อาอวี๋ไม่สนใจว่าของพระราชทานนั้นคืออะไร ขอเพียงได้รับรางวัลก็พอแล้ว อย่างน้อยก็แสดงว่านางไม่ได้ล่วงเกินผู้ใด แม้ฮ่องเต้ในโลกโบราณจะนับเป็นเจ้านายได้เช่นกัน แต่กลับรับมือยากกว่าเจ้านายทั่วไปมากนัก
หลังรับพระราชทานรางวัลแล้ว อาอวี๋จึงถูกพาไปส่งที่ประตูวังเพื่อพบกับท่านพ่อ ก่อนทั้งสองจะเดินทางกลับจวนด้วยกัน
พวกเขาเดินทางถึงเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อวาน แต่จนถึงช่วงบ่ายแก่ของวันนี้ คนทั้งครอบครัวจึงเพิ่งมีเวลานั่งกินข้าวและพูดคุยกันพร้อมหน้า นับว่ายุ่งวุ่นวายไม่น้อยจริง ๆ
“บุตรสาวคนดี ฝ่าบาททรงกริ้วเจ้าหรือไม่” เฉียนซื่อถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เลยเจ้าค่ะ ไม่เพียงไม่ทรงกริ้ว ยังพระราชทานจวนในชนบทที่มีบ่อน้ำพุร้อนให้ข้าแห่งหนึ่งด้วย ตอนนี้อากาศยังหนาวเย็นอยู่ วันหลังพวกเราไปแช่น้ำพุร้อนกันดีหรือไม่เจ้าคะ”
“รางวัลนี้ดีมาก แม้เมืองหลวงจะมีตระกูลขุนนางผู้ทรงอำนาจและขุนนางใหญ่โตมากมายดุจฝูงปลาที่แหวกว่ายข้ามแม่น้ำ แต่ผู้ที่มีจวนในชนบทพร้อมบ่อน้ำพุร้อนก็ยังมีเพียงตระกูลชั้นสูงสุดไม่กี่ตระกูลเท่านั้น บัดนี้อาอวี๋ก็มีแล้ว หากแพร่งพรายออกไป ไม่รู้ว่าจะมีผู้คนอิจฉามากเพียงใด” ตอนที่หลินตงชิงกล่าวเช่นนี้ สีหน้าของเขาแฝงความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน
เมื่อเฉียนซื่อได้ฟังกลับรู้สึกว่าของพระราชทานชิ้นนี้ร้อนลวกมือยิ่งนัก “ผู้คนมากมายยังไม่มี แต่ครอบครัวเราเพิ่งมาเมืองหลวงได้ไม่นานก็ครอบครองแห่งหนึ่งแล้ว จะสะดุดตาเกินไปหรือไม่”
“ท่านแม่ นี่เป็นของที่ฮ่องเต้ผู้ทรงปัญญาพระราชทานให้น้องสาว ต่อให้มีคนอิจฉาตาร้อน ก็ทำได้เพียงเก็บไว้ในใจ ภายนอกยังต้องเข้ามาแสดงความยินดีด้วยซ้ำ”
“พี่ใหญ่กล่าวถูกแล้ว การทำตัวให้โดดเด่นอย่างเหมาะสมเช่นนี้ บางครั้งก็เป็นสิ่งจำเป็น มิฉะนั้นครอบครัวเราอาจถูกคนในเมืองหลวงมองว่าเป็นลูกพลับนิ่มที่ผู้ใดก็รังแกได้”
อาอวี๋พยักหน้าเห็นด้วย “ถูกต้องเจ้าค่ะ ที่ครอบครัวเราอยู่กันอย่างสงบมานานถึงเพียงนี้ ก็เพราะคนเหล่านั้นยังคอยสังเกตการณ์อยู่
จะวางตัวโอ้อวดเกินไปไม่ได้ แต่จะเก็บตัวเงียบเสียจนดูราวกับไม่มีตัวตนก็ยิ่งไม่ได้ มิฉะนั้นวันหน้าผู้ใดผ่านมา ก็อาจคิดว่ารังแกครอบครัวเราได้”
“หา? เหตุใดเมืองหลวงที่เจ้าพูดถึงจึงฟังดูเหมือนถ้ำมังกรบึงพยัคฆ์เช่นนี้เล่า”
