ที่สถานีธัญพืช หวังเอ้อร์นีซื้อธัญพืชหลายชนิด พื้นที่หย่งจี๋เป็นเขตเพาะปลูกข้าว จึงไม่ต้องกังวลว่าจะกินอาหารหลักไม่คุ้น
แต่เธอก็ยังซื้อข้าวสาลีมาจำนวนไม่น้อย ต่อไปจะสลับกันกิน เช้ากินอาหารจำพวกแป้ง มื้อหลักกินข้าวสาร พอนานวันเข้าก็จะคุ้นเคยเอง ถึงตอนนั้นมีอะไรก็กินอย่างนั้น
ใครจะรู้ว่าภายภาคหน้าจะยังมีสิทธิ์เลือกหรือไม่ เตรียมตัวไว้แต่เนิ่น ๆ จึงจะใช้ชีวิตได้อย่างไม่เร่งร้อน
จากนั้นเธอไปที่บริษัทเมล็ดพันธุ์ ซื้อเมล็ดพันธุ์พืชหลากหลายชนิด
สุดท้ายจึงแวะไปสถานีรับซื้อของเก่าและร้านฝากขาย ของดีในชุมชนมีไม่มากนัก แต่ระหว่างทางกลับ หวังเอ้อร์นีก็นำผ้านวมเก่าและเครื่องนอนเก่าบางส่วนที่เคยใช้ในโลกก่อนออกมาจากมิติ
ไม่ได้เอาไว้นอน แต่เพราะหน้าหนาวทางภาคตะวันออกเฉียงเหนืออากาศหนาวจัด ถึงตอนนั้นจะใช้ทำเป็นม่านกันหนาวสำหรับรักษาความอบอุ่น ของเก่าแบบนี้นำมาใช้กับงานประเภทนี้กำลังเหมาะ ไม่ต้องเสียดาย
รออีกไม่กี่ปี พอเลิกใช้แล้วก็ค่อยเก็บกลับเข้าไปในมิติไว้ใช้ในอนาคต แบบนี้เรียกว่าของเก่าในบ้านมีค่าดั่งทองหมื่นตำลึง เห็นไหม โลกนี้ก็ได้ใช้ประโยชน์แล้ว
เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน เธอก็ขนของทั้งหมดไปไว้ที่บ้านหลังใหม่ทันที อย่างไรเสียก็ใกล้จะย้ายเข้าอยู่แล้ว จึงขี้เกียจขนไปขนมาอีกครั้ง
พอขนของเสร็จ โอ่งต่าง ๆ ที่สั่งไว้ก็ถูกนำมาส่งอีก จึงต้องช่วยกันขนลงอีกระลอก สุดท้ายก็นำไปกองไว้ในจุดที่ไม่เกะกะ
เมื่อผู้ใหญ่บ้านหูเห็นเช่นนั้น ก็เพียงสูบยาสูบพลางสั่งให้ลูกชายสองคนโตมาช่วยเฝ้ายาม ตกเย็นพอหูเสี่ยวซานรู้เข้า ก็ลากผิงอันมาขอร่วมเฝ้าด้วย
ป้าเฉียนกรอกตา “จริง ๆ เลย มีชีวิตดี ๆ ก็ไม่รู้จักอยู่ ดันอยากออกไปให้ยุงกัด ผู้ใหญ่บ้านหู ปล่อยพวกเขาไปเถอะ พวกเราจะได้อยู่บ้านกันอย่างสงบ”
แม้ผู้ใหญ่บ้านหูจะพูดไม่มากเวลาอยู่บ้าน แต่จริง ๆ แล้วตามใจลูกยิ่งกว่าใคร หากไม่ใช่เพราะบุคลิกดุดันที่ติดตัวมา เกรงว่าลูก ๆ คงดูออกไปนานแล้วว่าเขาเป็นเพียงเสือกระดาษ และคงปีนขึ้นมาขี่คอเสียแล้ว
