“แล้วถ้าเขาไปเกิดใหม่ล่ะ จะไปที่ไหน”
“มีโอกาสสูงว่าจะยังอยู่ในโลกย่อยแห่งนี้ค่ะ แต่ถ้าเขาตอบตกลง ก็สามารถไปยังโลกอื่นได้เหมือนกันค่ะ ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ด้วยบุญกุศลที่เขามี ก็ย่อมได้เกิดในภพภูมิที่ดีค่ะ”
“บุญกุศลเหรอ ถ้าเขามีบุญกุศล แบบนั้นเขาจะมาเป็นเพื่อนร่วมงานกับฉันได้ไหม”
ระบบหัวเราะ “โฮสต์คิดว่าการได้เป็นผู้ปฏิบัติภารกิจข้ามโลกเป็นเรื่องง่ายจริง ๆ เหรอคะ อย่างแรกเลย ต้องมีวาสนาก่อนค่ะ
มีวาสนาอย่างเดียวก็ยังไม่พอ ยังต้องผ่านการประเมินอีก ส่วนประเมินกันอย่างไร ระบบก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่ทางปรโลกมีขั้นตอนของตัวเอง”
เมื่อเห็นเธอเงียบไป ระบบจึงถามว่า “ทำไมคะ ต้องการให้ระบบเขียนจดหมายแนะนำให้หรือเปล่า ในฐานะสมาชิกของกองงานข้ามโลก พวกเรามีสิทธิ์ทำแบบนั้นค่ะ”
ลู่เจี๋ยลวี่ส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก แค่รู้ว่าชาติหน้าเขาจะมีชีวิตที่ดีก็พอแล้ว ฉันเป็นผู้บำเพ็ญเพียร เข้าใจดีกว่าใครว่าบางวาสนา ไม่จำเป็นต้องฝืนยึดไว้”
อามิ่งยักไหล่ เอาเถอะ ดูเหมือนมันไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาด้านจิตใจแล้ว โฮสต์ใช้ชีวิตได้อย่างปล่อยวางยิ่งกว่าใคร ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะเธอเป็นผู้บำเพ็ญเพียร ย่อมเข้าใจการปล่อยวางและตัดใจได้ดีกว่าผู้อื่น
“แล้วท่านล่ะคะ จะรออีกสามเดือนแล้วค่อยถอนตัวออกจากโลกนี้หรือเปล่า”
ลู่เจี๋ยลวี่หยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมารับประทาน ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ไม่หรอก ฉันว่าจะใช้ชีวิตต่ออีกสักสามสิบปี”
“สามสิบปีมาจากไหนคะ”
“โอสถตรวจรับระดับสามัญ คนธรรมดากินได้ตลอดชีวิตแค่สามครั้ง ครั้งละยืดอายุได้สิบปี เพราะฉะนั้นฉันยังมีชีวิตต่อได้อีก”
พูดจบ ลู่เจี๋ยลวี่ก็มองจั่วเจิงหย่วนด้วยความเสียดาย น่าเสียดายที่โอกาสของเขาใช้หมดไปแล้ว
เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เธอยังไม่ได้สร้างผลงานจนถึงขั้นที่ประเทศต้องจัดทีมคุ้มกันระดับสูงสุดมาปกป้อง อาหย่วนก็กำลังอยู่ในช่วงวัยที่มุ่งมั่นสร้างผลงาน
แม้ในเวลานั้นจะเข้าสู่ยุคของอาวุธและยุทโธปกรณ์ล้ำสมัยแล้ว แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
ช่วงหลัง เขายิ่งพยายามอาศัยความสามารถของตัวเองเพื่อให้ได้เข้ามาอยู่ในทีมอารักขาของเธอ รับภารกิจโดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ ทำให้ร่างกายเต็มไปด้วยอาการบาดเจ็บสะสม
โอสถหลอมกายหนึ่งเม็ด โอสถคืนวสันต์หนึ่งเม็ด และโอสถยืดอายุอีกหนึ่งเม็ดในบั้นปลายชีวิต แม้จะเป็นเพียงโอสถสำหรับคนธรรมดา แต่ร่างกายของมนุษย์ก็รับพลังวิญญาณจากโอสถได้ตลอดชีวิตเพียงสามเม็ดเท่านั้น ส่วนของอาหย่วนจึงหมดลงแล้ว
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาจากไปก่อนเธอหลายปี
แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ เธอได้มอบความจริงใจให้เขาอย่างสุดหัวใจ หลังจากเขาจากไป เธอก็ไม่เหลือความเสียใจใด ๆ
คนรักมากมายในโลกนี้ยังไปไม่ถึงครึ่งทางของชีวิตก็ต้องแยกจากกันแล้ว ส่วนพวกเขาได้อยู่เคียงข้างกันตั้งแต่ต้นจนจบ แบบนี้ก็ดีมากแล้ว
เพียงแต่ความสุข ความโกรธ ความเศร้า ความกลัว ความรัก ความชัง และความปรารถนาในชีวิตนั้น เป็นด่านที่ข้ามผ่านได้ยากจริง ๆ
ไม่น่าแปลกใจที่ในยุคบรรพกาลจะมีคำเล่าลือว่า วิชาตัดสามซากศพเพื่อบรรลุเซียนนั้นล้ำลึกที่สุด คนที่สามารถตัดอารมณ์และกิเลสทั้งหลายของตัวเองได้ หากไม่ใช่คนที่เด็ดขาดถึงขีดสุด ก็คงไม่อาจทนผ่านความทุกข์ทรมานเช่นนั้นมาได้
หลังจากจัดการงานศพของจั่วเจิงหย่วนเรียบร้อยแล้ว ลูกสาวทั้งสองและลูกหลานต่างคอยดูแลลู่เจี๋ยลวี่อย่างใกล้ชิด กลัวว่าในช่วงที่ไม่มีใครเห็น เธอจะคิดสั้นแล้วตามคนรักไป
ลู่เจี๋ยลวี่ “...”