อาอวี๋กลั้นหัวเราะ “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ บัดนี้เมื่อข้าทำเช่นนี้ ครอบครัวเราก็นับว่าตั้งหลักได้แล้ว ต่อไปท่านแม่เพียงทำสิ่งต่าง ๆ ตามความตั้งใจก็พอเจ้าค่ะ”
หากวันใดอิทธิพลที่อาอวี๋นำมาจางหายไป ค่อยคิดวิธีหาเงินสักอย่างแล้วนำขึ้นถวายก็สิ้นเรื่อง คาดว่าฝ่าบาทผู้ทรงเผชิญกับท้องพระคลังว่างเปล่า คงไม่ปล่อยโอกาสลงทุนเพียงเล็กน้อยแต่ได้รับผลตอบแทนมหาศาลเช่นนี้ให้หลุดมือ
แต่ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะกล่าวถึงเรื่องเหล่านี้ สิ่งที่อาอวี๋อยากรู้มากที่สุดยังคงเป็นเรื่องอื่น
“อามิ่ง อามิ่ง รีบออกมาประชุมฉุกเฉินเร็วเข้า”
“มาแล้วค่ะ มาแล้ว ยอดฝีมือลู่ผู้สูงศักดิ์ ในที่สุดท่านก็นึกถึงสามัญชนตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเราได้เสียทีหรือคะ” อามิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
คำพูดนั้นทำให้อาอวี๋อดขำไม่ได้ “นี่ พูดอย่างมีเหตุผลหน่อยได้ไหม ใครกันที่เพิ่งมาถึงก็วิ่งหายไปจนไม่เห็นเงา”
“ฉันเองค่ะ แหะ ๆ...แต่ที่ฉันทำเช่นนั้นมีเหตุผลจริง ๆ นะคะ ฉันออกไปรวบรวมข้อมูลมา”
“ได้ ถ้าอย่างนั้นเธอลองบอกมาก่อนว่าได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง”
“โลกปัจจุบันมีหยกสองชิ้น และมีเป่าอวี้สองคนเช่นกัน คนหนึ่งแซ่เจิน อีกคนแซ่เจี่ย ส่วนใครจริงใครปลอม ก็เหมือนความหมายของแซ่พวกเขานั่นแหละค่ะ”
“เดี๋ยวก่อน ถ้าเป็นเช่นนั้น เหตุใดตอนที่ฉันเห็นศิลาซ่อมฟ้า มิติถึงเกิดปฏิกิริยาล่ะ”
“แม้จะเกิดปฏิกิริยา แต่ก็ไม่ได้รุนแรงค่ะ จนกระทั่งหยกถูกขว้างลงพื้นแล้วพลังงานเปลี่ยนแปลง ฉันจึงจับสัมผัสได้ ฉันเดาว่าท่านคงไม่เคยเข้าใกล้หยกของเจินเป่าอวี้ใช่ไหมคะ”
“แน่นอนว่าไม่เคย ฉันมีอาการฝังใจเกี่ยวกับคนแซ่เจิน จึงหลีกห่างโดยไม่รู้ตัว”
“ว้าว ยอดฝีมือลู่ ท่านมีอาการเช่นนี้ด้วยหรือคะ รีบแก้เสียเถอะค่ะ ไม่เช่นนั้นวันใดถูกคนอื่นฉวยประโยชน์จากจุดอ่อนเล็ก ๆ นี้ เรื่องคงสนุกใหญ่แน่”
อาอวี๋พยักหน้าแรง ๆ “เธอพูดถูก คราวนี้ฉันเกือบพลาดผลประโยชน์ก้อนใหญ่ไปแล้ว
ว่าแต่เธอรู้ได้อย่างไรว่ามิติเกิดปฏิกิริยา นี่เป็นมิติวิญญาณส่วนตัวของฉันนะ สารภาพมาตามตรง เธอแอบทำอะไรไว้”
เมื่อเผชิญกับคำซักถาม ระบบกลับไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังกลอกตาใส่อาอวี๋ “พี่สาวคะ ตอนนี้ฉันกับท่านผูกพันทางวิญญาณในระดับสูงสุดแล้วนะคะ
