โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมยังมีความเคยชินหลงเหลืออยู่ จึงเติมคำว่า “พวก” เข้าไป ไม่อย่างนั้นเธอคงโดนบ่นอีกแน่
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง คุณฉัน เชิญไปรับประทานอาหารก่อนดีไหมคะ”
“ก็ควรเป็นแบบนั้น”
จากนั้นพ่อเว่ยกับแม่เว่ยก็ได้เห็นกับตาตัวเองว่า ลูกสาวของพวกเขากินจุขึ้นจนน่าตกใจ
“นี่...ลูกกินเยอะแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ แต่กลับไม่อ้วนเลย ร่างกายไม่มีปัญหาจริง ๆ ใช่ไหม ไม่อย่างนั้นเราไปตรวจร่างกายกันอีกครั้งดีไหม”
ลู่เจี๋ยลวี่ส่ายหน้า “สองเดือนก่อนเพิ่งตรวจไปเอง ไม่ต้องห่วงค่ะ คุณหมอบอกว่าค่าต่าง ๆ ของร่างกายปกติดีทุกอย่าง”
“ก็แค่กำลังโต แล้วก็ใช้สมองเรียนหนังสือหนัก เลยหิวมากเป็นพิเศษเท่านั้น”
“อย่างนั้นก็ดี ตอนแรกพ่อยังนึกว่าพ่อบ้านหลัวพูดเกินจริง ที่แท้ก็ไม่ได้พูดเกินเลยจริง ๆ ดูเหมือนช่วงนี้อาลวี่จะเปลี่ยนไปมากจริง ๆ”
“แน่นอนอยู่แล้ว ก็ฉันโตขึ้นแล้วนี่ ย่อมรู้ความมากขึ้นเป็นธรรมดา”
พ่อเว่ยหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ดี โตแล้ว ก็ควรเริ่มรับผิดชอบงานได้แล้ว พรุ่งนี้เป็นต้นไป ก็มาฝึกเรียนรู้งานบริษัทกับพ่อ”
“หา พรุ่งนี้ก็เริ่มเลยเหรอ”
“ทำไมล่ะ ไม่ใช่ลูกพูดเองเหรอว่าจะตามพ่อกับแม่เรียนรู้งาน หรือว่าเปลี่ยนใจแล้ว”
“เปล่าค่ะ ฉันแค่เรียนมาตั้งครึ่งเทอมแล้ว อยากออกไปเที่ยวบ้าง”
พ่อเว่ยเลิกคิ้ว “การผ่อนคลายบ้างก็เป็นเรื่องถูกต้อง แต่ช่วงก่อนตรุษจีนเป็นช่วงที่พ่อยุ่งที่สุด ลูกไม่คิดจะช่วยพ่อจริง ๆ เหรอ”
“ถ้าอย่างนั้นพ่อก็น่าสงสารแย่เลย เฮ้อ ใครใช้ให้พ่อเป็นเสาหลักของครอบครัวกันล่ะ ก็ปล่อยให้พ่อแบกรับทุกอย่างคนเดียวก็แล้วกัน”
พูดจบ เขายังยกมือเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงอีกด้วย
ท่าทางเสแสร้งแบบนั้นทำเอาสองแม่ลูกมองต่อแทบไม่ไหว ลู่เจี๋ยลวี่จึงพูดว่า “ก็ได้ ๆ ฉันตกลงก็ได้”
“แต่แด๊ดดี้ก็ต้องรับปากฉันเหมือนกัน หลังตรุษจีนฉันยังจะไปเที่ยวนะ”
“ตกลง หลังตรุษจีนจนถึงก่อนเปิดเรียน ลูกจะไปเที่ยวที่ไหนก็ได้ตามสบาย แต่พอเปิดเรียนแล้ว เวลาเลิกเรียนกับวันหยุดสุดสัปดาห์ อย่าคิดว่าจะหนีงานได้”
“ตกลงค่ะ!”
