ภายในเผ่าของตนเองก็มีสัตว์ไร้ค่าอยู่ไม่น้อยเช่นกัน เมื่อนึกถึงสหายของตน หนีเอ่อร์จึงใช้มีดกระดูกเฉือนเนื้อย่างออกมาสองสามที แบ่งเนื้อย่างชิ้นเล็กออกมาชิ้นหนึ่ง
“เจ้าตัวผู้!” หนีเอ่อร์ร้องเรียกเซิ่งหลิง
ตัวผู้มอมแมมผู้นั้นไม่ใช่คนของเผ่าอินลู่ แต่กลับมานอนอยู่ข้างค่ายของพวกเขา ส่วนใหญ่คงถูกเผ่าเดิมขับไล่ออกมา จนไม่มีที่ให้ไปแล้ว สัตว์ไร้ค่าเช่นนี้ ในทวีปปี่ลู่มีอยู่มากมายนับไม่ถ้วน
และเมื่อถูกขับออกจากเผ่า หากไร้พลังพอจะป้องกันตัว ก็มักอยู่ได้ไม่นาน ก่อนจะตกเป็นอาหารของสัตว์ป่าหรือสัตว์อสูร
เผ่าอินลู่ไม่มีทางรับสัตว์ไร้ค่าต่างเผ่าเข้าเผ่า แต่ช่วงนี้อาหารอุดมสมบูรณ์ การแบ่งเนื้อย่างเล็ก ๆ สักชิ้นให้ ย่อมไม่ใช่ปัญหา หนีเอ่อร์เคยลิ้มรสความหิวโหยมาก่อน เขาจึงเข้าใจดีว่าความรู้สึกนั้นทรมานเพียงใด หากสัตว์ไร้ค่าผู้นี้ถูกกำหนดให้ต้องไปเข้าเฝ้าเทพสัตว์ ก่อนตายได้กินอิ่มสักมื้อ
ก็คงถือว่าไร้สิ่งค้างคาใจ
เสียงเรียกของหนีเอ่อร์ ทำให้เซิ่งหลิงชะงักไปโดยสัญชาตญาณ นางหันหน้าไปเล็กน้อย
ก็เห็นเด็กหนุ่มใช้ใบไม้ห่อเนื้อย่างชิ้นหนึ่งแล้วยื่นมาทางนาง เซิ่งหลิงกวาดตามองรอบด้าน
เมื่อแน่ใจว่าทิศนี้มีเพียงนางคนเดียว ก็อดนิ่งงันไม่ได้
ในทวีปโม่หลิง อาหารคือสิ่งที่เกี่ยวพันกับชีวิตโดยตรง ในโลกปลายแห่งพลังวิญญาณอันเสื่อมโทรมที่ทรัพยากรขาดแคลน ต่อให้เป็นสายเลือดเดียวกัน ก็ยังอาจหักหลังกันเพื่อความอยู่รอด
แววตาของเด็กหนุ่มตรงหน้าใสสะอาดและจริงใจเกินไป จนเซิ่งหลิงผู้เย็นชามานาน ไม่รู้จะรับมืออย่างไรชั่วขณะ
เมื่อเห็นเซิ่งหลิงยืนนิ่งไม่ขยับ หนีเอ่อร์ก็ยิ่งรู้สึกว่าสัตว์ไร้ค่าตรงหน้าน่าสงสารขึ้นอีกหลายส่วน
ดูท่าทางไม่ค่อยฉลาดเสียด้วย หนีเอ่อร์ถอนหายใจอย่างจนใจ หยิบเนื้อย่างเดินเข้าไปหาเซิ่งหลิง
แล้ววางลงในมือนาง เซิ่งหลิงรับเนื้อย่างไว้โดยสัญชาตญาณ พลันได้ยินเสียงเด็กหนุ่มดังขึ้น
“กินสิ” พอกล่าวจบ เขาก็ไม่มองนางอีก แล้วหันกลับไปนั่งกินเนื้อย่างของตนข้างกองไฟ
เซิ่งหลิงมองเนื้อย่างในมือ ไม่มีพิษ อาหารไม่ควรสูญเปล่า เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงกลับเข้ากระโจม แล้วลองกัดเนื้อย่างคำหนึ่งอย่างระแวดระวัง ทันทีที่เข้าปาก กลิ่นหวานหอมของน้ำผึ้งก็แผ่กระจายก่อน ตามมาด้วยรสเค็มหอมของเนื้อ และกลิ่นหอมสดชื่นของพืชพรรณ ด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่มฉ่ำ มันแต่ไม่เลี่ยน
