ตอนที่ทั้งสองออกเดินทางนั้น พวกนางเดินอย่างเปิดเผย ไม่มีการปลอมตัวแม้แต่น้อย
จะปล่อยให้ผู้อื่นเข้าใจผิดว่าพวกนางยังซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางศิษย์ร่วมสำนักไม่ได้ มิฉะนั้นหลังออกจากแดนลับ คนที่ลงมือจะยิ่งเสียสติหนักกว่าเดิม
นี่เรียกว่ากระจายความเสี่ยง!
ก่อนออกเดินทาง ทั้งสองตั้งใจไม่ใช้เรือเหาะ แต่ค่อย ๆ เดินออกจากเมือง พอใกล้ออกจากม่านพลังของประตูเมือง เฟิงไป๋หลี่ก็ส่งสายตาให้นางพลางกล่าวว่า "มีคนตามมาแล้ว"
ช่างเป็นคนดีเสียจริง รู้ว่าพวกนางกำลังขาดเงินใช้ ก็รีบเอาของมาส่งถึงที่
ลู่เจี๋ยลวี่เลิกคิ้ว "ปล่อยให้พวกมันตามไปก่อนสักระยะ" อย่างไรก็ไม่เหมาะจะทำเรื่องฆ่าคนชิงทรัพย์ต่อหน้าต่อตาผู้คนมากมาย
เมื่อวางแผนกันแล้ว ทันทีที่ออกจากประตูเมือง ทั้งสองก็ปล่อยกระบี่เหาะ ก่อนเหินกระบี่จากไปอย่างรวดเร็ว
"คนด้านหลังไล่ตามไม่ลดละ ดูท่าไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดแล้ว ศิษย์พี่หญิง ลงมือเถอะ!"
"ได้สิ รีบจัดการปลาเล็กพวกนี้ก่อน ยังต้องรอเกี่ยวปลาใหญ่อีก" เส้นทางกลับครั้งนี้ไม่มีทางสงบ หากไม่รีบจัดการเสียก่อน ก็คงต้องรอถูกโจมตีทั้งหน้าและหลัง
ทันใดนั้นทั้งสองก็หันกลับพร้อมกัน ยันต์จำนวนมากในมือพุ่งทะยานออกไปในพริบตา
สิ่งที่ตามมาติด ๆ คือกระบวนกระบี่ที่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเยียบเย็น
เหตุการณ์พลิกผันกะทันหันจนผู้ที่กำลังไล่ตามทั้งสองตั้งตัวไม่ทัน ยังไม่ทันได้ปะทะกันจริง ๆ ก็มีคนตายไปแล้วสามคน และบาดเจ็บสาหัสอีกสองคน
ฉวยโอกาสยามศัตรูอ่อนแรงเพื่อปลิดชีพ ทั้งสองฟันกระบี่ลงอีกครั้งโดยไม่เอ่ยคำใด ทำให้อีกฝ่ายสิ้นลมหายใจในทันที
"ผู้อาวุโส โปรดไว้ชีวิตด้วย! พวกข้าเพียงผ่านทางมาโดยบังเอิญ ทำให้ท่านเข้าใจผิด เป็นความผิดของพวกข้าเอง ขอเพียงเห็นแก่ที่ต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรและเส้นทางแสวงหามรรคช่างยากลำบาก โปรดปล่อยพวกข้าไปเถิด!"
"จะเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือไม่ พวกเจ้ารู้แก่ใจดี ตอนนี้ร้องขอชีวิต ก็เพียงเพราะสู้ไม่ได้เท่านั้น"
ยังไม่ทันสิ้นคำ กระบี่ในมือก็ฟาดฟันออกไปต่อเนื่อง ขณะเดียวกันเฟิงไป๋หลี่ก็ฉวยจังหวะที่พูดโยนจานค่ายกลกักขังออกไป
ในเมื่อมาแล้ว ก็ไม่ต้องกลับไปอีก การปล่อยเสือคืนเขาไม่ใช่นิสัยของนาง
หลังจากสังหารคนทั้งหมดแล้ว ทั้งสองยังนับจำนวนให้แน่ใจ ก่อนทำลายสามดวงเจ็ดวิญญาณของพวกมันจนสิ้น จากนั้นจึงเก็บของมีค่าติดตัวทั้งหมด แล้วลู่เจี๋ยลวี่จึงค่อยมีเวลาบ่น
"คนโง่ก็ยังเป็นคนโง่อยู่วันยังค่ำ ทั้งที่สะกดรอยตามคนอื่นแล้ว ยังคิดว่าแค่พูดไม่กี่คำขอชีวิต อีกฝ่ายจะยอมปล่อยพวกมันไป"
ต่อให้คิดแกล้งขอสงบศึก ก็ยังต้องดูด้วยว่าอีกฝ่ายจะเล่นตามหรือไม่ การฝากความหวังว่าจะรอดชีวิตไว้กับความเมตตาของผู้อื่น...หึ ช่างโง่เขลานัก!
