ตำรวจหญิงที่คอยดูแลเธอมาตลอดเอ่ยแทรกขึ้นว่า “แค่ให้ป้าเหอดูแลเธอชั่วคราวเท่านั้นนะจ๊ะ รอจนหาญาติของเธอเจอแล้ว เธอค่อยตัดสินใจว่าจะกลับไปหรือไม่ก็ได้”
ลู่เจี๋ยลวี่พยักหน้าอย่างว่าง่าย “ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณคุณลุง คุณป้า แล้วก็พี่สาวค่ะ”
อย่างไรเสียตอนนี้เธอก็ยังเด็ก ผู้ใหญ่จัดการอย่างไรก็ทำตามนั้นก็พอแล้ว
เมื่อมีคนรับช่วงดูแลแล้ว บ่ายวันเดียวกันลู่เจี๋ยลวี่ก็ออกจากโรงพยาบาล ย้ายไปยังสถานที่แห่งใหม่—สถานสงเคราะห์เหรินฝู แน่นอนว่าตอนนี้เธอเป็นเด็กไม่รู้หนังสือ จึงไม่ได้แสดงอาการผิดปกติออกมา
สมกับเป็นสถานสงเคราะห์ของเมืองไห่ซื่อจริง ๆ สภาพแวดล้อมภายในถือว่าไม่เลวเลย แม้แต่เสื้อผ้าที่เด็ก ๆ สวมใส่ก็ไม่ได้ขาดรุ่งริ่งหรือหม่นหมอง
บางคนแต่งตัวทันสมัยกว่าเด็กจากครอบครัวธรรมดาในเมืองอื่นเสียอีก เพราะที่นี่คือเมืองแห่งแฟชั่น และยังมีคนรวยอยู่มาก
มีผู้ใจบุญนำเสื้อผ้าเก่ามาบริจาคเป็นจำนวนมาก หลายชุดกระทั่งป้ายราคาก็ยังไม่ได้แกะออก
ลู่เจี๋ยลวี่มีชื่อใหม่ที่นี่ว่า “ไห่หุย”
ไห่หุยก็ไห่หุยเถอะ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าชื่อไห่กุย ส่วนชื่อจริงของเธอ รอออกไปใช้ชีวิตในสังคมเมื่อไร ค่อยตั้งชื่อในวงการให้ตัวเองก็ได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
สหายไห่หุยเติบโตภายใต้ความห่วงใยจากทุกภาคส่วนของสังคม ผ่านทั้งระดับประถม มัธยมต้น และมัธยมปลายมาได้อย่างราบรื่น อีกทั้งยังทำคะแนนนำโด่งแบบทิ้งห่าง จนสร้างแรงกดดันมหาศาลให้เหล่านักเรียนทั้งหลาย
ระหว่างเรียน เธอเข้าร่วมการแข่งขันแทบทุกประเภทอย่างกระตือรือร้น และทำผลงานได้ดีทุกครั้ง เงินรางวัลนอกจากนำไปใช้เป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตแล้ว อีกครึ่งหนึ่งบริจาคให้สถานสงเคราะห์ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งใช้สมัครเรียนคอร์สเสริมความสามารถหลากหลายด้าน
เมื่อฝึกฝนจนมีระดับฝีมือพอจะลงแข่งขันได้ เธอก็ไม่ปล่อยโอกาสหาเงินเหล่านี้ให้หลุดมือ
พอถึงช่วงสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็เป็นที่คุ้นหน้าคุ้นตาในเวทีการแข่งขันใหญ่ ๆ แล้ว อาศัยข้อได้เปรียบนี้สอบผ่านการสอบเข้าคณะศิลปกรรมได้อย่างราบรื่น ไม่เพียงเท่านั้น คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเธอยังนำห่างทุกคน กลายเป็นนักเรียนสายศิลป์อันดับหนึ่งของเมืองในปีนั้น และได้รับการตอบรับเข้าศึกษาที่สถาบันศิลปะชั้นนำที่สุดของเมืองไห่ซื่อ
ปีนั้น เธออายุสิบเจ็ดปี!
และในฤดูหนาวของปีเดียวกันนั้นเอง วงการเพลงภาษาจีนก็เริ่มต้นยุคที่ลู่เจี๋ยลวี่ยึดครองอันดับหนึ่งอย่างต่อเนื่อง “ไซเรน” “เสียงแห่งเงือก” “ลำคอที่พระเจ้าประทานพร” คำชื่นชมทั้งหลายหลั่งไหลเข้าหาเธอราวกับคลื่นยักษ์
ด้วยทักษะการร้องเพลงอันแข็งแกร่ง ความสามารถในการแต่งคำร้อง แต่งทำนอง เล่นเครื่องดนตรีได้ทุกชนิด รูปร่างอันโดดเด่น และใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ ทำให้กระแสความนิยมของเธอพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นศิลปินระดับท็อปที่สร้างปรากฏการณ์
หลังผ่านการสั่งสมชื่อเสียงมาหลายปี ปีนี้เธอก็ก้าวขึ้นสู่เวทีรับรางวัลแกรมมี พร้อมประกาศต่อผู้คนทั่วโลกว่า ยุคสมัยของลู่เจี๋ยลวี่ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!