เซิ่งหลิงอดเร่งความเร็วในการกินไม่ได้ นี่คืออาหารที่อร่อยที่สุดที่นางเคยกินมาตลอดชีวิต
ผ่านช่องว่างของกระโจม มองเห็นโลกภายนอกเขียวชอุ่มสดใส เซิ่งหลิงอดเกิดความอยากรู้อยากเห็น และความคาดหวังต่อโลกแห่งนี้มากขึ้นไม่ได้ ไม่นานก็จัดการเนื้อย่างในมือจนหมด
ท้องที่ว่างเปล่าเสียทีจึงไม่โหยหิวอีก
แต่สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจคือ นางสัมผัสได้ว่าภายในเนื้อย่างมีพลังงานอยู่เล็กน้อย พลังเหล่านั้นกำลังแผ่จากกระเพาะเข้าสู่เส้นลมปราณ กระดูก และเลือดเนื้อของนาง ราวกับผืนดินแห้งแล้งได้พบสายฝน เซิ่งหลิงรีบนั่งขัดสมาธิทันที วางฝ่ามือและฝ่าเท้าทั้งห้าเปิดรับฟ้า
เมื่อดวงตะวันขึ้นสูงกลางฟ้า เซิ่งหลิงก็ลืมตาขึ้นในที่สุด ในที่สุดก็นำพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างได้แล้ว! เซิ่งหลิงถอนหายใจยาว พลันรู้สึกว่าตัวเองเหม็นอย่างประหลาด เพียงขยับตัวเล็กน้อย
ก็สัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะตรงผิวหนังที่เสียดสีกับชุดฝึก
นางยกมือแตะบริเวณไหปลาร้า ตรงนั้น...เคยเป็นที่ฝังตะปูกระดูกเก็บของของฐานทัพ นั่นคือทรัพยากรที่มีเพียงผู้บำเพ็ญเพียรซึ่งก้าวสู่ขั้นกลางของระดับฝึกลมปราณแล้วเท่านั้นจึงจะได้รับ
เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อื่นพบเห็น แต่ละคนจะฝังไว้คนละตำแหน่ง
ส่วนของนาง ฝังอยู่ที่ไหปลาร้า บัดนี้ตะปูกระดูกเก็บของได้หลอมรวมกับกระดูกไหปลาร้าของนางแล้ว คนภายนอกไม่มีทางมองออกถึงความผิดปกติใด เซิ่งหลิงลูบตรงไหปลาร้า แล้วลองสัมผัสดู
น่าเสียดาย....ตอนนี้นางเพิ่งนำพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างได้ ทั้งพลังจิตและพลังวิญญาณยังไม่พอจะกระตุ้นตะปูกระดูกเก็บของ เมื่อเปิดไม่ได้ เซิ่งหลิงจึงทำได้เพียงล้มเลิกความคิด กลิ่นบนตัวเหม็นเกินทน นางตั้งใจจะหาที่ชำระล้างร่างกายก่อน ทว่าไม่ทันได้ออกจากกระโจม
ด้านนอกก็เกิดความโกลาหลขึ้นกะทันหัน “สัตว์พเนจรมาแล้ว! มีสัตว์พเนจรขั้นสี่!”