีก”
คนก็จะหมดสติอยู่แล้ว ยังจะพูดเรื่องชายหญิงอีก ไม่ให้แบก หรือจะให้นางประคองไปตลอดทางหรือ
หากเป็นเมื่อก่อน นางแข็งแรงก็ประคองได้ ในเมื่อนางเป็นอาสะใภ้สี่ก็ยอมไป
แต่ตอนนี้ นางเองก็ร่างกายอ่อนแอ เดินยังลำบาก หากประคองไปจนหมดแรงแล้วทำคนล้มลง ใครจะรับผิดชอบ
“ฮูหยินผู้เฒ่า ซานยาโถวหมดสติแล้ว ท่านเห็นควรทำอย่างไร” เซี่ยหนิงหลันรีบโยนภาระไปให้ฮูหยินผู้เฒ่า ทำหน้าลำบากใจ “มิใช่ว่าข้าไม่อยากช่วย เพียงแต่ข้าเองเดินก็ลำบาก เกรงว่าจะประคองไม่ไหว”
ซินเมิ่งเสวี่ยอีกด้านหนึ่งก็แรงน้อย จะให้ช่วยประคองก็คงไม่ได้ ซินรั่วอวี่ตอนนี้น้ำหนักแทบทั้งหมดทับลงบนตัวนาง เซี่ยหนิงหลันรู้สึกว่าบ่าของตนแทบจะหักแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ ลังเลอยู่นาน “สะใภ้สี่ ไม่เช่นนั้นก็ทำตามที่เมิ่งเสวี่ยว่า ให้ซานยาโถวขึ้นไปบนรถก่อนดีหรือไม่”
ความโกรธของเซี่ยหนิงหลันพุ่งขึ้นทันที ทั้งตัวเหมือนถูกจุดไฟ เสียงพลันดังขึ้น “พวกท่านไม่เห็นหรือ รถนั้นบรรทุกของเต็มแน่นไปหมด จะเอาคนขึ้นไปได้อย่างไร”
“ถึงเวลาเช่นนี้แล้วยังจะยึดถือกันอีก คนจะตายอยู่แล้ว พวกท่านเอาแต่พูด แต่ไม่เสนอวิธีแก้ไข แล้วก็โยนภาระมาให้ข้า ข้าไม่ทำแล้ว”
“จะทิ้งนางไว้ หรือจะให้คนแบก ก็เลือกเอาเอง ข้าเองยังเดินแทบไม่ไหว ไม่อยากยุ่งเรื่องพวกท่านแล้ว”
ซินเมิ่งเสวี่ยกับฮูหยินผู้เฒ่าพากันตะลึงงัน คนรอบด้านล้วนตกใจกับเสียงตะโกนของมารดาซินเหนียน ต่างหยุดดูเหตุการณ์
ซินเหวินหย่วนรีบลากซินเหวินอันที่หน้าบึ้งและซินม่อหานบุตรชายคนเล็กวิ่งเข้ามา พลางร้องเรียก
“ภรรยา ภรรยา เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น อย่าโกรธ อย่าโกรธ ข้าจัดการเอง”
ฮูหยินผู้เฒ่ายืนอยู่ข้าง ๆ น้ำตาไหลไม่หยุด เมื่อครู่ถูกสะใภ้สี่ตะโกนใส่จนมึนงงไปหมด
ซินเหวินอันนายท่านสามเห็นดังนั้นก็โกรธจัด “สะใภ้สี่ เจ้าเป็นอะไรไป พูดกับมารดาเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ข้าจะบอกว่า…” ซินเหนียนตาไวมือไว รีบยกมือขึ้นปิดปากมารดา ห้ามไม่ให้นางด่าต่อ
“ซินเหวินหย่วน เจ้าดูภรรยาของเจ้าสิ แต่ก่อนก็ร้ายกาจไม่รู้จักขอบเขต ตอนนี้สติไม่ดีเสียแล้วกระมัง”
ซินเหวินอันโกรธจัด
“เจ้าต่างหากที่บ้า ทั้งตระกูลเจ้าก็บ้า หุบปากเสีย” ซินเหวินหย่วนผลักอีกฝ่ายไปด้านหลังอย่างไม่พอใจ
