แต่หนีเอ่อร์รู้ดีถึงความสามารถของเซิ่งหลิง! ต่อให้แปลงเป็นร่างอสูรไม่ได้ ก็ยังบดขยี้อสูรพเนจรขั้นระดับสองผู้นั้นได้อยู่ดี! อีกทั้งในหมู่อสูรก็ใช่ว่าจะไม่มีพวกที่ร่างอสูรเล็ก พอแปลงเป็นมนุษย์แล้วรูปร่างกะทัดรัดกว่าอสูรอื่น
ขอเพียงโดดเด่นพอ ย่อมมีสตรียอมรับแน่นอน! ยิ่งไปกว่านั้นเซิ่งหลิงยังเป็นอูอีที่เก่งกาจอีกด้วย!
หนีเอ่อร์พลันอยากแนะนำน้องสาวของตนให้เซิ่งหลิง ทว่าก็กลัวว่าเซิ่งหลิงจะไม่ชอบ
เซิ่งหลิงมองหนีเอ่อร์ที่ทำท่าลังเลอยู่บ้าง ก่อนยื่นเนื้อย่างในมือไปให้
“กินหรือไม่?” วันนี้เนื้อที่เมืองราชันอสูรส่งมาคุณภาพไม่เลว ดีกว่าเมื่อวาน เคี้ยวหนึบกว่าและย่างออกมาอร่อยกว่าเดิม หนีเอ่อร์ได้กลิ่นหอมของเนื้อย่างก็โยนความคิดอื่นทิ้งไปทันที นั่งลงโดยไม่เกรงใจ “ขอบคุณท่านเซิ่งหลิง!”
เซิ่งหลิงไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะนางกินอิ่มแล้ว เพียงแต่ยังอยากลิ้มรสอยู่บ้างเท่านั้น
ภายในมิติพกพา เครื่องโทรเลขเบิกตาเขียวเม็ดถั่วเขียวมองหนีเอ่อร์อย่างเจ้าเล่ห์
“เหอะ ๆ ๆ เจ้าเด็กนี่ไม่เลว! หน้าตาสดใส แถมมีกล้ามท้องหกมัด! ถ้าอยู่ในฐานนะ ต้องเป็นหนุ่มหล่อขวัญใจสาวแน่! นายท่าน! ลุยเลย!”
เซิ่งหลิงมองหนีเอ่อร์กินเนื้อย่างอย่างสงบนิ่ง แม้เครื่องโทรเลขจะไม่ค่อยมีสาระ แต่ต้องยอมรับว่าความเห็นของมันก็ไม่เลว อย่างน้อยหน้าตาของหนีเอ่อร์ก็ดีจริง เพียงแต่เซิ่งหลิงมีแค่ความชื่นชมเท่านั้น นางเพิ่งมาถึงโลกนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือหยัดยืนให้มั่นก่อน
เซิ่งหลิงไม่ได้ปิดกั้นเครื่องโทรเลขในตอนนี้ มันจึงรู้ว่านางกำลังคิดอะไร
“นายท่าน โลกอสูรนี้เพศผู้มากเพศเมียน้อยมิใช่หรือ? ท่านเองก็... นับเป็นเพศเมียได้เหมือนกันนะ? ท่านก็ใช้ชีวิตแบบพวกสตรีพวกนั้นสิ นั่งเสวยสุข แล้วมีสามีซ้ายขวา เหอะ ๆ ๆ!”
เซิ่งหลิงไม่ใส่ใจกับเสียงหัวเราะต่ำชั่วร้ายของเครื่องโทรเลข เจ้าเครื่องสีดำนี่แม้ไร้ประโยชน์นัก แต่บางคราวเวลาออกภารกิจแล้วเบื่อ ก็ยังพอคุยเล่นแก้เหงาได้ เสียงหัวเราะของเครื่องโทรเลขแข็งค้างทันที
“นายท่าน! ในใจท่านข้ามีประโยชน์เพียงแค่นี้หรือ?! ถึง... ถึงการคุยแก้เบื่อจะเป็นความสามารถอย่างหนึ่งของข้า... แต่ข้าก็มีประโยชน์อย่างอื่นนะ! อย่างตอนนี้ข้ายังช่วยออกความเห็นวางแผนให้ท่านได้!”
เซิ่งหลิงเบะปาก “สิ่งที่เจ้าพูดเรียกว่าออกความเห็นวางแผนหรือ?”
“เหตุใดจะไม่เรียก?! เราบำเพ็ญเพียรมาลำบากตั้งหลายปี! จะ... จะเจ้าชู้นิดหน่อยแล้วอย่างไร?!”
พอนึกอะไรขึ้นได้ เครื่องโทรเลขก็เอ่ยต่อ “อีกอย่าง พวกนางเอกทะลุมิติพวกนั้นไม่ใช่หรือ... ที่ล้วนโอบซ้ายกอดขวา ทำเรื่องนั้นเรื่องนี้กันทั้งนั้น?”
ต่อของสะสมประหลาดในครอบครองของเครื่องโทรเลข เซิ่งหลิงเลือกไม่แสดงความเห็น
“ในพวกเรื่องเล่าพวกนั้น ยังมีทะลุมิติมาโลกอสูรแล้วเริ่มชีวิตสุขสำราญมิใช่หรือ? พวกเรามาถึงที่นี่ บางทีอาจเป็นการชดเชยจากสวรรค์ก็ได้! ท่านบำเพ็ญเพียรมาตั้งหลายปี ยังเป็นคน...”
เซิ่งหลิงเริ่มคันไม้คันมือขึ้นมา “ดูเหมือนเจ้าจะอ่านพวกเรื่องเล่ามาไม่น้อย”
“แน่นอน! เรื่องพวกนี้ข้ารู้มากกว่านายท่านเสียอีก! ท่านฟังข้า รับรองไม่ผิดแน่!”
เซิ่งหลิงเปลี่ยนท่านั่ง ดวงตาที่ก้มต่ำมืดลงเล็กน้อย เพศผู้มากเพศเมียน้อย เช่นนั้นย่อมเป็นผลดีต่อเพศเมียจริงหรือ? ไม่แน่เสมอไป
เมื่อใดก็ตามที่เกิดความไม่สมดุล โดยเฉพาะความไม่สมดุลอย่างรุนแรง ย่อมต้องมีปัญหาตามมา
แม้โลกอสูรจะมีกฎห้ามเพศผู้ทำร้ายเพศเมีย แต่จากข้อมูลที่นางได้รับมา สตรีในโลกอสูรส่วนใหญ่ล้วนมีคู่ครองหลายคน ผู้ที่มีคู่ครองเพียงคนเดียวหาได้ยากยิ่ง แทบกล่าวได้ว่าไม่มีเลย
เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นเล่า?