“พูดก็พูดเถอะ แต่ท่านคิดจะไม่ไปโรงเรียนแบบนี้ตลอดเลยจริง ๆ เหรอคะ”
ลู่เจี๋ยลวี่เหลือบมองมันอย่างเอือมระอา “พูดอะไรเพ้อเจ้อ ฉันแค่ยังไม่คิดจะไปเรียนในช่วงสองสามวันนี้เท่านั้นเอง”
“โลกที่ข้อมูลข่าวสารก้าวหน้าขนาดนี้ ถ้าไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์ก็น่าเสียดาย เอาล่ะ เธอไม่ต้องยุ่งหรอก ฉันมีจังหวะของฉันเอง”
“ก็ได้ค่ะ งั้นฉันไปเล่นของฉันแล้วนะคะ”
“ไปสิ แต่เธอจะเล่นยังไง”
“ฮ่า ๆ โลกที่มีทั้งไฟฟ้าและอินเทอร์เน็ตแบบนี้สนุกที่สุดเลยค่ะ แค่ท่องไปตามเครือข่ายก็ได้เห็นอะไรตั้งเยอะแยะ โฮสต์ รอฉันกลับมาก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะทำอีเล็กทรอนิกส์ของกินคู่ความบันเทิงมาให้”
เชอะ จำเป็นต้องให้เธอทำด้วยหรือ ฉันเข้าอินเทอร์เน็ตเองไม่เป็นหรือไง
คิดได้ดังนั้น ลู่เจี๋ยลวี่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถหน้าจออย่างเมามัน สนุก ช่างสนุกจริง ๆ ไม่ได้เล่นของแบบนี้มาตั้งพันกว่าปีแล้ว เกือบจะกลายเป็นคนโบราณเต็มที
ไม่ได้การ ต้องเรียนรู้ความรู้ใหม่ ๆ ไม่อย่างนั้นอ้าปากพูดเมื่อไรก็เห็นช่องว่างระหว่างวัยทันที ฟังดูก็รู้ว่ามีปัญหา
ภายใต้ข้ออ้างว่าเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ลู่เจี๋ยลวี่จึงเล่นกลางวัน ตื่นเล่นทั้งคืน ไม่ต้องกลัวร่างกายรับไม่ไหว เพราะแค่กินโอสถหวนน้อยระดับสามัญเม็ดเดียว โรคภัยทั้งหลายก็หายเป็นปลิดทิ้ง
เธอเล่นอย่างลืมวันลืมคืนอยู่กว่าสิบวัน สิวก็ไม่มี ใต้ตาดำก็ไม่เห็น จะไม่ให้คนอื่นหมั่นไส้ได้อย่างไร
บ่ายวันนั้น ลู่เจี๋ยลวี่ที่หมกมุ่นอยู่กับโลกออนไลน์เดินเหมือนวิญญาณเร่ร่อนไปกินข้าวที่ห้องอาหาร พอกำลังจะหาที่นั่งเล่นเกม ก็ได้รับสายวิดีโอจากพ่อแท้ ๆ
เมื่อรับสายแล้ว เธอก็เลียนแบบน้ำเสียงของเจ้าของร่างเดิม “แด๊ดดี้ หม่ามี้ งานของพวกคุณเสร็จแล้วเหรอคะ”
“โอ๊ย ลูกสาวคนดีของพ่อ ยังไม่เสร็จเลย แต่วันนี้พอมีเวลานิดหน่อย ก็เลยโทรหาลูก ไม่ได้เจอลูกสาวของพ่อมานาน ทำไมรู้สึกว่าผอมลงล่ะ”
คำว่าผอมของพ่อแม่ ก็คือพ่อแม่มักมองว่าลูกผอมเสมอ
“แด๊ดดี้คะ ฉันคิดถึงพวกคุณจนผอมเลย แล้วอีกนานไหมกว่าจะกลับคะ”
“เร็วที่สุดก็อีกสามเดือน ถ้าช้าหน่อยก็ครึ่งปี รอพ่อกลับไปก่อน พ่อมีของขวัญให้ลูกด้วย”
“อ้อ จริงสิ พ่อประมูลมงกุฎจากงานประมูลที่นี่มาให้ลูกอันหนึ่ง บนนั้นมีเพชรสีชมพูเม็ดใหญ่ ตอนที่เห็น พ่อก็คิดว่ามีแต่ลูกสาวของพ่อเท่านั้นที่ใส่แล้วจะสวย”
“ได้ค่ะ ถึงตอนนั้นฉันจะใส่แล้วถ่ายรูปให้พวกพ่อดูนะคะ”
สองพ่อลูกคุยกันอย่างออกรสออกชาติ แต่คุณแม่เว่ยที่นั่งอยู่ด้านข้างกลับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็น ๆ
