“ศิษย์น้อง เวลาพูดกับผู้น้อย เหตุใดจึงไม่ระวังปากบ้าง”
“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก ท่านก็ลองดูสิว่าสองคนนี้เป็นผู้ใด ข่าวก็เป็นพวกนางที่ส่งกลับมา ยังมีเรื่องใดที่พวกนางจะเดาไม่ออกอีกหรือ”
ลู่เจี๋ยลวี่หัวเราะกลบเกลื่อน “สมองข้าโง่เขลา เดาไม่ออกหรอก”
เฟิงไป๋หลี่มองฟ้ามองดิน “ข้ายิ่งโง่กว่า สมองไม่เคยรู้จักเลี้ยวเลย”
ไม่มีผู้ใดให้ความร่วมมือ เสิ่นเชียนก็ไม่ได้โมโห เพียงยิ้มด่าไปคำหนึ่งว่า “เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์สองคน”
“พวกเจ้าสองคนบังเอิญเคลื่อนย้ายมาถึงที่นี่พอดี อีกทั้งเหล่าผู้อาวุโสในสำนักก็อยู่กันพร้อมหน้า ไม่สู้เล่าประสบการณ์ครั้งนี้ให้ฟังเสียหน่อยเล่า”
เมื่อเจ้าสำนักเอ่ยปากแล้ว ลูกกุ้งลูกปลาสองตัวอย่างพวกนางจะมีเหตุผลใดให้ไม่เชื่อฟัง เพียงแต่ว่า เล่าก็ส่วนเล่า แต่จะเล่ามากน้อยเพียงใด ย่อมขึ้นอยู่กับว่าพวกนางเต็มใจหรือไม่
หากเป็นเจ้าสำนักเรียกไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว พวกนางย่อมเล่าอย่างละเอียดกว่านี้ แต่เมื่อมีคนมากมายถึงเพียงนี้ และในนั้นยังมีคนที่ไม่ลงรอยกันอยู่สองคน เช่นนั้นก็อย่าโทษพวกนางที่ใช้วิธีเขียนแบบชุนชิว เล่าผ่านไปเพียงไม่กี่คำ
อย่างเช่นการค้นหาสมบัติใต้ทะเลสิบกว่าปี ก็เล่าเป็นหลงทางสิบกว่าปี หากถูกสงสัย ก็ทำหน้าสงสารแล้วยอมรับว่าตนมีความรู้ตื้นเขิน แล้วผู้อื่นจะทำอะไรพวกนางได้
หากถามลึกกว่านั้น ก็ยังมีอาจารย์ผู้ปกป้องลูกศิษย์อยู่มิใช่หรือ หึ คิดว่าผู้อื่นไม่มีผู้หนุนหลังหรืออย่างไร
ประสบการณ์ในช่วงหลายปีมานี้ ทั้งสองเลือกเล่าเฉพาะเรื่องสำคัญ ส่วนเรื่องอื่นๆ กล่าวผ่านไปเพียงคร่าวๆ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
อะไรคือเรื่องสำคัญ แน่นอนว่าย่อมเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาของสำนัก และเรื่องที่เกี่ยวข้องกับรางวัลของพวกนาง
อย่างเช่นแดนลับ อย่างเช่นเจียวหลงอาไป๋ อย่างเช่นห้องหลอมโอสถในตำหนักลับ
อ้อ จริงสิ ในห้องหลอมโอสถก็มีเพียงคัมภีร์โอสถเท่านั้นที่ทั้งสองนำมามอบให้ ส่วนของอย่างอื่นอย่าได้หวัง ส่วนป้ายไม้สำหรับเข้าสถานที่นั้น ทั้งสองไม่ได้เก็บไว้แม้แต่อันเดียว
นอกเหนือจากนี้ล้วนเป็นเรื่องไม่สำคัญ จึงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอันมีค่าของเหล่าผู้อาวุโสทุกท่าน
เมื่อมอบของเสร็จแล้ว ทั้งสองก็รับตราสัญลักษณ์จากเจ้าสำนัก ตราสัญลักษณ์นี้สามารถนำไปแลกของที่คลังสมบัติและหอคัมภีร์วิชาได้
ในเมื่อได้ของมาแล้ว หากไม่ไปสักเที่ยวก็ดูจะไม่สมเหตุสมผลนัก ทั้งสองออกจากยอดเขาหลักแล้วมุ่งตรงไปยังคลังสมบัติทันที ในชั้นที่ต่ำกว่าชั้นสี่ พวกนางเลือกของล้ำค่า ของหายาก และของที่ตนยังไม่มี แล้วกวาดใส่ทั้งหมด อย่างไรเสียเจ้าสำนักก็ไม่ได้จำกัด เมื่อไม่จำกัดก็หมายความว่าไร้ขีดจำกัด หยิบได้ตามใจชอบ