โชคดีที่ตัวเขาเองก็รู้ดี เวลาข้างนอกจึงวางท่าเคร่งขรึมกว่าทุกคน ตอนนี้เมื่อได้ยินภรรยาพูด แม้ในใจจะยินดี แต่ภายนอกก็ยังแสร้งดุว่า “ยายแก่นี่ เอาแต่ตามใจลูก”
ป้าเฉียนที่รู้ไส้รู้พุงเขาดี เพียงกลอกตาใส่ ไม่คิดเปิดโปงเขา อยากแสดงบทพ่อดุก็แสดงต่อไปเถอะ อย่างน้อยเจ้าตัวเหม็นพวกนี้ก็ยังมีคนให้เกรงกลัว ไม่อย่างนั้นต่อไปคงควบคุมไม่อยู่
หวังเอ้อร์นีไม่ได้ใจใหญ่เหมือนสามีภรรยาคู่นั้น อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็กำลังช่วยเฝ้าของให้บ้านเธอ อย่างน้อยก็ต้องจัดถุงหอมกันยุงให้คนละถุง
นั่นเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ ส่วนเบื้องหลัง เธอยังแอบติดยันต์ไว้ด้วย ทั้งยันต์คุ้มครอง ยันต์ไล่สัตว์ และยันต์ป้องกันภัย ล้วนจัดเตรียมไว้ครบ
สิ้นเปลืองไปบ้างก็ยังดีกว่าเกิดเรื่องขึ้นมา หากมีใครบาดเจ็บ น้ำใจที่ติดค้างครั้งนี้คงยิ่งใหญ่เกินจะชดใช้
รุ่งขึ้น หวังเอ้อร์นีฝากบ้านไว้กับผู้ใหญ่บ้านหูและป้าเฉียนอีกครั้ง ก่อนจะขับเกวียนลาเข้าอำเภอ เมื่อถึงอำเภอ จุดหมายแรกก็คือร้านฝากขาย
ต้องบอกเลยว่าของใช้ในยุคนี้มีรูปแบบหลากหลายกว่ายุคเจ็ดสิบมาก แม้แต่คุณภาพผ้าก็ดีกว่าโดยทั่วไป หวังเอ้อร์นีเลือกซื้อโต๊ะเตียงเตาสองตัว ตู้ข้างเตียงเตาสองใบ ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่หนึ่งใบ และโต๊ะแปดเซียนหนึ่งตัว
มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ไม่เช่นนั้นเกวียนลาคงประท้วง โชคดีที่เธอสามารถกลับมาอีกรอบในช่วงบ่ายได้
รอบบ่ายเธอซื้อชั้นวางของในครัวหนึ่งใบ ชั้นวางกะละมังหนึ่งตัว โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว โต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกระจกหนึ่งตัว เก้าอี้พนักพิงสองตัว และม้านั่งยาวสี่ตัว
วันที่สาม เธอทำเพียงเรื่องเดียว นั่นคือซื้อกระจกกับตะปูเหล็ก กระจกในยุคนี้ล้วนเป็นแผ่นเล็ก บางแผ่นยังมีลวดลายติดอยู่ด้วย
แน่นอนว่าหวังเอ้อร์นีไม่คิดติดกระจกทั้งหลัง ถึงจะมีเงินพอ แต่ก็ไม่กล้าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเช่นนั้น เพราะเธอไม่อยากถูกคนอื่นกล่าวหาว่านิยมความสุขสบาย