รู้อย่างนี้แต่แรก เธอคงไม่กินโอสถยืดอายุแล้ว ชีวิตแบบนี้ต่างอะไรกับการติดคุก แถมยังถูกคนคอยควบคุม จะทำอะไรก็ไม่ได้
กระทั่งผ่านไปครึ่งปี ทุกคนจึงเริ่มเชื่อว่าเธอทำใจได้แล้ว การเฝ้าดูก็ผ่อนคลายลง ลู่เจี๋ยลวี่จึงพาผู้ดูแลหลายคนออกเดินทางท่องเที่ยวแบบอยากไปที่ไหนก็ไปที่นั่น
เมื่อลูกสาวทั้งสองรู้ข่าว ก็แทบหัวใจวาย ตอนนี้พวกเธออายุหกสิบกว่าปีแล้ว ส่วนคุณแม่ก็อายุกว่าแปดสิบ ใกล้เก้าสิบเต็มที แต่ยังมีเรี่ยวแรงเหลือล้นขนาดนี้ ใครเห็นก็อดตกใจไม่ได้
แต่ลู่เจี๋ยลวี่ไม่สนใจหรอกว่าคุณยายตัวน้อยทั้งสองจะคิดอย่างไร สำหรับเธอ ขอเพียงเที่ยวให้สนุกก็พอ ทุกครั้งที่ไปถึงสถานที่แห่งใหม่ เธอไม่เคยลืมเก็บสะสมทรัพยากรของท้องถิ่น
อาศัยข้ออ้างว่าจะส่งของกลับบ้าน แล้วแอบลำเลียงเมล็ดพันธุ์ ต้นกล้า ผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ และของต่าง ๆ เข้าไปในมิติของตัวเองเป็นระยะ
แน่นอนว่า เพราะเธอเป็นบุคคลที่ได้รับความสนใจมากที่สุดคนหนึ่ง โอกาสลงมือจึงมีไม่มากนัก
แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะทรัพยากรของโลกนี้ เธอสะสมไว้เกือบครบตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว ครั้งนี้ก็แค่เติมส่วนที่ยังขาดเท่านั้น ถ้าไม่มีโอกาส ก็ไม่มีโอกาสเถอะ
แม้จะคิดแบบนั้น แต่พอถึงเวลา เธอก็กลับบ้านอย่างว่าง่าย แล้วแบ่งทรัพย์สินที่เปิดเผยต่อสาธารณะทั้งหมดในมือให้ลูกหลาน
จากนั้นก็ผูกมิติเก็บของเข้ากับดวงวิญญาณของลูกสาวทั้งสองคน พร้อมลงอาคมคุ้มครองไว้ ภายในยังบรรจุทรัพยากรสำหรับการบำเพ็ญเพียรและรักษาชีวิตไว้อีกจำนวนมาก หากวันหนึ่งเกิดวิกฤตขึ้น อย่างน้อยก็ยังมีทางถอย
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น วาสนาแม่ลูกของพวกเธอในชาตินี้ก็สิ้นสุดลง ส่วนอนาคตจะได้พบกันอีกหรือไม่ ก็ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนา หากได้พบกันจริง เธอก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือ
ส่วนหลาน ๆ นั้น ไม่ใช่หน้าที่ของเธอ แต่เป็นหน้าที่ของแม่พวกเขา สิ่งเดียวที่เธอทำได้ก็คือร่ายวิชาอวยพรให้ทุกคนตามจำนวนคน ถือเป็นของขวัญจากผู้ใหญ่ในครอบครัว
ส่วนโอสถอีกสองเม็ดนั้น ก็ไม่กินแล้วดีกว่า ชีวิตที่ไร้อิสระแบบนี้ เธอเบื่อเต็มทน
มีชีวิตมาเกือบร้อยปี ก็ถือว่าเป็นการจากไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ชาตินี้ไม่ขอดิ้นรนอะไรอีก