“แม่ได้ยินมาว่าช่วงนี้ลูกไม่ไปโรงเรียน เกิดอะไรขึ้น มีคนรังแกลูกหรือเปล่า”
“ใช่ ๆ ตอนพ่อกับแม่ได้ยินข่าวนี้ก็ตกใจแทบแย่ ลูกสาวคนดี บอกพ่อมา ใครรังแกลูก”
ลู่เจี๋ยลวี่เหลือบมองพ่อบ้านทันที ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องเป็นเขาที่แอบไปรายงาน
พ่อบ้านก้มหน้าลง พลางบ่นอยู่ในใจว่า หากไม่รายงานสถานการณ์ของคุณฉัน พอคุณท่านกลับมา คนที่จะโดนเล่นงานก็คงเป็นเขา
“ไม่มีอะไรค่ะ แค่ช่วงนี้เข้าสู่ช่วงเบื่อเรียน ไม่อยากไปเท่านั้นเอง”
“อ๋อ อารมณ์ไม่ดีสินะ งั้นลูกสาวคนดีจะลองลาพักสักระยะ แล้วออกไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศดีไหม”
สมแล้วที่เด็กดื้อทุกคน มักมีพ่อแม่ที่คอยตามใจอยู่เบื้องหลัง โชคดีที่เธอเรียนโรงเรียนผู้ดี ไม่อย่างนั้นโดดเรียนตั้งแต่วันแรก โรงเรียนคงเรียกผู้ปกครองไปแล้ว
“ได้ค่ะ ฉันจะออกไปเที่ยวสักสองสามวัน”
“จะมาหาพ่อกับแม่ที่นี่ไหม ถึงพ่อจะยุ่ง แต่หม่ามี้ยังมีเวลาเที่ยวกับลูกนะ”
“ไม่เอาค่ะ ฉันอยากไปเที่ยวเอง” ไปกับพวกเขาก็ไม่มีอิสระ แถมยังต้องมานั่งดูความหวานของพวกเขาอีก
รวยขนาดนี้แล้ว ก็ให้ลูกสาวได้ใช้ชีวิตสบาย ๆ หน่อยเถอะ
“ก็ได้ งั้นระวังตัวด้วย เดี๋ยวพ่อโอนเงินค่าขนมให้ อย่าให้ตัวเองลำบากนะ”
“ขอบคุณค่ะแด๊ดดี้ ฉันจะดูแลตัวเองดี ๆ แล้วก็ไม่ทำให้ตัวเองลำบากแน่นอน”
“อย่าลืมพาบอดี้การ์ดไปด้วย”
“ทราบแล้วค่ะ”
ถึงจะรับปากไปแบบนั้น แต่พาผู้ติดตามสักหนึ่งหรือสองคนไปในฐานะผู้ช่วยก็พอ หากต้องมีคนคอยจับตาตลอดเวลา แบบนั้นเธอไม่เอา หลังวางสายวิดีโอ เสียงข้อความก็ดังขึ้นสองครั้ง เงินสนับสนุนจากพ่อกับแม่โอนเข้ามาแล้ว คนละห้าล้าน สมแล้วที่เป็นครอบครัวคนรวย เงินถึงจริง ๆ
เธอเก็บโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นกลับห้องไปจัดกระเป๋า ชีวิตสบาย ๆ แบบนี้ก็ใช้จนหนำใจแล้ว ต่อจากนี้ถึงเวลาจัดการเรื่องสำคัญเสียที
สำหรับโลกของคนรวย การออกเดินทางแบบตัดสินใจปุ๊บไปปั๊บไม่ใช่เรื่องกดดันเลย
ออกไปใกล้ ๆ ก็มีขบวนรถหรู ออกต่างเมืองก็ใช้เครื่องบินส่วนตัว ดูโอ่อ่ากว่าพระเอกสายซีอีโอบางคนเสียอีก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เป็นคุณฉันไฮโซผู้ร่ำรวยขนาดนี้ ไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่ไม่ต้องถาม
แค่ใช้ชีวิตให้เต็มที่ก็พอ
เธอนั่งเครื่องบินไปยังเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องสินค้าจิปาถะ เดินเที่ยวไปเรื่อย ๆ พร้อมซื้อของไปด้วย ไข่มุกเพาะเลี้ยง...ซื้อ ของอย่างไข่มุก ในสมัยโบราณถือเป็นของมีค่าที่ใช้แลกเปลี่ยนได้ เตรียมไว้ย่อมไม่เสียหาย
ไข่มุกเพาะเลี้ยงพวกนี้มีตั้งแต่หลักสิบไปจนถึงหลักร้อย ลู่เจี๋ยลวี่ซื้อทุกแบบ แบบละหนึ่งกระสอบ
