อสูรคางคกเห็นว่าพวกเขาไม่ยอมปริปาก ก็หัวเราะเย็นชา
“คิดว่าพวกเจ้าไม่พูด แล้วข้าจะไม่มีทางหรือ? เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะบดแขนขาของพวกเจ้าให้แหลกทีละคน แล้วโยนออกไปให้สัตว์ร้ายกิน!”
เห็นเผ่าอสูรกลุ่มหนึ่งแม้หวาดกลัว บางคนอายุน้อยถึงกับน้ำตาไหล ปัสสาวะรดกระโปรงหนังสัตว์ แต่ก็ยังไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก ดวงตาอสูรคางคกเย็นเยียบลง
“พามา!” อสูรงูตนหนึ่งเบื้องล่างเข้าใจความหมาย รีบดึงคนผู้หนึ่งมาจากไม่ไกล เมื่อเผ่าอสูรที่ถูกจับเห็นว่าเป็นสตรี สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที เห็นปฏิกิริยาของพวกเขา อสูรคางคกยิ่งพอใจ
“พวกเจ้าอาจไม่กลัวตาย... แล้วนางเล่า?”
ในทวีปเผ่าอสูร สตรีมีจำนวนน้อยยิ่ง การปกป้องสตรีคือสิ่งที่สลักอยู่ในกระดูกและวิญญาณของเผ่าอสูร ต่อให้ตนตาย ก็ห้ามให้สตรีเป็นอันตราย แน่นอนว่านั่นไม่รวมถึงพวกอสูรร่อนเร่ที่กระหายเลือดโดยสันดาน
“พะ...พวกเจ้าปล่อยนาง! พวกเจ้า...พวกเจ้าห้ามฆ่าสตรี! มิฉะนั้น... มิฉะนั้นเมืองราชันอสูรไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่!” สตรีที่ถูกจับไว้หน้าซีดเผือด ขาทั้งสองสั่นไม่หยุด ยามนี้ในใจนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความเสียใจ นางไม่น่ามาเร็วเช่นนี้เลย! ทว่าสตรีไม่อาจแปลงเป็นร่างสัตว์ได้ จึงฟังภาษาสัตว์ไม่เข้าใจ เวลานี้ทำได้เพียงส่ายหน้าขอชีวิตอย่างตื่นตระหนก และระหว่างขาก็มีของเหลวสีเหลืองใสไหลออกมา
อสูรคางคกที่จับนางไว้แสดงสีหน้ารังเกียจ ก่อนผลักสตรีผู้นั้นให้อสูรงูด้านข้าง อสูรงูรีบรับไว้ทันที นายไม่ชอบ แต่เขาชอบ! อย่างไรเสียสตรีในทวีปเผ่าอสูรก็หายากนัก ระหว่างรับตัวมา เขายังฉวยโอกาสลูบคลำไปหลายครั้ง
“อ๊าย!” การกระทำของมันทำให้สตรีผู้นั้นตกใจจนหน้าถอดสี ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดผวา ทันทีที่ได้ยินเสียงร้อง อสูรคางคกก็หน้าบึ้งตึง ตบลงไปฉาดหนึ่ง เสียงกรีดร้องพลันขาดหาย เลือดไหลจากมุมปากลงมา ครึ่งหน้าบวมแดงขึ้นทันตา และในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว หมดสติไป
วิธีการอันโหดเหี้ยมของอสูรคางคกทำให้เผ่าอสูรที่ถูกจับยิ่งหวาดกลัวกว่าเดิม อสูรหนุ่มผู้หนึ่งเห็นสตรีที่ตนชอบหมดสติไป กลัวว่าอสูรคางคกจะลงมือฆ่านางจริง จึงพุ่งออกจากวงของคนเผ่าด้วยความคลุ้มคลั่ง เผ่าอสูรอื่นเห็นเช่นนั้น อยากขวางก็สายเกินไป
“อย่าทำร้ายน่าน่า! ข้าพูด! ข้าจะพูด!” ภายในป่าหมอกสีรุ้ง เซิ่งหลิงยกมือขึ้นเล็กน้อย
หนีเอ่อร์เข้าใจทันที รีบให้ทุกคนหยุดร้องเรียก เซิ่งหลิงปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งอย่าง คล่องแคล่ว นางมองออกไปด้านนอก แต่เวลานี้ ภายนอกป่าหมอกสีรุ้งกลับเงียบผิดปกติ
ไม่ปกติ เซิ่งหลิงกระโดดลงพื้นแล้วเปลี่ยนแผนทันที
ในสนามรบ มีเพียงการปรับตัวตามสถานการณ์เท่านั้นจึงเป็นกลยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุด
“ตอนนี้เผ่าอสูรของพวกเรารวมตัวกันมากพอแล้ว แต่ยังไม่มีคนจากเมืองราชันอสูรมาถึง เห็นชัดว่าพวกอสูรร่อนเร่สังเกตทางนี้แล้ว! ทุกคนนั่งลงและเงียบเสีย! ข้าชี้ให้ผู้ใดส่งเสียง ผู้นั้นค่อยส่ง! ไม่ต้องดังเท่าเมื่อครู่ และให้ค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ!”
เวลาผ่านมานานเพียงนี้ ผู้ที่หนีเข้ามาได้จากภายนอกก็คงเข้ามาเกือบหมดแล้ว ส่วนที่เหลือ ส่วนใหญ่คงถูกพวกอสูรร่อนเร่ควบคุมไว้ หากตอนนี้ยังตะโกนโหวกเหวกต่อไป กลับจะทำให้อสูรร่อนเร่เหล่านั้นคิดว่าภายในป่าหมอกสีรุ้งไม่มีอันตรายร้ายแรง
ถึงตอนนั้นพวกมันอาจฮึกเหิมจนกล้าพุ่งเข้ามา แต่หากเสียงของพวกอสูรค่อยๆลดลง พวกมันย่อมเริ่มคาดเดาว่า... อสูรด้านในล้มตายกันแล้วหรือไม่? ที่ยังร้องอยู่ เป็นเพราะต้องการล่อให้พวกมันเข้าไปตายหรือเปล่า? ประกอบกับความหวาดกลัวที่เผ่าอสูรมีต่อป่าหมอกสีรุ้ง
เพียงมีผู้ใดเริ่มระแวงสงสัย ก็จะช่วยซื้อเวลาและโอกาสรอดให้พวกเขาได้มากขึ้นอีกหลายส่วน