เธอเรียกระบบที่เที่ยวเล่นอยู่ข้างนอกจนเพลินกลับมา ก่อนจะถอนตัวออกจากโลกนี้ในค่ำคืนอันเงียบสงัด
หลังจากกลับมาถึงปรโลก ลู่เจี๋ยลวี่ลืมตาตื่นขึ้นบนเตียง อามิ่งก็กลับมาเช่นกัน พร้อมนำข่าวมาสองเรื่อง
“โฮสต์คะ มีข่าวดีหนึ่งเรื่อง ข่าวร้ายหนึ่งเรื่อง จะฟังเรื่องไหนก่อนคะ”
“มันต่างกันตรงไหนล่ะ ข่าวร้ายนั่น ฉันจะไม่ฟังได้หรือไง”
“โฮสต์กำลังคิดอะไรอยู่คะ เรื่องแบบนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาดค่ะ!”
“งั้นจะพูดมากทำไม รีบพูดมา อย่ามัวอุบไว้”
“ได้ค่ะ ข่าวดีคือ ภารกิจโลกก่อน ท่านได้คะแนนเต็มหนึ่งร้อยคะแนน เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้คะแนนเต็ม แต้มจึงคูณสองค่ะ
อีกอย่าง เพราะผลงานวิจัยหลายอย่างของท่าน ทำให้ได้รับพลังแห่งศรัทธาและบุญกุศลจำนวนไม่น้อยเลยค่ะ”
“บุญกุศลฉันรู้แล้ว แล้วพลังแห่งศรัทธามีประโยชน์อะไร”
“พลังแห่งศรัทธาเป็นเงื่อนไขสำคัญในการก้าวขึ้นเป็นเทพค่ะ หากสะสมมากพอ ก็จะก่อเกิดเป็นเทวภาวะ ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อท่านมากค่ะ”
“ช่างเถอะ ฉันเคยได้ยินว่าพลังแห่งศรัทธานั้นปะปนซับซ้อน ได้มาก็เร็ว หมดไปก็เร็ว คนที่กลายเป็นเทพด้วยวิธีนี้ หากวันหนึ่งไม่มีพลังแห่งศรัทธาหล่อเลี้ยง พลังก็จะเสื่อมลง ฉันไม่อยากฝากความหวังไว้กับคนอื่น”
สิ่งที่เธอใฝ่ฝันมากที่สุด ยังคงเป็นการตัดสามซากศพเพื่อบรรลุเซียน วิธีนั้นพลังต่อสู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ที่สำคัญยังเป็นพลังที่ฝึกฝนมาด้วยตัวเอง จึงวางใจได้มากกว่า
“เอ่อ... ถึงจะมีข้อเสียอยู่บ้าง แต่ก็ถือเป็นของดีนะคะ อย่างมากก็แค่ไม่ต้องหลอมรวมมันไว้ก็ได้ ภายหน้าจะเอาไปแลกเปลี่ยนกับคนอื่นก็เป็นตัวเลือกที่ดีเหมือนกันค่ะ
เอาล่ะ ต่อไปจะเข้าเรื่องสำคัญแล้ว ข่าวร้ายก็คือ กองงานข้ามโลกถูกร้องเรียนพร้อมกันทั้งหน่วยค่ะ”
“อะไรนะ ถูกร้องเรียนเหรอ แต่ฉันเพิ่งทำภารกิจไปกี่โลกเอง เรื่องร้องเรียนจะมาเกี่ยวอะไรกับฉัน อีกอย่าง ภารกิจโลกก่อนฉันก็ทำได้คะแนนเต็ม เพราะฉะนั้น เรื่องร้องเรียนนี้ไม่น่าจะเกี่ยวกับฉัน”
ระบบเอานิ้วทั้งสองจิ้มเข้าหากัน สีหน้าดูเก้อเขินเล็กน้อย “ก็จริงอย่างที่ท่านพูดค่ะ แต่มีคำกล่าวว่า ไฟไหม้หน้าประตูเมือง ปลาก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย”
“ให้ตายสิ ฉันโดนลูกหลงงั้นเหรอ พูดมาเลย แล้วสุดท้ายจัดการกันยังไง”