เฟิงไป๋หลี่ไม่ได้คิดอะไรมากเช่นนั้น เวลานี้นางกำลังกอดแหวนเก็บของ พลางยิ้มกว้างจนแทบหุบปากไม่ลง "ศิษย์น้องหญิง หากพวกมันไม่โง่ พวกเราจะหาเงินได้อย่างไร"
"ดูสิ ของดีมีตั้งเยอะ เฮ้อ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่นพลังร่ำรวยจริง ๆ หนึ่งคนมีค่ามากกว่าผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานสิบคนเสียอีก"
"รู้อย่างนี้ ข้าทะลวงขั้นให้เร็วกว่านี้ก็ดี พลาดโอกาสร่ำรวยไปตั้งเท่าไร"
"ศิษย์พี่หญิง ไปกันเถอะ ไม่รู้ว่าข้างหน้ายังมีอันตรายอีกมากเพียงใดรอพวกเราอยู่"
ผู้มีความสามารถย่อมต้องเหนื่อยกว่า เป้าหมายของพวกนางคือดึงดูดสายตาอันไม่หวังดีทั้งหมดในเมืองให้ตามมา แล้วกำจัดเสียก่อนระลอกหนึ่ง เพื่อให้คนที่เหลือปลอดภัยมากขึ้น
อย่าคิดว่าสำนักไม่เห็นพวกนางเป็นคน ความจริงแล้วในโลกบำเพ็ญเซียนปัจจุบัน ผู้ที่ออกเดินทางภายนอกส่วนใหญ่มีระดับพลังสูงสุดเพียงขั้นกำเนิดทารกเท่านั้น
ผู้แข็งแกร่งขั้นแปรวิญญาณไม่กล้าลงมือกับผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำตามอำเภอใจ เพราะใครบ้างจะไม่มีบรรพชนขั้นแปรวิญญาณคอยหนุนหลัง
หากรังแกคนรุ่นเล็ก คนรุ่นใหญ่ก็จะออกหน้าให้ เรื่องนี้ไม่ใช่เพียงคำพูดลอย ๆ อีกทั้งเสิ่นเชียนยังมีชื่อเสียงด้านความโหดเหี้ยม หากไม่ใช่ผลประโยชน์มหาศาล คนทั่วไปก็ไม่คิดลงมือ
ส่วนพวกนาง เวลานี้คนหนึ่งอยู่ขั้นแก่นพลังช่วงปลาย อีกคนอยู่ขั้นแก่นพลังขั้นกลาง ทั้งยังมีของช่วยชีวิตติดตัวนับไม่ถ้วน ต่อให้พบผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกำเนิดทารกก็ยังมีพลังพอสู้ได้
ปล่อยพวกนางออกมาปั่นป่วนสถานการณ์ จึงเป็นอาวุธสังหารที่ดีที่สุด
เฟิงไป๋หลี่ยิ้มอย่างฮึกเหิม "วิถีกระบี่ของข้าคือกระบี่แห่งผู้กล้า ไม่เคยหวาดกลัวความท้าทาย ศิษย์น้องหญิง สิ่งที่ข้ากลัวไม่ใช่มีคนมาหาความตาย แต่กลัวไม่มีโอกาสหาเงินมากกว่า"
สำหรับนาง ไม่มีสิ่งใดน่ากลัวยิ่งไปกว่านั้นแล้ว
"ปล่อยเรือเหาะออกมา แล้วเดินทางให้ช้าลงหน่อย" ปลาตัวเล็กในเมืองถูกกวาดจนหมดแล้ว ต่อไปก็ถึงเวลารอคนที่มีเจตนาแอบแฝง
ผ่านไปสองวัน ทุกอย่างยังสงบเรียบร้อยจนเฟิงไป๋หลี่เริ่มหมดความอดทน "เกิดอะไรขึ้น หรือว่าเรือเหาะยังเร็วเกินไป พวกมันตามไม่ทัน"
ลู่เจี๋ยลวี่ลืมตาขึ้น มองไปยังที่ไกลลิบพลางแค่นเสียง "บางทีอาจไม่ใช่เร็วเกินไป แต่ช้าเกินไปต่างหาก บางคนคงรอไม่ไหว จากที่คิดจะซุ่มโจมตี เลยกลายเป็นเผชิญหน้ากันตรง ๆ"
ทันทีที่สิ้นเสียง เฟิงไป๋หลี่ก็รีบแผ่จิตเทพไปด้านหน้า และพบว่าในระยะห่างพันลี้ มีเรือเหาะขนาดเล็กลำหนึ่งกำลังมุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง
เฟิงไป๋หลี่ขมวดคิ้ว มือทั้งสองขยับทำมุทราไม่หยุด "ข้าส่งสัญญาณเตือนไปแล้ว ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เห็นอยู่ในสายตา"
"หึ ถ้าเช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว ศิษย์พี่หญิง เปิดค่ายกลป้องกันเถอะ" เมื่อต้องปะทะกันโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่ว่าจะเป็นใครหรือมาจากที่ใด ก็ต้องสร้างเกราะป้องกันให้ตนเองก่อน
"ได้ เรือเหาะมีค่ายกลป้องกันติดมาอยู่แล้ว แต่เป็นของมาตรฐานทั่วไป ข้าจะวางจานค่ายกลเพิ่มอีกชั้น"