แม่เว่ยที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้ากังวล “แม่ได้ยินว่าการเรียนของโรงเรียนรัฐบาลหนักมาก ลูกยังจะเพิ่มงานให้ตัวเองอีก ร่างกายของอาลวี่จะรับไหวจริง ๆ เหรอ”
“หม่ามี้ ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันเรียนเนื้อหาของระดับมัธยมปลายเกือบหมดแล้ว หลังจากนี้แค่ทบทวนความรู้เรื่อย ๆ ไม่ให้ลืมก็พอ”
แม่เว่ยฟังแล้วก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “สมกับเป็นลูกสาวของแม่จริง ๆ ดูสมองน้อย ๆ ของลูกสิ ฉลาดขนาดนี้”
“นั่นน่ะสิ ลูกเสือย่อมไม่เกิดจากสุนัข ดูสิ พอเข้าใจอะไรขึ้นมา ก็เก่งกว่าใครหมด”
พอได้ยินแบบนั้น แม่เว่ยก็ไม่ยอม “ช่างยกความดีเข้าตัวเองจริง ๆ”
พ่อเว่ยหัวเราะพลางจับมือภรรยามาตบเบา ๆ “แน่นอนว่าหม่ามี้เก่งกว่า ถ้าไม่มีคุณ ต่อให้ผมฉลาดแค่ไหน ก็ถ่ายทอดให้ลูกสาวไม่ได้หรอก”
“อึก...” ลู่เจี๋ยลวี่ยิ้มแห้ง ๆ “วันนี้แด๊ดดี้กับหม่ามี้กลับบ้าน ฉันดีใจมากเลยกินเพิ่มไปอีกชาม จนอิ่มเกินไปแล้ว”
“แด๊ดดี้ หม่ามี้ วันนี้พ่อกับแม่ก็เหนื่อยจากการเดินทางเหมือนกัน ฉัน...”
เดิมทีเธอตั้งใจจะบอกว่าจะช่วยยกกระเป๋าขึ้นไปข้างบน เพื่อเอาใจพ่อแม่เสียหน่อย แต่พอหันไปกลับพบว่าไม่จำเป็นเลย เพราะพนักงานที่รู้หน้าที่จัดการยกขึ้นไปหมดแล้ว เธอจึงเปลี่ยนเรื่องทันที
“ฉันไม่รบกวนพ่อกับแม่พักผ่อนแล้ว ขึ้นห้องก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะคะ”
พูดจบก็รีบเผ่นทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ ในฐานะคนโสด เธอต้องรู้จักดูจังหวะ ไม่อย่างนั้นอีกเดี๋ยวสองคนนั้นก็คงเริ่มแสดงความหวานต่อหน้าคนโสดอีก
แต่ช่วงเวลาสบาย ๆ ของเธอก็มีได้ไม่นาน เพราะหลังจากคืนนั้น ลู่เจี๋ยลวี่ก็ถูกพาตัวไปที่บริษัท จนยุ่งเสียไม่มีเวลาว่างแม้แต่น้อย เธอถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยคนหนึ่ง โดยไม่มีการฝึกงานใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ถูกจับให้เริ่มงานทันที
“เดี๋ยวนะคะพ่อ ฉันยังไม่รู้อะไรเลย พ่อก็กล้าให้ฉันตัดสินใจแล้วเหรอ ไม่กลัวบริษัทล้มละลายหรือไง”
“ไม่เป็นไร ลูกทำได้เต็มที่ พ่อมีเงิน”
ลู่เจี๋ยลวี่ทำหน้ายุ่ง “ไม่รู้ทำไม ปกติฟังคำพูดแบบนี้แล้วรู้สึกเท่มาก แต่ตอนนี้กลับไม่ซาบซึ้งเลยสักนิด”
“ลูกสาวโง่เอ๊ย พ่อจะหลอกลูกได้ยังไง ไปเถอะ ไม่ใช่งานสำคัญอะไร ช่วงก่อนตรุษจีนทุกคนยุ่งกันหมด ไม่มีใครมีเวลามาสอนลูกหรอก”
ก็ได้ ในเมื่อคนเป็นพ่อยังไม่กลัว คนเป็นลูกจะไปกลัวอะไร เธอจึงหอบกองเอกสารกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง หลังจากเปิดอ่านทีละฉบับ ในที่สุดก็โล่งอก โชคดีที่พ่อของเธอรู้อยู่แล้วว่ากำลังทำอะไร บริษัทที่บ้านคงไม่ถึงขั้นล้มละลายจนต้องกินหมั่นโถวประทังชีวิต
ต้องยอมรับว่างานที่คัดมาให้เธอเหมาะสมจริง ๆ เพราะสิ่งที่เธอรับผิดชอบอยู่ตอนนี้คือรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับงานเลี้ยงประจำปีของบริษัท ถึงจะเป็นงานจุกจิก แต่ก็ทำให้เห็นภาพรวมของทั้งกลุ่มบริษัท ทั้งจำนวนแผนกและจำนวนพนักงาน