แม้ฉันจะไม่สามารถรู้และเข้าใจทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในส่วนลึกของวิญญาณท่านได้ แต่ก็ยังรับรู้ได้บ้าง การสั่นสะเทือนของมิติเป็นเรื่องใหญ่เพียงนั้น ฉันย่อมสัมผัสได้ค่ะ”
“ก็ได้ ตอนยกเลิกพันธะกัน ฉันคงต้องลบความทรงจำให้เธอสักรอบ”
“อย่านะคะ จะยกเลิกพันธะทำไม พวกเราร่วมมือกันเข้าขาออกอย่างนี้ ท่านคิดยกเลิกพันธะกับฉันเพื่อไปเลี้ยงระบบอื่นไว้ข้างนอกหรือคะ มีฉันเพียงระบบเดียวยังไม่พออีกหรือ”
“อามิ่ง เล่นอินเทอร์เน็ตให้น้อยลงหน่อย นี่เป็นคำเตือนจากคนที่ผ่านโลกมาก่อน เอาละ ข้อมูลของเธอสำคัญจริง ๆ
อย่างนี้แล้วกัน เธอไปจับตาดูตระกูลเจินไว้ จนกว่าตระกูลนั้นจะถูกยึดทรัพย์ นั่นจึงจะเป็นโอกาสเหมาะที่พวกเราจะลงมือ”
ระบบไม่ได้รู้สึกไม่พอใจที่ถูกใช้งานแต่อย่างใด เพราะหน้าที่ของระบบก็คือร่วมมือกับโฮสต์เพื่อทำภารกิจ เหล่าเพื่อนร่วมงานของระบบแทบเหนื่อยจนกลายเป็นสุนัขกันหมดแล้ว ส่วนชีวิตความเป็นอยู่ของระบบในตอนนี้ หากแพร่งพรายออกไป ไม่รู้ว่าจะมีระบบมากเพียงใดอิจฉา
ไม่ได้ เพื่อรักษาชีวิตอันสุขสบายของตัวเอง ระบบต้องปิดเรื่องนี้ให้มิดชิด จะปล่อยให้มีคู่แข่งเพิ่มขึ้นไม่ได้เด็ดขาด
ในทำนองเดียวกัน ระบบก็ต้องไม่ปล่อยให้โฮสต์ล่วงรู้วิธีใช้งานระบบที่ถูกต้องเช่นกัน
ทว่าธรรมชาติของมนุษย์ล้วนชอบเสี่ยงพนัน ส่วนระบบเป็นจิตวิญญาณของวัตถุ เมื่ออยู่ร่วมกับมนุษย์มานานก็ยากจะหลีกเลี่ยงไม่ให้ติดนิสัยเช่นนี้มาบ้าง
ดังนั้น แม้ระบบจะตัดสินใจแน่วแน่แล้ว แต่ก็ยังอดต่อรองไม่ได้ “แหะ ๆ จะให้ฉันจับตาดูเขาย่อมไม่มีปัญหาค่ะ แต่ฉันจะได้ประโยชน์อะไรหรือคะ”
“ฉันจำได้ว่าเธอต้องการคะแนนใช่ไหม อย่างนี้แล้วกัน คะแนนจากภารกิจนี้ฉันจะแบ่งให้เธอครึ่งหนึ่ง”
“แค่ครึ่งเดียวหรือคะ” ระบบเข้าใจหลักการตั้งราคาสูงไว้ก่อนแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายต่อรองเป็นอย่างดี แม้สิ่งที่ได้รับจะตรงตามความคาดหมายแล้ว แต่ก็ยังอดคาดหวังผลประโยชน์เหนือความคาดหมายไม่ได้
“ระบบ ฉันขอเตือนให้เธอรู้จักพอเสียบ้าง ไม่อย่างนั้นฉันจะไปหาคนอื่นแล้ว ไม่ต้องมองไกล ฉันคิดว่าหุ่นเชิดตนนั้นก็น่าจะใช้งานได้”
“อย่านะคะ หุ่นเชิดทั้งโง่ทั้งทึบ ไม่เพียงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ยังสิ้นเปลืองหินวิญญาณอีกต่างหาก ใช้ฉันต้องจ่ายแค่คะแนนเท่านั้น ทั้งราคาถูกและใช้งานดีค่ะ!”
