เมื่อได้ยินคำว่าเผ่าสมุทร รอบด้านก็เงียบลงไม่น้อย เหลือเพียงเสียงกระซิบถกเถียงเบา ๆ
“ได้ยินว่าปีนี้ตัวเมียของเผ่าสมุทรมีน้อยมาก! ดูสิ พวกเขาขนของที่ตัวเมียชอบมาตั้งมากมาย...”
“เจ้าเล่ห์ชะมัด!”
เซิ่งหลิงได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ไม่น้อยจากบทสนทนาของเหล่าเผ่าสัตว์รอบตัว
และในที่สุดก็ยืนยันได้แน่ชัด นางได้ออกจากโลกเดิมมาแล้วจริงๆ พิธีใหญ่ที่เรียกกันว่าพิธีบวงสรวงครั้งนี้ แท้จริงแล้วคือพิธีเลือกคู่ของตัวเมียแห่งภูมิภาคตะวันออกของทวีปปี่ลู่
ในงานพิธีครั้งนี้ เผ่าสัตว์จากภูมิภาคตะวันออกแทบทั้งหมดจะเดินทางมาเข้าร่วม และที่นี่เผ่าสัตว์ถูกแบ่งคร่าวๆ เป็นสี่ประเภทใหญ่ ได้แก่
เผ่าวิหคผู้บินบนฟ้า
เผ่าสัตว์บก
เผ่าสมุทรที่อาศัยใต้ทะเล
และเผ่าแมลงผู้แสนอ่อนแอแต่พบได้ทั่วไป
ภายใต้ทั้งสี่ประเภทนั้น ยังแบ่งออกเป็นเผ่าย่อยอีกมากมาย เสียงสนทนายังคงดังต่อเนื่อง
เซิ่งหลิงเองก็อดตื่นตระหนกเล็กน้อยไม่ได้ ดูเหมือนว่าตัวเมียในโลกนี้จะล้ำค่ามาก...
เพราะมีจำนวนน้อยหรือ? เมื่อเผ่าสมุทรหอบสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า “ของล้ำค่าแปลกประหลาด” เข้าสู่ลานพิธี เซิ่งหลิงก็หันไปมองเช่นกัน เปลือกตาของนางกระตุกเล็กน้อย นั่นคือไข่มุกที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน? เปลือกหอยสีสันสดใส? รวมถึงก้อนหินประหลาดอีกหลายชนิด...
จากการแต่งกายของเหล่าเผ่าสัตว์ บทสนทนาของพวกเขา รวมถึงเสียงสูดหายใจตื่นตะลึงของผู้คนรอบด้าน เซิ่งหลิงพอจะคาดเดาได้ว่า โลกนี้ดูเหมือนจะ... ล้าหลังอยู่บ้าง?
หรือไม่ก็มีวัฒนธรรมประหลาดเป็นพิเศษ? เซิ่งหลิงเดินวนไปทั่วฝูงเผ่าสัตว์ แทรกตรงนั้นทีตรงนี้ที จนได้ยินข้อมูลเพิ่มมาอีกไม่น้อย
ชุดที่นางสวมคือชุดฝึกสีดำแบบรัดรูปทั้งตัว ไร้ลวดลายฟุ่มเฟือย แม้ตอนนี้วรยุทธ์จะสูญสิ้น
แต่ตราบใดที่ยังมีอาภรณ์เวทอยู่ กลิ่นอายของนางก็ถูกอำพรางและลดทอนลงอย่างดี
แม้เผ่าสัตว์บางคนจะรู้สึกว่าประหลาด แต่ส่วนใหญ่กลับคิดว่านั่นเป็นเพียงวิธีดึงดูดความสนใจของตัวเมีย แน่นอนว่าก็มีเผ่าสัตว์บางคนเข้ามาถามด้วยความอยากรู้
เซิ่งหลิงจึงพูดตามน้ำไป ผลคือเรียกสายตาดูแคลนมาไม่น้อย เพราะที่นี่ไม่ได้มีเพียงเผ่าวิหค
เผ่าวิหคสายตาเฉียบคม แต่ประสาทรับกลิ่นกลับไม่ดีนัก ส่วนเผ่าสัตว์บกนั้นต่างออกไป
