หลังหลัวจีสั่งการเสร็จ ก็พากลุ่มล่าของเมืองราชันอสูรออกไปล่าสัตว์ ยามนี้เป็นช่วงที่เหยื่อชุกชุม จึงไม่ต้องกังวลว่าอาหารจะไม่พอ เพราะตามปกติ ชนเผ่าใหญ่เล็กภายใต้การปกครองของเมืองราชันอสูรจะส่งส่วยตามกำหนดเป็นประจำ ดังนั้นเมืองราชันอสูรย่อมมีหน้าที่คุ้มครองพวกเขาเช่นกัน ยามนี้พวกอสูรร่อนเร่เพิ่งโจมตีไป บางชนเผ่าเล็กสูญเสียความสามารถในการล่าสัตว์แล้ว หากปล่อยให้พวกเขาออกไปตอนนี้ ก็ไม่ต่างจากปล่อยไปตาย เช่นนั้นจะช่วยไว้แต่แรกไปเพื่ออะไร
ข่าเต๋อถอนหายใจโล่งอก ก่อนกลับมายินดีอีกครั้ง ตอนนี้ทั้งปลอดภัยทั้งมีของกิน! อสูรที่รอดชีวิตเริ่มช่วยกันกางกระโจมด้วยตนเอง เซิ่งหลิงเองก็คิดจะทำกระโจมอย่างง่ายสักหลัง
แต่ก่อนนางจะลงมือ คนเผ่าหมิงลู่ก็สร้างให้เรียบร้อยแล้ว เซิ่งหลิงมองออกชัดเจน แม้แต่หญ้ารอบกระโจมของนางยังนุ่มละเอียดกว่าของพวกเขาเอง และด้านในยังปูด้วยหนังสัตว์สะอาดเรียบร้อย
หัวหน้าเผ่าคนเก่าของเผ่าหมิงลู่ตายไปแล้ว หัวหน้าเผ่าคนปัจจุบันเป็นอสูรหนุ่มผู้หนึ่ง เพิ่งทะลวงสู่ขั้นสามได้ไม่นาน ตอนนี้เผ่าหมิงลู่เพิ่งผ่านการปล้นฆ่าของพวกอสูรร่อนเร่
คนในเผ่าตายและบาดเจ็บเกินครึ่ง อาหารถูกปล้น แม้แต่อูอีผู้ล้ำค่าของเผ่าก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดในมือพวกอสูรร่อนเร่ บรรยากาศของเผ่าหมิงลู่จึงหม่นหมองอย่างยิ่ง ทุกคนเต็มไปด้วยความเศร้า มีเรื่องมากมายต้องจัดการ แต่ถึงกระนั้นก็ยังแบ่งคนมาสร้างกระโจมให้เซิ่งหลิง
แม้แต่หนีเอ่อร์ที่ปกติร่าเริงสดใส ก็ยังซึมเศร้าลงไม่น้อย เขากังวลว่าหลังผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ เผ่าของตนอาจมุ่งสู่ความล่มสลายในไม่ช้า หากไร้กำลังรบ ไร้อาหาร และแม้แต่อูอีที่เป็นความภาคภูมิใจของเผ่าก็จากไป...หนีเอ่อร์ไม่กล้าคิดว่าชะตาของเผ่าหมิงลู่จะเป็นเช่นไร
แต่ตอนนี้เขาทำสิ่งใดไม่ได้เลย ในกระโจมอูอี สหายของอูอีจากเมืองราชันอสูรซึ่งเป็นอูอีเช่นกัน และยังเป็นอูอีมีชื่อผู้หนึ่งของเมืองราชันอสูร กำลังรักษาอาการบาดเจ็บให้เขาอยู่
หนีเอ่อร์ทำได้เพียงภาวนาให้อูอีผ่านพ้นด่านนี้ไปได้ เช่นนั้นเผ่าหมิงลู่จึงจะยังมีโอกาสหายใจต่อ
หลังผ่านเหตุการณ์อสูรร่อนเร่ครั้งนี้ เซิ่งหลิงยิ่งตระหนักชัดถึงความโหดร้ายของโลกแห่งนี้
และยิ่งเร่งร้อนอยากบำเพ็ญเพียรให้เร็วขึ้น เพื่อฟื้นคืนระดับพลังเดิมโดยไว หลังกินเนื้อย่างเสร็จ เซิ่งหลิงก็กลับเข้ากระโจมของตน
นางปิดแผ่นหนังสัตว์ที่ใช้แทนประตู ก่อนเริ่มบำเพ็ญเพียร นางสัมผัสได้ว่าเนื้อย่างที่เพิ่งกินเข้าไปมีพลังวิญญาณอยู่ไม่น้อย มากกว่าชิ้นที่หนีเอ่อร์เคยให้นางก่อนหน้านี้หลายส่วน หรือว่าจะเป็น... เนื้ออสูรขั้นสูงกว่า?
เซิ่งหลิงคาดไม่ผิด ต่อให้เป็นสัตว์ป่า เนื้อสัตว์ก็ยังมีแบ่งดีและด้อย ส่วนเนื้อสัตว์อสูรที่อัดแน่นด้วยพลังนั้นมีค่ามาแต่ไหนแต่ไร และกลุ่มล่าของเมืองราชันอสูรก็นับเป็นกลุ่มชั้นยอดของโลกเผ่าอสูร ฝีมือการล่าย่อมไม่ธรรมดา
ด้วยฐานะอูอีของเซิ่งหลิง อีกทั้งนางยังช่วยชีวิตผู้คนไว้มากมาย เมืองราชันอสูรจึงแบ่งเนื้อสัตว์อสูรให้นาง เวลานี้เซิ่งหลิงรู้สึกเพียงว่าภายในร่างอัดแน่นด้วยพลังวิญญาณมหาศาล และยังมีพลังอีกสายหนึ่งที่แข็งแกร่งยิ่ง นางเร่งดูดซับพลังวิญญาณ โคจรวิชาอย่างรวดเร็ว
ท้องฟ้ายิ่งมืดลง ราตรีแห่งโลกเผ่าอสูรเต็มไปด้วยหมู่ดาวพร่างพราย เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ
ราวกับมีบางสิ่งในร่างถูกทะลวงเปิด สายลมพัดผ่าน เซิ่งหลิงลืมตาขึ้น ขยับร่างเพียงเล็กน้อย กระดูกทั้งร่างก็ส่งเสียงกรอบแกรบใสกระจ่าง ในที่สุดนางก็ทะลวงสู่ขั้นกลางของฝึกลมปราณได้แล้ว!
และสิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจยิ่งกว่า คือพลังอีกสายหนึ่งในโลกเผ่าอสูรนอกเหนือจากพลังวิญญาณนั้น สามารถใช้กับวิชาหลอมกายเพื่อขัดเกลาร่างได้! ต้องรู้ไว้ว่า ผู้ฝึกหลอมกายระดับสูงนั้น สามารถบดขยี้ผู้ฝึกพลังวิญญาณได้เช่นกัน! การหลอมกายของผู้บำเพ็ญเพียร ก็เปรียบเสมือนพละกำลังและความแข็งแกร่งทางกายของอสูรทั่วไป ส่วนผู้ฝึกพลังวิญญาณนั้น ก็เปรียบได้กับผู้ใช้พลังพิเศษในหมู่เผ่าอสูร