หยิบจนผู้อาวุโสสวี่ผู้ดูแลคลังสมบัติหน้าดำคร่ำเครียด แทบจะกักตัวทั้งสองไว้ตรงนั้น
ลู่เจี๋ยลวี่กับเฟิงไป๋หลี่หาได้ใส่ใจไม่ ผู้อาวุโสสวี่ผู้นี้มีนิสัยเหมือนผีซิว รับเข้าได้แต่จ่ายออกไม่ได้ ศิษย์ในสำนักคนใดบ้างไม่เคยเห็นสีหน้าของเขา ต่อให้มีผู้ที่ไม่เคยเห็นจริง ก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรนำมาโอ้อวดแต่อย่างใด
เมื่อออกจากคลังสมบัติ ทั้งสองก็เบี่ยงฝีเท้าไปยังหอคัมภีร์วิชาที่อยู่ข้างกัน ลู่เจี๋ยลวี่แลกวิชาฝึกจิตดั้งเดิมมาเล่มหนึ่ง ส่วนเฟิงไป๋หลี่ในที่สุดก็ตัดสินใจแน่วแน่ หาวิชาหลอมกายที่เหมาะกับนางมาเล่มหนึ่ง
เช่นนี้ ทั้งสองจึงนับว่าได้กลับมาอย่างเต็มมือ
เมื่อกลับไป เหวินเหรินต๋าก็รออยู่ในโถงหลักแล้ว นอกจากเขายังมีเสิ่นหานกวงที่ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นอีกเล็กน้อย ครั้นเห็นพวกนางเดินเข้ามาอย่างไร้กังวล ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจโล่งอก
ไร้กังวลก็ดี อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าข้างนอกไม่ได้รับความคับแค้นใจใหญ่หลวงอันใด
เมื่อพบหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างกล่าวถึงสภาพปัจจุบันเล็กน้อย จากนั้นทั้งสองก็เริ่มแจกของขวัญครั้งใหญ่ ของที่ให้ล้วนเหมือนกัน มีทั้งหินวิญญาณ สมุนไพรวิญญาณ โอสถ ยันต์ และสายแร่หินวิญญาณ
เพียงแต่ระดับแตกต่างกันเท่านั้น ของอาจารย์เน้นคุณภาพแต่มีจำนวนน้อย ส่วนของศิษย์น้องชายมีมากกว่า แต่ระดับไม่สูงนัก เหมาะให้เขาใช้
สิ่งสำคัญปิดท้ายคือโอสถแปรวิญญาณที่มอบให้อาจารย์ แม้ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกำเนิดทารกทุกคนที่จะทะลวงสู่ขั้นแปรวิญญาณล้วนสามารถรับโอสถแปรวิญญาณจากสำนักได้ฟรีสามเม็ด
แต่เพิ่มอีกหนึ่งเม็ดก็เท่ากับเพิ่มโอกาสอีกหนึ่งครั้ง เพียงแต่ว่าโอสถแปรวิญญาณในมือของทั้งสองก็มีไม่มากนัก ยังต้องเก็บไว้ใช้เองอีกหลายเม็ด จึงไม่กล้ามอบให้อาจารย์ทั้งหมด
ดังนั้นจึงทำได้เพียงกัดฟันมอบให้สามเม็ด อย่าได้คิดว่าน้อย เมื่อรวมกับที่สำนักมอบให้ ก็มีโอกาสมากกว่าผู้อื่นถึงหนึ่งเท่าแล้ว หากยังไม่สำเร็จ เช่นนั้นก็อาจไร้วาสนากับขั้นแปรวิญญาณจริงๆ
อย่างไรก็ตาม หลังจากลู่เจี๋ยลวี่กลับมาครั้งนี้ นางพบว่าแรงกดดันบนร่างอาจารย์แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก คาดว่าคงอยู่ไม่ไกลจากการทะลวงขั้นแปรวิญญาณแล้ว
“พวกเจ้าสองคนกลับมาครั้งนี้ มีแผนอันใด”
“พวกเราปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว กลับมาครั้งนี้จะไม่ออกจากสำนักอีก เตรียมปิดด่านอยู่บนยอดเขา ทำความเข้าใจกับผลเก็บเกี่ยวในช่วงที่ผ่านมา แล้วทะลวงสู่ขั้นกำเนิดทารก”
ลู่เจี๋ยลวี่พยักหน้า “ใช่ ข้าเตรียมจะไปยอดเขาค่ายกลก่อนในวันพรุ่งนี้ หลังเยี่ยมลู่เจินเหรินแล้ว ก็จะเตรียมปิดด่านยาว”