คำโฆษณาตัวเองอย่างบ้าคลั่งของระบบทำให้อาอวี๋ต้องกลั้นหัวเราะ เจ้าตัวน้อย คิดหรือว่าจะรับมือเธอไม่ได้
“เอาละ ฉันไม่พูดเล่นกับเธอแล้ว จำไว้ จับตาดูหยกชิ้นนั้นให้แน่น อย่าปล่อยให้ผู้อื่นชิงตัดหน้าไปได้”
อาอวี๋ไม่ได้ลืมว่าเบื้องหลังความฝันในหอแดงยังมีผู้หนึ่งคอยจับตามองอยู่ แม้ในต้นฉบับจะไม่ได้กล่าวถึงชะตากรรมของศิลาซ่อมฟ้าชิ้นนั้นก็ตาม
แต่เพียงคิดดูก็รู้แล้วว่าเทพธิดาจิ่งฮ่วนลงแรงไปมากถึงเพียงนี้ ย่อมไม่มีทางทำเพียงเพื่อเป็นผู้เสียสละช่วยเหลือผู้อื่นในแดนเซียน เรื่องที่ไม่ได้รับประโยชน์แม้แต่น้อย เทพธิดาจิ่งฮ่วนจะยอมทำหรือ
“วางใจได้ค่ะ แม้นี่จะเป็นศิลาซ่อมฟ้า แต่เทพธิดาจิ่งฮ่วนก็เป็นเพียงเทพเซียนตัวเล็ก ๆ ในโลกใบเล็กเท่านั้น พวกเราเป็นคนของปรโลกหมื่นโลก การชิงของจากหล่อนถือเป็นการให้เกียรติหล่อนแล้วค่ะ”
“อามิ่ง แม้คำพูดของเธอฟังดูบิดเบือนความคิดความเชื่อไปสักหน่อย แต่ต้องยอมรับว่าฟังรื่นหูชะมัด ฉันชอบ!”
“ฮ่า ๆ ฉันก็เรียนมาจากโฮสต์คนแรกค่ะ คนนั้นถึงจะเรียกว่าโจรตัวจริง ส่วนฉันอย่างมากก็เป็นได้เพียงศิษย์ฝึกหัดเท่านั้น”
อาอวี๋พยักหน้า “ไม่เลว คนรุ่นก่อนปลูกต้นไม้ คนรุ่นหลังได้อาศัยร่มเงา หากจับคู่กับระบบที่ไม่กล้าทำสิ่งนั้น ไม่ยอมทำสิ่งนี้ ชีวิตคงน่าเบื่อแย่”
“พวกเราคงเรียกว่าเป็นหมาป่ากับหมาจิ้งจอกร่วมกันทำความชั่วสินะคะ!”
“อามิ่ง เธอยังต้องเรียนรู้ภาษาคนอีกมาก พวกเราต้องเรียกว่าเต่ามองถั่วเขียว เห็นกันแล้วถูกชะตาต่างหาก!”
“โฮสต์คะ แม้ท่านจะเป็นมนุษย์ แต่ภาษาคนของท่านก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันสักเท่าไรเลยนะคะ” ระบบกลอกตา แสดงให้เห็นว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็พอกัน