ปีนั้น เธออายุยี่สิบเอ็ดปี เพิ่งสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัย และเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเต็มตัวในฐานะนักร้องอาชีพ แน่นอนว่า การเป็นนักร้องอาชีพเป็นเพียงอาชีพเสริมของเธอเท่านั้น เพราะหลังคว้ารางวัลแกรมมีและมีแฟนคลับอยู่ทั่วโลก ภารกิจก็ถือว่าสำเร็จไปเกือบทั้งหมดแล้ว เวลาที่เหลือหลังจากนี้ ล้วนเป็นของเธอเอง
ดังนั้น นอกจากปล่อยเพลงเดี่ยวออกมาสักระยะหนึ่งครั้งแล้ว เวลาที่เหลือทั้งหมดเธอก็ใช้ไปกับการใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ แน่นอนว่า การใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ก็ต้องอาศัยต้นทุน หากไม่อยากตกเป็นเครื่องมือของกลุ่มทุนหรือถูกบีบบังคับจนไร้อิสระ ก็ต้องกลายเป็นคนที่มีสิทธิ์นั่งอยู่บนโต๊ะเจรจาเสียเอง
โชคดีที่หลายปีมานี้เธอทำเงินได้มหาศาล เงินก้อนนั้นเมื่อนำไปลงทุนในตลาดหุ้นก็ช่วยเพิ่มพูนทุนตั้งต้นอย่างรวดเร็ว จนก้าวขึ้นเป็นมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินระดับล้านล้าน
เธอใช้ทรัพย์สินถึงสองในสาม เคาะประตูหน่วยงานของรัฐกลางดึก เพื่อหาผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดให้ตัวเอง หลังจากนั้นตราบใดที่ไม่แตะต้องเส้นแดง ก็ไม่มีใครกล้าลงมือกับเธอโดยง่าย
และก็ในปีเดียวกันนี้เอง พระเอกคนเดิมก็หมดบทบาทลงอย่างสมบูรณ์
ตามรายงานจากสายข่าว หลังถูกคนเก็บศพพาตัวไป เขาต้องใช้ชีวิตระหกระเหินอยู่นาน ถูกส่งต่อไปมาระหว่างคนชายขอบ ใช้ชีวิตแบบครึ่งเป็นครึ่งตายทุกวัน
กระทั่งผ่านไปครึ่งปี เมื่อการเฝ้าระวังไม่เข้มงวดเหมือนเดิม เขาจึงฉวยโอกาสหลบหนีออกมาและติดต่อบอดี้การ์ดของตนได้สำเร็จ แต่หลังผ่านชีวิตอันโกลาหลมาเป็นเวลานาน แม้จะได้รับการช่วยเหลือกลับมาแล้ว เขาก็ติดทั้งโรคเอดส์และยาเสพติด สภาพร่างกายที่ทรุดโทรมทำให้การตัดสินใจของเขาเลวร้ายลงครั้งแล้วครั้งเล่า บริษัทที่เคยถูกตัวร้ายใหญ่เล่นงานจนเสียหายมาก่อนอยู่แล้ว จะทนรับความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร
เมื่ออาณาจักรธุรกิจอันยิ่งใหญ่ใกล้ล่มสลาย ลูกน้องที่เคยภักดีต่างก็ละทิ้งเขา พากันกวาดเงินก้อนสุดท้ายแล้วหลบหนีไป ชายผู้เคยยิ่งใหญ่เหนือผู้คนคนนี้ สุดท้ายกลับต้องตายเพราะไม่มีเงินซื้อยา นับว่าได้รับผลกรรมตอบสนองอย่างสาสม
ชาติที่แล้ว เจ้าของร่างเดิมก็ตายอยู่บนเตียงทดลองในห้องวิจัยเช่นกัน ห้องวิจัยที่ทำการทดลองกับมนุษย์จะเป็นสถานที่ดีงามได้อย่างไร ดังนั้นลู่เจี๋ยลวี่จึงรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่ระบบยืนยันแล้ว ส่งให้ศูนย์ความมั่นคงแห่งชาติทันที แม้เรื่องนี้จะดูเหมือนอยู่ไกลตัวพวกเธอมาก แต่ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งมันจะกลายเป็นภัยคุกคามต่อประเทศจีนหรือไม่ ในฐานะประชาชนชาวจีน การกำจัดอันตรายตั้งแต่ยังอยู่ในระยะเริ่มต้นเป็นสิ่งที่เธอควรทำ ไม่ต้องขอบคุณหรอก