เหวินเหรินต๋าพยักหน้า “ได้ ช่วงวันที่เจ้าออกไป อาสามของเจ้าเป็นห่วงเจ้าไม่น้อย ถามข้าเป็นระยะว่ามีข่าวคราวของเจ้าหรือไม่ ไปพูดคุยกับเขาและรายงานความปลอดภัยเสียหน่อยก็สมควรแล้ว”
“ทราบแล้ว”
เฟิงไป๋หลี่รอให้พวกเขาพูดจบ จึงถามว่า “อาจารย์ ศิษย์น้องชายรองยังไม่มีข่าวคราวหรือเจ้าคะ”
“ระหว่างนั้นเขากลับมาครั้งหนึ่ง แล้วก็ออกไปอีก บอกว่าจะไปฝึกใจในโลกมนุษย์ ข้าเห็นสภาพเขายังดี จึงคร้านจะยุ่งกับเขามาก”
โลกบำเพ็ญเซียนยึดถือที่สุดว่า ‘อาจารย์นำเข้าประตู การฝึกบำเพ็ญอยู่ที่ตนเอง’ ทุกคนล้วนมีวิถีที่แตกต่างกัน
กระบี่ของศิษย์คนรองผู้นี้คือกระบี่แห่งการปกป้อง แม้เขาจะเป็นอาจารย์ แต่ก็ไม่อาจเข้าไปก้าวก่ายมากนัก อย่างไรเสีย ขอเพียงเขากลับมาเป็นระยะเพื่อพิสูจน์ว่ายังมีชีวิตอยู่อย่างดี ก็เพียงพอแล้ว
“ออกจากสำนักมานานถึงเพียงนี้ พวกเจ้าก็คงเหนื่อยแล้ว กลับไปพักผ่อนเองเถิด อาจารย์เองก็สมควรปิดด่านแล้ว”
ความหมายแฝงก็คือ หลังจากนี้หากไม่มีเรื่องใดก็อย่ามารบกวนเขาอีก ช่างลำบากอาจารย์ของนางจริงๆ เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนศิษย์ผู้เปราะบาง จึงกล่าวคำปฏิเสธการสนทนาออกมาได้อ้อมค้อมถึงเพียงนี้
วันรุ่งขึ้น ลู่เจี๋ยลวี่นอนหลับอย่างสุขสบาย เมื่อตื่นขึ้นมาความเหนื่อยล้าในใจก็สลายไป กลับมาเป็นสาวงามที่เปี่ยมด้วยพลังอีกครั้ง
ก่อนออกจากถ้ำพำนัก นางปรับสีหน้าของตนเอง ดีมาก ดูแล้วรูปร่างล่องลอยเหนือโลก ท่วงท่าเปี่ยมพลัง บุคลิกของเจินเหรินขั้นแก่นพลังถูกยกขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว
ยอดเขาค่ายกลอยู่ไม่ไกลจากยอดเขากระบี่นัก แต่นางแทบไม่เคยมาที่นี่ เพราะตอนที่ระดับการบำเพ็ญเพียรของนางยังไม่สูง ทุกครั้งที่พบเจ้าของสถานที่ตัวจริงล้วนอยู่ในสภาพน่าอเนจอนาถ
ตลอดทางต้องฝ่าค่ายกลลวงตา หลบค่ายกลสังหาร แล้วยังมีค่ายกลกักขังกับค่ายกลถามใจสอดแทรกอยู่ภายใน ชั้นแล้วชั้นเล่า เกือบทรมานนางจนตาย
“ผู้น้อยลู่เจี๋ยลวี่ คารวะลู่เจินเหริน ขอให้เจินเหรินสบายดี”
“ไร้กฎระเบียบ ถึงกับไม่เรียกอาสามแล้วหรือ”
ลู่เจี๋ยลวี่หัวเราะแห้ง “ฮิๆ รอเมื่อใดที่ระดับการบำเพ็ญเพียรของข้าเทียบเท่ากับท่าน ข้าค่อยเรียกท่านว่าอาสาม”
“ฮ่าๆ ดี มีความทะเยอทะยาน ข้าจะรอ”
ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ด้านนอกก็มีสตรีชุดแดงท่าทางเจิดจ้าเดินเข้ามา ในอ้อมแขนยังอุ้มเด็กเล็กคนหนึ่งไว้
ลู่เทาหานชี้ไปที่ทั้งสองพลางยิ้มกล่าวว่า “นี่คือญาติผู้น้องหญิงสองคนของเจ้า เฉินโจวกับเฟิ่งอี๋”
กล่าวจบ เขาก็ชี้ไปทางลู่เจี๋ยลวี่ “นี่คือญาติผู้พี่หญิงของพวกเจ้า เจี๋ยลวี่”
“ตอนข้าออกจากสำนัก ญาติผู้น้องหญิงคนเล็กยังไม่ถือกำเนิด ย่อมไม่เคยพบจริงๆ ส่วนเฉินโจวนั้น หลายปีก่อนนอกแดนลับ ข้าเคยเห็นผ่านตาอย่างเร่งรีบในโรงเตี๊ยม ตอนนั้นกลับไม่รู้ว่าพวกเราสองคนมีวาสนากันถึงเพียงนี้”
“ชื่อเสียงที่ญาติผู้พี่หญิงสร้างขึ้นในช่วงหลายปีมานี้ ข้าก็พอได้ยินมาบ้าง นับว่าปรารถนาจะเป็นเช่นนั้นมาโดยตลอด”