ตั้งแต่ข้อมูลของบริษัทย่อย ผลกำไร ขาดทุน ความคืบหน้าของแต่ละโครงการ ไปจนถึงการดูว่าใครเป็นบุคลากรที่มีความสามารถ และใครมีรูปแบบการทำงานแบบไหน
ยกตัวอย่างเช่นรายงานในมือฉบับนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าบางคนถนัดประจบสอพลอ แต่ถ้าจะเพิ่มความสามัคคีของทีม บางขั้นตอนก็ยังตัดทิ้งไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะสร้างความผูกพันให้พนักงานและรักษาคนเก่งไว้ได้อย่างไร
แต่ของรางวัลบางอย่างที่ดูฉูดฉาดเกินความจำเป็นนั้น ไม่ควรอยู่ในแผนเลยจริง ๆ ตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่งราคา 1,399 หยวน คนทำงานจะอยากได้ของแบบนี้หรือ สู้เปลี่ยนเป็นอั่งเปาไม่ดีกว่าหรือ
ส่วนกระเป๋าแบรนด์กับกระเป๋าเดินทางราคาแพงก็เปลี่ยนออกทั้งหมด เปลี่ยนเป็นสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ของบริษัทในมูลค่าเท่ากัน พร้อมอั่งเปาเล็ก ๆ อีกซอง ประหยัดเงิน แถมยังได้ประชาสัมพันธ์สินค้าของบริษัท ดีจะตาย
ลู่เจี๋ยลวี่เริ่มสงสัยอย่างหนักว่าคนที่จัดทำแผนนี้ กำลังใช้เงินบริษัทสร้างผลงานให้ตัวเอง แถมยังแอบกินส่วนต่างอีกด้วย พอคิดได้แบบนั้น เธอก็นั่งเฉยต่อไม่ได้ จะหลับตาข้างหนึ่งก็พอว่า แต่จะมาหลอกว่าเธอตาบอดคงไม่ได้ นี่มันกำลังดูดเลือดบริษัทหรือ ที่จริงก็เหมือนกำลังล้วงเงินจากกระเป๋าบ้านเธอ ตอนนี้เป็นเงินของพ่อ ต่อไปก็เป็นเงินของเธอ
“ผู้ช่วยหยาง ว่างไหม มาหาฉันหน่อย”
หยางหลินจะทำอย่างไรได้ ถึงตอนนี้ทั้งคู่จะมีตำแหน่งระดับเดียวกัน แต่คนตรงหน้าคือนายใหญ่ในอนาคต เขาจึงตอบอย่างรวดเร็วและหนักแน่น
“ไม่ยุ่งครับ ผู้ช่วยเว่ย ผมไปเดี๋ยวนี้”
ส่วนกองเอกสารที่แทบจะท่วมโต๊ะทำงาน เขาได้แต่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นชั่วคราว ได้แต่หวังว่าคุณหนูจะไม่ทำให้เขาลำบากเกินไป อีกทั้งยังแอบคิดไว้ว่า ถ้าเดี๋ยวคุณหนูถามคำถามง่าย ๆ เขาควรตอบอย่างไรให้ดูเป็นมืออาชีพแต่เข้าใจง่าย แต่ถึงหยางหลินจะเชี่ยวชาญการวางตัวแค่ไหน ก็ไม่คิดเลยว่าคำถามแรกที่ได้รับจะเป็น
“ผู้ช่วยหยาง คนที่เขียนเอกสารฉบับนี้เข้ามาทำงานด้วยเส้นสายของใครคะ”
“หา?”
“เขียนออกมาได้ห่วยขนาดนี้ แล้วยังมีคนเซ็นอนุมัติตั้งเยอะ ทำไม พนักงานระดับหัวกะทิของเว่ยกรุ๊ปมีฝีมือแค่นี้เองหรือ”
หยางหลินรีบรับเอกสารมาอ่านอย่างละเอียด ก่อนจะยอมแพ้ในที่สุด “ขอโทษครับ ผู้ช่วยเว่ย ช่วงนี้งานเยอะมาก”
“เอกสารประเภทนี้ที่ไม่ต้องใช้ภายนอก และไม่กระทบต่อการตัดสินใจสำคัญ ตามปกติจะถูกจัดไว้ให้อนุมัติเป็นลำดับสุดท้าย”
“วันนี้ท่านประธานเว่ยบอกว่าคุณจะมาฝึกงาน จึงหยิบเอกสารง่าย ๆ มาให้คุณลองทำก่อน เลยเลื่อนลำดับการอนุมัติของเอกสารฉบับนี้ขึ้นมา”
เขาเพียงแต่ไม่คิดว่า แค่ครั้งแรกที่เลื่อนลำดับ ก็จะเกิดความผิดพลาดแบบนี้เสียแล้ว