ตอนนี้อาจเป็นเพียงคำล้อเล่น แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาพิเศษอีกสิบปีข้างหน้า ข้อหานี้จะกลายเป็นตราบาปที่สลัดไม่หลุด ไม่ตายก็เหลือเพียงครึ่งชีวิต
ห้องนอนสองห้องติดกระจกห้องละสองบาน บริเวณโต๊ะเตรียมอาหารในครัวติดสองบาน และห้องอาบน้ำเล็กอีกหนึ่งบาน
ทั้งหมดนี้เตรียมไว้สำหรับหน้าหนาว เพราะถึงตอนนั้นหน้าต่างต้องปิดสนิท หากไม่มีช่องรับแสง ทั้งบ้านคงมืดสนิท แม้แต่กลางวันก็ต้องจุดตะเกียงน้ำมันก๊าด
แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดก็สว่างเพียงนิดเดียว แถมยังมีควันและกลิ่นฉุน เธอไม่อยากใช้ชีวิตแบบนั้น
จากนั้นเธอไปซื้อขนมกับลูกกวาดสำหรับพิธียกคานบ้าน ส่วนหมั่นโถวแป้งขาวทำเองที่บ้านได้ จึงไม่จำเป็นต้องเสียเงินโดยใช่เหตุ
ที่จริงน้ำตาลก็ทำเป็นมอลต์ไซรัปได้ แต่หวังเอ้อร์นีรู้สึกว่า หากนับทั้งฟืน แรงงาน และข้าวสาลีที่ต้องใช้ ยังไม่คุ้มเท่าไปซื้อลูกอมผลไม้เม็ดละหนึ่งเฟิน สำหรับพิธียกคานบ้าน ซื้อสักร้อยเม็ดก็ถือว่าใจกว้างมากแล้ว
อีกอย่างคือเหล้าที่รับปากผู้ใหญ่บ้านไว้ เหล้าชั้นดีสองขวดใช้เป็นของขอบคุณ ส่วนเหล้าขาวแบบใส่ไหซื้อมาอีกสองไห สำหรับเลี้ยงแขกในวันยกคานบ้าน
แน่นอนว่าไม่มีทางให้ดื่มจนเมา เพราะหากแขกเมาแล้วเกิดเรื่อง เจ้าของบ้านอย่างเธอก็ต้องรับผิดชอบ แค่วางไว้ให้มีตามธรรมเนียมก็พอ
ก่อนออกจากร้าน เธอเห็นบุหรี่แล้วก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงหยุดซื้อบุหรี่ราคาถูกหนึ่งห่อใหญ่ และบุหรี่ระดับกลางอีกสองซอง
บุหรี่ระดับกลางถูกนำไปมอบให้ผู้ใหญ่บ้านพร้อมเหล้า ส่วนบุหรี่ราคาถูก เธอแกะออกมาสี่ซอง วางรวมไว้กับกองลูกกวาด ถึงตอนนั้นใครแย่งได้ก็เป็นของคนนั้น
ที่เหลือ ตอนเลี้ยงแขกมื้อกลางวัน หากเจอผู้ชายอาวุโส ก็แจกให้คนละมวน
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว วันยกคานบ้านก็มาถึง
ผิงอันรับหน้าที่เป็นตัวแทน ปีนขึ้นบันไดแล้วโปรยลูกกวาดกับขนมลงมา
หูเสี่ยวซานอาศัยที่สนิทกับเขา กระโดดโหยง ๆ อยู่ด้านล่างพลางตะโกนว่า “ผิงอัน ทางนี้! โปรยทางนี้เยอะ ๆ หน่อย!”
