อีกทั้งเขายังรับอาหารจากสตรีอีก! ในฐานะเพศผู้ จะ... จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร?! แม้เฉินเหิงจะรู้ว่าหนีเอ่อร์ไม่รู้เรื่องที่เซิ่งหลิงเป็นสตรี แต่ในใจก็ยังอดเกิดความหึงหวงขึ้นมาไม่ได้ แม้แต่ซือเลี่ยที่ยืนอวดเรื่องคู่ครองสตรีของตนซึ่ง “ยังไม่ตอบรับ” อยู่ตรงหน้า ก็ดูน่ารำคาญขึ้นมาเสียอย่างนั้น! ขณะที่หนีเอ่อร์กำลังคุยกับเซิ่งหลิงอยู่ ฝั่งเผ่าหมิงลู่พลันเกิดความโกลาหลขึ้น ทั้งสองหันไปมองด้วยความสงสัย ก็เห็นคนหลายคนกำลังหามบางสิ่งมา
“เกิดอะไรขึ้น?” เมื่อเห็นความเศร้าบนใบหน้าของคนในเผ่า หนีเอ่อร์ก็พลันมีลางสังหรณ์ไม่ดี
เขาไม่สนใจสิ่งอื่นอีก รีบพุ่งไปทางเผ่าหมิงลู่ทันที ครั้นเห็นคนที่นอนอยู่บนแคร่ ใบหน้าซีดขาวแต่กลับแดงระเรื่อผิดปกติ หนีเอ่อร์ก็รู้สึกเหมือนสมองดับวูบ เขาคว้าตัวคนในเผ่าข้าง ๆ ไว้
“อูอี... ท่านอูอี... เขาเป็นอะไรไป?!”
คนในเผ่าที่ถูกจับไว้เองก็มีสีหน้าเศร้าอย่างยิ่ง “เมื่อครู่อูอีจากเมืองราชันอสูรท่านนั้นบอกว่า... บอกว่าอูอีของพวกเรา... เขา... เขาทำได้เพียงภาวนาให้สัตว์เทพคุ้มครองแล้ว!”
พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของหนีเอ่อร์ก็ซีดเผือดทันที “แม้แต่... แม้แต่อูอีจากเมืองราชันอสูร... ก็... ก็ไม่มีทางแล้วหรือ?”
“ท่านนั้นบอกว่า อูอีเลือดหยุดไม่อยู่ อีกทั้งยังมีไข้ วันนี้ตอนเราไปดู ยังเห็นแผลของอูอีส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมา...”
ในโลกอสูร อาการบาดเจ็บทั้งสามอย่างนี้ล้วนเป็นอาการหนัก รักษายากและอันตรายยิ่ง
แต่อูอีของเผ่าหมิงลู่กลับมีครบทั้งสามอย่างในคราเดียว หนีเอ่อร์กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงหรือ?” คนในเผ่ารอบด้านต่างก้มหน้า ไม่กล้าเอ่ยคำใด
ผ่านไปครู่หนึ่ง อสูรชราตนหนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอย่างลังเล
“หัวหน้าเผ่าบอกว่าจะลองหาทางดู แต่... อูอีจากเมืองราชันอสูรบอกว่า เว้นแต่จะส่งไปยังเมืองราชันอสูร ให้เหล่าอูอีผู้เก่งกาจหลายท่านช่วยรักษา เขาก็ไร้หนทาง แต่... เจ้าก็รู้ ค่าตอบแทนของท่านเหล่านั้น... สูงมาก พวกเรา... ครั้งนี้เผ่าหมิงลู่เพิ่งถูกอสูรพเนจรปล้นจนแทบไม่เหลือ อีกทั้งที่นี่ก็ยังห่างจากเมืองราชันอสูรใหญ่ทั้งสามอยู่ไม่น้อย อูอี... อูอีของพวกเราดูท่า... จะไม่ไหวแล้ว!”
ทุกคนต่างเข้าใจดี ต่อให้ก่อนถูกปล้น พวกเขาก็ใช่ว่าจะจ่ายค่ารักษาของอูอีเหล่านั้นไหว
เผ่าหมิงลู่เป็นเพียงเผ่าเล็กเท่านั้น หนีเอ่อร์ยิ่งรู้สึกทุกข์ใจ ทันใดนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นได้ ก่อนหันไปทางเซิ่งหลิงทันที ในใจเขา เซิ่งหลิงคืออูอีที่เก่งกาจมาก! ทั้งยังฉลาดยิ่ง! กระทั่งอาจเป็นจื้อเจ่อด้วยซ้ำ!
หนีเอ่อร์รีบวิ่งไปหาเซิ่งหลิง แล้วคุกเข่าลงตรงหน้านางทันที เซิ่งหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ท่านเซิ่งหลิง! ท่านเซิ่งหลิง! ขอร้องเถิด! ขอร้องช่วยอูอีของพวกเราด้วย! หนีเอ่อร์ยอมมอบทุกอย่างของข้าให้! เผ่าหมิงลู่ก็ยอมเช่นกัน! ขอเพียงท่านช่วยอูอีของพวกเรา!”
แววตาของเซิ่งหลิงวูบไหว การช่วยชีวิตคน ย่อมเกี่ยวข้องกับความรู้ทางการแพทย์ แม้นางจะไม่ใช่นักปรุงโอสถในหมู่ผู้บำเพ็ญเพียร แต่ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนล้วนมีความรู้ด้านโอสถและการรักษาอยู่บ้าง เดิมทีเพื่อเพิ่มโอกาสรอดชีวิตของตน นางก็เคยศึกษาเรื่องนี้อย่างจริงจัง แม้ฝีมือการรักษาของนางอาจเทียบผู้เชี่ยวชาญไม่ได้ แต่ที่นี่คือทวีปโลกอสูร พื้นฐานทุกด้านล้าหลังอย่างยิ่ง
หากนางอยากหยัดยืนในที่แห่งนี้ ก่อนพลังจะฟื้นคืนเต็มที่ การมีความสามารถพิเศษสักอย่างย่อมเป็นทางเลือกที่ดี
ทว่านางก็เข้าใจดีว่า ต้นไม้สูงย่อมรับลมแรง