“เรื่องของภรรยาข้าเกี่ยวอะไรกับเจ้า ยังจะมาวิพากษ์วิจารณ์อีก ยังไม่พอวุ่นวายอีกหรือ เห็นว่าตนมีปากแล้วต้องพูดหรือ เจ้านั่นแหละพูดไม่หยุด”
ซินเหวินอันมองน้องชายคนที่สี่ของตนราวกับเห็นผี เมื่อครู่เขาโต้เถียงเพื่อปกป้องภรรยาของตนหรือ ฟ้าคงจะตกเลือดแล้วกระมัง ก่อนหน้านี้เขาอยู่บ้านก็มีแต่ด่ากับตี ไม่เคยเอ่ยปกป้องเซี่ยหนิงหลันเลยสักคำ
“เรื่องแค่นี้เอง ก็แค่เด็กสาวเป็นลมต้องให้คนแบก ข้าจัดการเอง” ซินเหวินหย่วนมองต้าหลี่ที่สีหน้าไร้อารมณ์ “เจ้ามาแบกนางสักช่วงหนึ่ง ให้อาเหลียงไปเข็นรถ”
อาเหลียงก็คือลูกชายคนรองของหลู่หมัวมัวชื่อมู่เหลียง เมื่อได้ยินก็เตรียมจะเดินออกมา แต่ถูกต้าหลี่เหลือบมองอย่างเย็นชา
“ฮูหยินผู้เฒ่าของข้ากำชับไว้ หน้าที่ของข้าคือติดตามคุณหนูไม่ห่าง และเฝ้าดูแลสิ่งของเหล่านี้ นอกจากดูแล
ฮูหยิน คุณหนู และคุณชายทั้งสองแล้ว คนอื่นไม่อยู่ในหน้าที่ของข้า รวมถึงท่านด้วย”
ซินเหนียนก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ ด้วยความสะใจ บิดาของนางเคยชินกับการออกคำสั่งที่ฐานที่มั่น ไปที่ใดก็ต้องเป็นคนจัดการ คราวนี้จึงถูกตอกกลับทันที
ซินเหวินหย่วนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองบุตรสาวอย่างน้อยใจเล็กน้อย จากนั้นก็ไม่รู้สึกอับอาย ยังคงจัดการต่อ “เช่นนั้นในหมู่พวกเรานี้ มีหญิงผู้ใดคล่องแคล่วบ้างที่ยินดีแบกหลานสาวของข้า เอ่อ ข้าจะให้ขนมแผ่นสองชิ้น”
“เพิ่มเนื้อแห้งอีกสองชิ้น” ระหว่างพูด หญิงผู้หนึ่งซึ่งสวมโซ่ตรวนหนักที่ข้อเท้าและมือก็ลุกขึ้น พลางเลิกคิ้วมองซินเหวินหย่วน ผู้คนเห็นว่านางมาจากกลุ่มค่ายหลงหู่ก็เงียบลงทันที ต่างมองนางด้วยความหวาดระแวง
ซินเหวินหย่วนที่ตระหนี่กำลังลังเล ก็ได้ยินเสียงใสของบุตรสาวตอบทันทีว่า “ตกลง”
“แต่เจ้าต้องแบกนางติดต่อกันห้าวัน ทำได้หรือไม่” เด็กสาวพูดด้วยเสียงนุ่มนวล ใบหน้าขาวผ่องอมชมพู ยิ้มบาง ๆ ดวงตาที่พร่าเลือนราวหมอกยิ่งทำให้ดูไร้เดียงสา เหมือนมีน้ำใสสองสายเอ่ออยู่ภายใน เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์
หญิงผู้นั้นขยับโซ่ตรวนเล็กน้อย สีหน้าประหลาดใจ “เจ้าไม่กลัวข้าหรือ”
ซินเหนียนกะพริบตาใส “พี่สาว ท่านงดงามเพียงนี้ ข้าจะกลัวท่านทำไม”
เมื่อคำนี้หลุดออกไป ไม่เพียงคนจากค่ายหลงหู่ที่เงียบงัน ผู้คนรอบข้างก็พากันมองนางราวกับเห็นสิ่งประหลาด
หญิงผู้นั้นหน้าแดงด้วยความขุ่นเคือง “เจ้าล้อเล่นกับข้าหรือ”