สตรีมีน้อย ทว่าพวกนางกลับต้องแบกรับหน้าที่สืบเผ่าพันธุ์ พูดให้ดีหน่อย ก็คือให้กำเนิดลูกหลาน เพื่ออนาคตของโลกอสูร แต่พูดให้ตรงกว่านั้น ก็คือเครื่องมือให้กำเนิดบุตร
พวกนางทำได้เพียงเลือกเพศผู้ที่โดดเด่นบางคนมาจับคู่
“นายท่าน ความคิดท่านผิดแล้ว! หากพวกนางเต็มใจเล่า?! ท่านไม่เคยอ่านพวกเรื่องเล่า ท่านไม่รู้หรอก! นางเอกพวกนั้นรักบุรุษของตนแทบตาย ส่วนคู่ครองของนางก็เต็มใจทั้งนั้น!”
เซิ่งหลิงเพียงอยากหัวเราะเยาะ บางครั้งนางรู้สึกว่าเครื่องโทรเลขไม่ใช่จิตจำลองแห่งมิติพกพา แต่เป็นจิตจำลองคลั่งรักเสียมากกว่า เซิ่งหลิงรู้ว่าท่ามกลางสรรพชีวิตในโลกหล้า ต่างมีความคิดของตนเอง นางไม่คิดใช้มาตรฐานของตนไปบังคับผู้อื่น แต่ก็มีหลักยืนของตนเช่นกัน
“เต็มใจ? เจ้าหมายถึงด้านใด? หลงใหลเพราะรูปโฉม? หรือสัญชาตญาณสัตว์? หรืออย่างอื่น?”
เครื่องโทรเลขเริ่มหงุดหงิด นายท่านรุ่นนี้ช่างไม่เข้าใจเรื่องรักเสียจริง จะทำอย่างไรดี?
“ข้าไม่ได้คัดค้านระบบหนึ่งสตรีหลายเพศผู้ของโลกอสูร อย่างไรเสียสภาพแวดล้อมของโลกอสูรก็โหดร้าย สตรีอยากอยู่รอด การมีคู่ครองหลายคนก็เป็นวิธีหนึ่ง และนี่ก็เป็นหนึ่งในวิธีเพิ่มอัตราการให้กำเนิดจริง” เครื่องโทรเลขรีบพยักหน้า
“แต่หากข้ามีความสามารถพอ ข้าจะไม่เลือกเช่นนั้น”
เพราะกล่าวได้ว่าสตรีในโลกอสูรถูกสภาพแวดล้อมบีบบังคับให้เลือกเช่นนั้น พวกนางไร้กำลังป้องกันตนเอง ทำได้เพียงพึ่งพาการคุ้มครองจากเพศผู้ เมื่อได้สิ่งหนึ่งมา ย่อมต้องเสียสิ่งหนึ่งไป เช่น อิสรภาพและสิทธิในการเลือก
นางไม่ปฏิเสธวิถีชีวิตหรือหนทางเอาตัวรอดของผู้อื่น แต่ก็มีทางเลือกของตนเอง นางอยากอยู่กับผู้ที่ตนรักและรักตน ผูกพันเป็นคู่ครองกัน ต่อให้ท้ายที่สุดไม่ได้ลงเอยร่วมกันก็ตาม มิใช่อยู่เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น มิใช่สืบเผ่าพันธุ์เพียงเพื่อสืบเผ่าพันธุ์ และหากอยากมีสิทธิเลือกเช่นนั้น สิ่งที่ต้องทำก็คือแข็งแกร่งขึ้น!
หนทางสู่ความแข็งแกร่งนั้นเจ็บปวด น่าเบื่อ และอันตราย แต่เซิ่งหลิงกลับยินดีที่ตนมีโอกาสแข็งแกร่งขึ้น ส่วนเรื่องมีหลายคนพร้อมกัน? ขออภัย นางไม่เคยคิดแม้แต่น้อย
เหตุที่มนุษย์แตกต่างจากสัตว์อื่น ก็เพราะมนุษย์มีปัญญาและเหตุผล การสืบเผ่าพันธุ์คือสัญชาตญาณของสัตว์ แต่ความรักคือการเลือกและการยับยั้งตนเอง
“อะไรนะ?” เครื่องโทรเลขอึ้งงัน
“นายท่าน เมื่อก่อนอยู่ทวีปโม่หลิง เราไม่มีโอกาสก็ว่าไปอย่าง บัดนี้มีโอกาสแล้ว เช่นนี้... เช่นนี้ก็ต้องคว้าไว้สิ! อีกอย่าง... ท่านไม่ใช่ว่าเห็นด้วยแล้วหรือ?”
เซิ่งหลิงเขี่ยกองไฟ พลางเติมฟืนลงไปอีกหลายท่อน กระเพาะของอสูรเพศผู้ใหญ่ยิ่งนัก เนื้อย่างเพียงนิดเดียวเมื่อครู่ สำหรับหนีเอ่อร์แล้วยังไม่พอแม้แต่อุดซอกฟัน
“เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว บัดนี้พวกเรายังตั้งหลักไม่ได้ ก็คิดเรื่องนั้นแล้วหรือ? ไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือ? พวกเรามีโอกาสแข็งแกร่งขึ้น เหตุใดต้องคิดพึ่งพาผู้อื่น?”
เรื่องความรู้สึกนั้น ต้องมีพื้นฐานชีวิตมั่นคงก่อน จึงค่อยพูดถึงได้ เครื่องโทรเลขเงยหน้ามองฟ้าอย่างหมดอาลัย เป็นมันเองที่คิดมากไป คิดว่านายท่านเริ่มเข้าใจเรื่องนี้แล้ว ไม่คิดเลยว่ายังเหมือนเดิม!
ระหว่างที่เซิ่งหลิงคุยกับเครื่องโทรเลข หนีเอ่อร์ก็กินใกล้อิ่มแล้ว พลางเรอออกมาอย่างพอใจ
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส พร้อมยกมือเกาศีรษะ
“หลายวันนี้กินอิ่มเหลือเกิน! หากได้กินอิ่มเช่นนี้ตลอดก็คงดี!”
แต่หนีเอ่อร์เองก็รู้ว่านั่นไม่สมจริง เพราะตอนนี้เป็นฤดูที่เหยื่ออุดมสมบูรณ์ แต่พอถึงฤดูหนาว ความหิวโหยจะกลายเป็นเรื่องปกติ อสูรจำนวนไม่น้อยตายเพราะอากาศหนาวจัดและขาดแคลนอาหาร
ไม่ไกลออกไป ซือเลี่ยยังพูดพล่ามไม่หยุด แต่ใจของเฉินเหิงลอยไปไกลแล้ว สายตาของเขาจับจ้องหนีเอ่อร์เขม็ง เขารู้สึกว่าเจ้าเด็กนั่นยิ้มอย่างมีเจตนาไม่ดี