อสูรอินทรีที่ไล่ตามมาหยุดชะงักโดยสัญชาตญาณทันทีเมื่อเห็นเสือยักษ์ “ท่านเฉินเหิง!”
เฉินเหิงเพียงพยักหน้า มิได้เอ่ยคำใด อสูรอินทรีก็ไม่เห็นเป็นเรื่องแปลก เพราะนิสัยของท่านเฉินเหิงเป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร
“ท่านเฉินเหิง! ในป่าหมอกสีรุ้งยังมีอสูรรอดชีวิตอยู่!” เหล่าอสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าหมอกสีรุ้ง เมื่อได้ยินว่าความวุ่นวายภายนอกสิ้นสุดลงแล้ว ต่างก็อดตึงเครียดขึ้นมาไม่ได้ หรือว่าอสูรจากเมืองราชันอสูรจัดการพวกอสูรร่อนเร่ได้แล้ว?
รอบด้านพลันตกอยู่ในความเงียบ เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้น เซิ่งหลิงที่จับตาทางเข้าป่าหมอกสีรุ้งอยู่ตลอดพลันตื่นตัวทันที เงาร่างสีเหลืองขนาดมหึมาปรากฏเลือนรางในม่านหมอก เพียงเห็นรูปร่างนั้น เซิ่งหลิงก็รู้ว่าอสูรที่ปรากฏตัวมิใช่อสูรเผ่าฉานฉูตนนั้น
ทว่าไอคุกคามน่าหวาดหวั่นที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่าย กลับทำให้นางรู้สึกว่าอสูรตนนี้อันตรายยิ่งกว่าอสูรเผ่าฉานฉูเสียอีก เฉินเหิงยืนอยู่นอกป่าหมอกสีรุ้ง เพียงยื่นศีรษะมหึมาเข้ามาเท่านั้น
เมื่อสังเกตเห็นแสงไฟเลือนรางภายในและสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอสูรนับสิบสาย เฉินเหิงก็ส่งเสียงคำรามต่ำครั้งหนึ่ง กระแสลมรุนแรงกวาดผ่านจนใบไม้ในป่าหมอกสีรุ้งปลิวว่อน
มีอสูรผู้หนึ่งจำเฉินเหิงได้
“ท่านเฉินเหิงแห่งเมืองราชันอสูรตะวันออกหนึ่ง!”
อสูรอินทรีที่ตามมาด้วยชื่อหลัวจีได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจขึ้นมา พวกเขามาทันเวลาในที่สุด แม้พื้นที่นี้จะมิได้อยู่ใต้การดูแลของเมืองตะวันออกหนึ่ง แต่ตอนนี้เมืองตะวันออกสามกำลังติดพันกับพวกอสูรร่อนเร่ เมื่อเห็นทางนี้เกิดไฟไหม้ เกรงจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงรีบมาสนับสนุน
หลัวจีเดาว่าอสูรกินพืชด้านในคงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว จึงก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว หากด้านในมีสตรีอยู่ด้วย...เสียงร้องแหลมดังขึ้น
“ระวัง!” คำของหนีเอ่อร์ยังไม่ทันสิ้นสุด หลัวจีก็ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะเหยียบพลาด เขาเกือบตกลงไปในหลุมลึก ยังดีที่เขาตอบสนองไว โบกปีกพยุงตัวหลบหลุมได้อย่างหวุดหวิด
ทว่าเมื่อหันกลับไปเห็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยไม้แหลมเย็นเยียบ เขาก็อดสูดลมหายใจเย็นไม่ได้
หากเมื่อครู่ช้ากว่านี้เพียงนิด... พอคิดถึงตรงนี้ ความกดดันรอบกายหลัวจีก็ลดต่ำลงหลายส่วน
“ท่านผู้นี้! กะ...กับดักนี้ ใช้กันพวกอสูรร่อนเร่! ท่านเข้ามากะทันหัน ข้าเลย... ลืมเตือนท่าน!”
หลัวจีมองกับดักนั้นอีกครั้ง “กับดัก?”
เซิ่งหลิงยืนอยู่ด้านข้างโดยไม่พูดอะไร หนีเอ่อร์จึงรีบอธิบายคร่าวๆ ส่วนเฉินเหิงที่อยู่ด้านนอกก็เข้าใจทันทีว่ากับดักนี้ใช้ทำสิ่งใด วิธีเช่นนี้คล้ายวิธีล่าเหยื่อของอสูรทางเหนืออยู่บ้าง
“ไปเถิด ระวังพวกอสูรร่อนเร่ย้อนกลับมาอีก”
น้ำเสียงของเฉินเหิงราบเรียบ ไม่เผยอารมณ์ใด แต่ก็ทำให้หนีเอ่อร์ถอนหายใจโล่งอก
ในที่สุดก็รอดแล้ว หนีเอ่อร์ดีใจจนคว้าแขนเซิ่งหลิงไว้
“ท่าน! พวกเรารอดแล้ว!”
คำพูดของหนีเอ่อร์ทำให้สายตาของหลัวจีและเฉินเหิงตกลงบนตัวเซิ่งหลิงทันที เซิ่งหลิงชักแขนกลับอย่างไม่แสดงพิรุธ หลัวจีมองหนีเอ่อร์ที่เพิ่งพูด จากนั้นมองเซิ่งหลิง ในทวีปปี่ลู่ ผู้ที่ถูกเรียกว่า “ท่าน” โดยอสูรอื่น มีเพียงสองกรณี
หนึ่ง คือผู้แข็งแกร่ง
สอง คือผู้มีสถานะพิเศษ
แต่บุรุษตรงหน้านี้...ดูเหมือนไม่มีกลิ่นอายของเผ่าอสูรแม้แต่น้อย? เป็นอสูรพิการเช่นนั้นหรือ?
หรือเพราะระดับสูงเกินไป จึงปิดซ่อนกลิ่นอายของตนไว้? เมื่อนึกถึงอย่างหลัง สีหน้าหลัวจีก็จริงจังขึ้นทันที
“ท่านผู้นี้คือ...”
หนีเอ่อร์มองเซิ่งหลิงด้วยแววตาเลื่อมใส “ท่านผู้นี้คือท่านอูอีเซิ่งหลิง เขายัง...”
คำที่เหลือยังไม่ทันหลุดจากปาก เซิ่งหลิงก็ดึงเขาไว้ หนีเอ่อร์งุนงงอยู่บ้าง ส่วนเซิ่งหลิงก็ก้าวออกมาเอง
“เซิ่งหลิง... รู้เรื่องสมุนไพรอยู่บ้าง”