เรือเหาะของทั้งสองฝ่ายค่อย ๆ เข้ามาใกล้ ก่อนหยุดลอยกลางอากาศ ลู่เจี๋ยลวี่แค่นหัวเราะ สามผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกำเนิดทารกกลับกดระดับพลังไว้เพียงขั้นแก่นพลังช่วงปลาย หึ คิดจะทำให้นางลดความระแวงหรือ
พฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ เช่นนี้ จะบอกว่าไม่มีเจตนาดีก็คงไม่เกินจริง
ลู่เจี๋ยลวี่ส่งสิ่งที่ค้นพบให้เฟิงไป๋หลี่รับรู้ผ่านจิตเทพ เฟิงไป๋หลี่ไม่ได้รู้สึกผิดปกติแต่อย่างใด เพราะจิตเทพของศิษย์น้องหญิงไวเหนือกว่านางมาโดยตลอด การค้นพบเช่นนี้จึงเป็นเรื่องปกติ
ตรงกันข้าม อีกฝ่ายต่างหากที่คงไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ จึงเสียแรงเปล่า นับเป็นข่าวดี อย่างน้อยคนของพวกนางก็ยังไม่ถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้อง
ลู่เจี๋ยลวี่ถือกระบี่วิญญาณไว้ในมือ สีหน้าเย็นชา สายตาคมกริบจับจ้องคนทั้งสาม ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เหตุใดพวกเจ้าทั้งสามจึงขวางทางข้า"
ทั้งสามเห็นรูปลักษณ์ของพวกนางก็รู้ว่าหาตัวไม่ผิด สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อนึกถึงข่าวที่ได้รับจากในเมืองว่าทั้งสองเข้าแดนลับก่อนผู้อื่น ย่อมต้องได้สมบัติมาไม่น้อย แววตาจึงฉายประกายโลภขึ้นทันที
ผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งก้าวออกมา ประสานมือยิ้มกล่าวว่า "ข้าคือผู้บำเพ็ญเพียรจากสำนักไห่ปิง คารวะสหายเต๋า"
บนใบหน้ายังปรากฏความมั่นใจว่าต้องชนะ เห็นได้ชัดว่าในสายตาของพวกมัน ศิษย์พี่น้องคู่นี้เป็นคนตายไปแล้ว
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่มีอะไรต้องพูดอีก
ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเอ่ยต่อ แสงกระบี่อันเฉียบคมสองสายก็พุ่งเข้ามาโดยไร้สัญญาณเตือน สายหนึ่งตัดศีรษะของมัน อีกสายบดขยี้ทารกกำเนิดที่กำลังหลบหนีจนแหลกละเอียด
ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกำเนิดทารกตราบใดที่ทารกกำเนิดยังไม่ดับสูญ ก็สามารถสร้างร่างใหม่และกลับคืนสู่เส้นทางเซียนได้อีกครั้ง แต่ลู่เจี๋ยลวี่จะยอมให้เกิดเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร
กำจัดวัชพืชไม่ถอนราก สายลมฤดูใบไม้ผลิมาก็ผลิใหม่!
ท่ามกลางสายโลหิตที่พุ่งทะยาน ศีรษะซึ่งยังคงมีรอยยิ้มแห่งความมั่นใจลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อนระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิต สาดกระเซ็นใส่คนที่เหลือทั้งศีรษะและใบหน้า
จนถึงเวลานั้น ร่างไร้ศีรษะของผู้บำเพ็ญเพียรผู้นั้นจึงค่อย ๆ ล้มลง คราวนี้จึงนับว่าตายสนิทอย่างแท้จริง
อีกสองคนยังไม่ทันหุบรอยยิ้ม ก็ถูกเลือดของสหายทำให้รอยยิ้มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
ทั้งสองประสานงานกันอย่างรู้ใจ ฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้สติ ปล่อยกระบวนกระบี่ออกไปอีกครั้ง จนสามารถทำให้อีกฝ่ายหนึ่งคนบาดเจ็บสาหัสได้สำเร็จ
เมื่อการโจมตีได้ผล ทั้งสองก็สบตากันแล้วยิ้มออกมา เพียงเท่านี้ อีกฝ่ายก็สูญเสียกำลังรบไปกว่าครึ่ง ในที่สุดพวกนางก็ปลอดภัยแล้ว