เมื่อเข้ามาใกล้และได้กลิ่น พวกเขาพบว่าเซิ่งหลิงไม่มีกลิ่นอายของเผ่าสัตว์ใดเลย จึงตัดสินว่านางคือสัตว์ไร้ค่าที่วิวัฒน์ล้มเหลว เพราะในโลกเผ่าสัตว์ กลิ่นถือเป็นเครื่องหมายบ่งบอกตัวตนอย่างหนึ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น หน้าตาของเซิ่งหลิงในตอนนี้ยังประหลาดนัก เผ่าสัตว์ผิวเทาดำเช่นนี้ พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ช่างอัปลักษณ์ยิ่ง! เซิ่งหลิงใช่ว่าไม่รู้ว่าผิวของตนถูกสายฟ้าฟาดจนไหม้ดำ
แต่นางไม่ใส่ใจ เพียงแค่สามารถนำพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างได้อีกครั้ง ล้างไขกระดูกชำระกายสักรอบ คราบดำบนผิวเหล่านี้ย่อมหลุดหายไปเอง แต่ต่อให้ตอนนี้จะไปขัดล้าง ก็ล้างไม่ออกอยู่ดี
เซิ่งหลิงไม่สนใจเสียงดูแคลนรอบข้าง กระทั่งยามสนธยา เหล่าเผ่าสัตว์ในลานพิธีจึงทยอยแยกย้ายกันกลับ “ดูท่าวันนี้คงไม่มีตัวเมียมาที่นี่แล้ว...”
“เฮ้อ! ได้แต่พรุ่งนี้ค่อยมาดูใหม่!”
“อย่าเพิ่งถอดใจ! ขอแค่เราแสดงตัวให้ดีพอ บางทีอาจมีตัวเมียเห็นเข้า แล้วเลือกเราเป็นคู่ก็ได้!”
...............................................................................
เซิ่งหลิงเดินหาอยู่ในป่าอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะปักหลักใกล้กับค่ายพักของเผ่าหนึ่ง เผ่านี้คือหนึ่งในไม่กี่เผ่ากินพืชที่เข้าร่วมพิธี เผ่ากวางเงิน เพราะเผ่ากินพืชส่วนใหญ่มีพลังต่อสู้ไม่สูง สถานะในโลกเผ่าสัตว์จึงต่ำกว่าเผ่านักล่าหลายเผ่า แต่เผ่ากวางเงินนั้นต่างออกไป เพราะมีหมอผีรักษาอยู่ในเผ่า ซึ่งเป็นผู้มีอยู่หาได้ยากยิ่งในโลกเผ่าสัตว์ ดังนั้นพวกเขาจึงมีสิทธิ์เข้าร่วมพิธีใหญ่
และสถานะสูงกว่าเผ่ากินพืชทั่วไปมาก
เมื่อราตรีมาเยือน หมู่ดาวพร่างพราวเต็มฟ้า ท้องนภาเหนือทวีปปี่ลู่สะอาดบริสุทธิ์เป็นพิเศษ
งดงามกว่าทวีปโม่หลิงมากนัก อันที่จริง นอกจากสภาพแวดล้อมที่แปลกหน้า และความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ต้องอยู่ลำพัง เซิ่งหลิงก็ไม่ได้ต่อต้านโลกแห่งนี้นัก เพราะครั้งหนึ่งในทวีปโม่หลิง
สิ่งที่นางปรารถนาเหนือสิ่งอื่นใดคือ ได้เห็นท้องฟ้าสะอาดทุกวัน ได้สูดอากาศบริสุทธิ์
ได้เห็นหมู่บุปผาและต้นไม้เขียวชอุ่ม ได้เห็นธารน้ำใสสะอาดไหลริน
ทว่าในทวีปโม่หลิง สิ่งเหล่านั้นมีอยู่เพียงในคัมภีร์โบราณเท่านั้น
แต่ที่นี่ ทุกสิ่งที่นางเคยใฝ่ฝัน ล้วนมีอยู่จริง! และยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังมีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์!
เพียงมีสิ่งเหล่านี้อยู่ ต่อให้วรยุทธ์ของนางสูญสิ้นทั้งหมด นางก็ยังสามารถฝึกใหม่ และกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้งได้!