เด็กก็แบบนี้เอง ชอบความครึกครื้น ที่จริงหวังเอ้อร์นีเปิดทางลับไว้ตั้งแต่แรกแล้ว โดยแอบยัดลูกกวาดกำใหญ่ใส่กระเป๋าเด็ก ๆ แต่ละคนไว้เรียบร้อย
ครั้งนี้สิ่งเดียวที่ต่างออกไปคือ เพราะมีบุหรี่แบบมีก้นกรอง ผู้ใหญ่ที่สูบบุหรี่ก็เข้าร่วมวงแย่งของด้วย แต่ทุกคนยังรู้ขอบเขตของตัวเอง จึงแย่งเฉพาะบุหรี่
ส่วนลูกกวาดกับขนมก็ยังคงปล่อยให้เด็ก ๆ เก็บ ไม่เช่นนั้นคงถูกเด็กทั้งหลายโห่ไล่ออกจากวง
เวลานี้ไม่ต้องพูดถึงผู้ใหญ่เลย ต่อให้เป็นพ่อแท้ ๆ ก็ไม่มีใครไว้หน้า
ตามธรรมเนียม วันยกคานบ้านตอนกลางวันต้องมีการเลี้ยงอาหาร หวังเอ้อร์นีจึงจัดไว้หกโต๊ะ ให้แต่ละครัวเรือนส่งตัวแทนมาร่วมงาน
อาหารมีสี่เมนูเนื้อ สี่เมนูผัก กับอาหารเย็นอีกสองอย่าง หมั่นโถวกินได้ไม่อั้น ทั้งเนื้อสัตว์และผักล้วนรับซื้อมาจากชาวบ้านในหมู่บ้าน ทั้งไก่ เป็ด และไข่
แต่หนึ่งวันก่อนยกคานบ้าน หวังเอ้อร์นีขึ้นเขาไปครั้งหนึ่ง แล้วทำให้คำคุยโวของตัวเองในอดีตกลายเป็นจริง ด้วยการแบกหมูป่าตัวใหญ่กลับมาจากภูเขา
เธอลงมือฆ่าและชำแหละเองทั้งหมด ต้องยอมรับว่าฝีมือครั้งนี้ทำให้ชาวบ้านบางคนที่เริ่มคิดไม่ดีกับเธอเพราะเรื่องสร้างบ้าน ต่างพากันสงบเสงี่ยมลงทันที
อย่างไรเสีย ร่างกายของพวกเขาก็ไม่อึดเท่าหมูป่า ต่อให้ไม่ถึงตาย หากแขนขาหักขึ้นมา ก็คงทรมานไม่น้อย
ช่างเถอะ เก็บชีวิตไว้ก่อน ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนไว้เผาในวันหน้า
ดังนั้นมื้อเที่ยงวันนี้จึงมีซุปเครื่องในหมูเพิ่มอีกหนึ่งหม้อ มีหมูทอดซอสรสเปรี้ยวหวานอีกหนึ่งจาน ส่วนอาหารเย็นมีทั้งยำหูหมูและแตงกวาทุบ
เมื่อมีอาหารเนื้อจริงจังเพิ่มเข้ามา แม้แต่ไข่ผัดกุยช่ายก็ยังถูกนับรวมเป็นเมนูผัก งานเลี้ยงที่มีทั้งเหล้าและบุหรี่เช่นนี้ ถือว่าดีมากแล้ว
หลังรับประทานเสร็จ ก็เริ่มเก็บกวาด คืนโต๊ะ เก้าอี้ ชาม และตะเกียบที่ยืมมาจากชาวบ้านก่อนเป็นอย่างแรก
อาหารไม่เหลือเลย เธอจึงใช้เนื้อหมูป่าแทนเป็นของตอบแทน
ทุกคนรู้ดีว่าเนื้อหมูทั้งหมดได้มาจากหมูป่าที่เธอล่าบนภูเขา อีกทั้งยังเหลือเกือบทั้งตัวไม่ได้แตะต้อง ดังนั้นครั้งนี้เธอจึงไม่หวงของ
ไม่ว่าจะเป็นคนที่มาช่วยงานหรือคนที่ให้ยืมของ ต่างได้รับเนื้อหมูคนละสองชั่งเป็นของตอบแทน
ถึงอย่างนั้น เนื้อหมูป่าก็ยังเหลืออีกกว่าครึ่งตัว นอกจากหัวหมูกับตีนหมูที่เธอเก็บไว้ ที่เหลือทั้งหมดหวังเอ้อร์นีนำไปขายแลกเป็นเงิน