กระจกก็ถูกมากเช่นกัน เธอจึงซื้อไว้ไม่น้อย ส่วนของอย่างอื่นที่ซื้อไปขายต่อเพื่อแลกเงินนั้น เธอเห็นว่าไม่จำเป็น
จากนั้นก็แวะร้านที่ขายของย้อนยุคโดยเฉพาะเพื่อสะสมของ อย่าคิดว่าของพวกนี้ไม่มีใครเอา ยังมีสถานที่เฉพาะทางอีกมากที่ต้องใช้ เช่น กองถ่ายภาพยนตร์ เพราะอย่างนั้นจึงหาได้ไม่ยาก
ทั้งแก้วเคลือบ กะละมังเคลือบ เตาถ่าน กระติกน้ำร้อน และกระติกน้ำรักษาอุณหภูมิสีเขียวทหารแบบเก่า เธอซื้อตุนอย่างละร้อยชิ้น ไม่ว่าจะขนาดเล็กหรือใหญ่ ของพวกนี้ใช้ซ้ำได้ จะตุนมากเกินไปก็ไม่มีความหมาย เธอไม่ได้จะวนเวียนอยู่แต่ในโลกยุค 70 ตลอดไป หากใช้หมดก็หาโอกาสตุนใหม่ก็ได้
ยังมีเสื้อคลุมทหารที่โผล่ในนิยายยุค 70 แทบทุกเรื่อง เธอซื้อทุกไซซ์ ไซซ์ละสิบตัว
ที่นอนฝ้ายขนาดสามชั่ง ห้าชั่ง เจ็ดชั่ง และสิบชั่ง เธอซื้ออย่างละห้าสิบผืน ฝ้ายปลูกเองได้ก็จริง แต่การตีฝ้ายให้เป็นที่นอนเธอทำไม่เป็น ในเมื่อราคาไม่แพง ก็ซื้อเสียเลย
ส่วนผ้าก็เลือกซื้อเฉพาะผ้าฝ้ายกับผ้าลินิน เน้นสีเข้ม สีละหนึ่งร้อยพับ ไหมพรมทุกสีอย่างละหนึ่งร้อยชั่ง และผ้าห่มขนแกะสิบผืน
ตอนซื้อเธอรู้สึกว่าสีสันพวกนี้สดเกินไป จึงถามเจ้าของร้านว่ามีลายเก่า ๆ หน่อยไหม ปรากฏว่ามีจริง
รวมแล้วเป็นลายเก่าแบบดั้งเดิมหนึ่งร้อยพับ เธอเหมาซื้อทั้งหมดในราคาถูก
นาฬิกา วิทยุ จักรเย็บผ้า และจักรยาน ซึ่งเป็นของชิ้นใหญ่ที่ผู้คนพูดถึงกัน เธอก็ซื้อไว้สิบชุด
เธอไม่ได้คิดจะเอาไปขายตลาดมืด แค่ซื้อเผื่อไว้ หากวันหน้าจะหยิบไปใช้สร้างน้ำใจก็ยังทำได้
เธอให้ร้านค้าส่งของทางพัสดุไปยังวิลล่าหลังหนึ่งในชื่อของเจ้าของร่างเดิมที่แทบไม่ได้ใช้งาน แล้วให้พ่อบ้านจัดคนไปรับของ เธอกำชับว่าไม่ต้องแกะกล่อง เพราะเดี๋ยวเธอจะเก็บของทั้งหมดเข้ามิติเอง แล้วค่อยใส่ของอย่างอื่นลงไปแทนในกล่อง
ผ่านไปสักพักก็ค่อยบอกว่าไม่ชอบแล้ว แล้วโยนทิ้งออกไปก็พอ อย่างไรเสีย เธอคนนี้ก็ทำเรื่องแบบนี้เป็นประจำ ทุกคนชินกันหมดแล้ว
เธอใช้เวลาหลายวันซื้อของ เที่ยวสถานที่ท่องเที่ยว แล้วก็ย้ายไปเที่ยวเมืองอื่น คราวนี้เป็นฐานถ่ายทำภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงของท้องถิ่น ลู่เจี๋ยลวี่ไม่ได้มีความคิดจะตามดารา เพียงแต่ทิวทัศน์ที่นี่สวยมาก ฉากจากทุกยุคทุกสมัยมีครบ เที่ยวเล่นก็สนุกดี
พอไม่ได้มัวแต่สนใจดารา แต่มองดูสถานที่รอบ ๆ เธอกลับพบว่าของที่ตุนไว้ยังมีช่องโหว่อยู่
ภายในร้านขายของมือสองมีเสื้อผ้า เครื่องประดับ และเครื่องใช้จากหลายราชวงศ์วางขายอยู่มากมาย
“คุณผู้หญิง แวะดูของก่อนได้นะครับ ร้านผมของครบมาก หลายกองถ่ายก็มาซื้อของจากที่นี่”
“กองถ่ายยังใช้ของมือสองพวกนี้ด้วยเหรอ”