เมื่อความเสี่ยงด้านความมั่นคงถูกกำจัดไปเกือบหมด สิ่งที่เหลือก็มีเพียงการใช้ชีวิตตามใจตัวเอง
วงการบันเทิงน่ะหรือ คนหน้าตาดีมีอยู่มากมาย แถมยังเป็นสนามแห่งชื่อเสียงและผลประโยชน์อีกต่างหาก ในฐานะศิลปินระดับท็อปที่โด่งดังที่สุดในเวลานั้น แถมยังกุมอำนาจทุนไว้ในมือ คนที่เข้าหาเธอจึงมีไม่ขาดสาย
แน่นอนว่าลู่เจี๋ยลวี่ไม่ได้รับทุกคนไว้ แต่ถ้าเจอคนที่ถูกใจก็ไม่ถึงกับต้องตั้งกำแพงปฏิเสธเสียทุกครั้ง
เฮ้อ เจ้าของร่างเดิมต้องการความรักจากผู้คนมากมายจริง ๆ ไม่รู้ว่าความรักจากแฟนคลับจะนับรวมด้วยหรือเปล่า เพื่อความปลอดภัย เธอคงต้องคบหาดูใจแบบไม่ผูกพันสักหลายครั้งให้ภารกิจสมบูรณ์
ความรักครั้งแรกของลู่เจี๋ยลวี่คือกับประธานบริษัทผู้ทรงอำนาจ หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างก็ดี เพียงแต่ความต้องการควบคุมอีกฝ่ายรุนแรงเกินไป คบแล้วไร้รสชาติ สุดท้ายเธอจึงเป็นฝ่ายบอกเลิก
หลังจากนั้นเธอรักษาความถี่ในการมีความรักทุกสองปี และมักติดอันดับประเด็นร้อนอยู่เสมอ ถูกต้องแล้ว เธอรับผิดชอบขนาดนี้แหละ ก็แค่มีแฟน จะมีอะไรต้องปิดบัง ในเมื่อเธอเปิดเผยทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา
ตอนคบก็ไม่ปิดบัง ตอนเลิกก็ไม่ปิดบังเช่นกัน
ความรักครั้งที่สองและครั้งที่สามเป็นคนนอกวงการทั้งคู่ พวกเขามักขาดความมั่นใจ ชอบติดเธอมากเกินไป สุดท้ายไม่ถึงสองเดือนก็จบลงโดยไม่มีผลลัพธ์ เธอไม่เคยเจอความสัมพันธ์ที่ต้องรายงานทุกเรื่องทุกช่วงเวลาแบบนี้มาก่อน มันทำให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เอาล่ะ ในเมื่อบอกว่าขาดความมั่นใจ งั้นเธอก็คบกับคนในวงการเสียเลย แบบนี้คงมั่นใจแล้วสินะ ดังนั้นตั้งแต่ความรักครั้งที่สี่ถึงครั้งที่หก คนที่เธอคบจึงล้วนเป็นคนในวงการ ทั้งนักร้อง นักแสดง และพิธีกร
แต่คราวนี้กลับกลายเป็นว่า คนที่ไม่มีความมั่นใจกลับเป็นตัวเธอเอง เพราะไม่รู้เลยว่าในบรรดาคนที่พวกเขาติดต่อด้วย จะมีใครเป็นพาหะของเชื้อไวรัสหรือเปล่า ช่างมันเถอะ เลิกดีกว่า
ไม่มีความรักครั้งที่เจ็ด เพราะเธอไม่อยากรวบรวมลูกแก้วมังกร และปีนั้นเธออายุสามสิบห้าปี
เงือกมีร่างกายที่แก่ช้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ประกอบกับการฝึกวิชา ทำให้ลู่เจี๋ยลวี่ในตอนนี้ เมื่อเทียบกับช่วงเพิ่งเข้าวงการแล้ว จะบอกว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนไปก็ไม่เชิง เพราะจริง ๆ แล้วเหมือนเดิมทุกอย่าง
เมื่อเป็นเช่นนี้ ลู่เจี๋ยลวี่จึงรู้ว่าถึงเวลาที่เธอต้องอำลาวงการแล้ว หลังกล่าวอำลาแฟนคลับอย่างเป็นทางการ แม้ทุกคนจะคัดค้านและพยายามเกลี้ยกล่อม เธอก็ยังยืนกรานเริ่มต้นชีวิตสันโดษ
เกาะส่วนตัวที่ซื้อไว้เมื่อหลายปีก่อนสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว สามารถพึ่งพาตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ แต่สิ่งที่ใช้เงินมากที่สุดกลับไม่ใช่เรื่องนี้