หวังต้าฮวากุมแก้มพลางแหกปากร้องโวยวาย
"หน้าฉัน! หน้าฉัน! คุณนายคะ ต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ ปลานี่ฉันตั้งใจทำจริงๆ นะคะ"
เธอไม่ลืมที่จะฉวยโอกาสฟ้อง
เคร้ง!
ซ่งอวิ๋นชูวางตะเกียบลงกระแทกโต๊ะ ใบหน้าเล็กๆ ขรึมตึง
"แกนี่มันโง่จริงๆ เลยนะ ฉันโกรธเพราะเรื่องปลาเหรอ? เมื่อกี้แกเรียกฉันว่าอะไร? ไม่นึกเลยว่าพอฉันไม่อยู่บ้านนานๆ แม้แต่คนใช้ก็พลอยดูถูกคนไปด้วย! ฉันคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลซ่ง! ไม่ใช่คุณหนูซ่ง! จะให้ฉันสอนมารยาทให้แกหน่อยไหม!"
เธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมที่จะมาบีบก็ตายจะคลายก็รอดได้ง่ายๆ ซ่งอวิ๋นชูกำลังหาเรื่องติเพื่อก่อกวนอยู่พอดี แล้ว "กระดูก" ชิ้นนี้ก็โผล่มาให้แทะเองเลย! คนในตระกูลซ่งต่างพากันอึ้งกับเหตุการณ์กะทันหันนี้ โดยเฉพาะซ่งเฟยเฟยที่มองซ่งอวิ๋นชูด้วยสายตาแปลกไปราวกับมองคนแปลกหน้า
ซ่งหลิงอวี่หยิบผ้าเช็ดปากมาเช็ดมือพลางพูดจาแดกดัน
"ก็แค่คำเรียกขาน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ถึงกับต้องโกรธเชียว มีอะไรทำไมไม่พูดกันดีๆ? พ่อครับ น้องสาวต้องได้รับการสั่งสอนอย่างหนักแล้วล่ะ ทำไมถึงอารมณ์ร้ายขนาดนี้? ขืนเรื่องนี้แพร่ออกไป หน้าตาของตระกูลซ่งคงถูกเธอทำขายหน้าจนหมดสิ้น"
เหอะ!!!!
กินแตงโมอยู่ดีๆ ดันเจอแมลงสาบ!!!
ซ่งอวิ๋นชูหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างใจเย็น คีบหมูสามชั้นน้ำแดงขึ้นมาหนึ่งชิ้น มองดูซอสสีเข้มที่เคลือบเนื้ออยู่อย่างเนิบนาบพลางเอ่ยว่า
"คนบางคนพูดจาได้ระคายหูจริงๆ ฉันโตมาที่บ้านคุณปู่ ไม่มีพ่อแม่คอยอบรมสั่งสอน ไม่รู้กิริยามารยาทน่ะมันเรื่องปกติ แต่บางคนอ้างตัวว่าเป็นนายน้อยตระกูลซ่ง กลับไม่รู้กฎที่ว่า 'เวลากินห้ามพูด เวลานอนห้ามคุย' เอาแต่พูดเพ้อเจ้อไร้สาระ แบบนี้มันฟังไม่ขึ้นหรอกคะ?"
ซ่งหลิงอวี่โกรธจนสติหลุด
"นังเด็กเหลือขอ! แกนั่นแหละที่เริ่มหาเรื่องติก่อน! ขว้างแก้วใส่ป้าหวัง! ยังจะมากลับดำเป็นขาวอีก! นี่มันประเภท 'ขุนนางวางเพลิงได้ แต่ราษฎรห้ามจุดตะเกียง' หรือไง?"
"หือ นึกไม่ถึงว่าแกจะมีความรู้กับเขาเหมือนกันนะเนี่ย รู้จักเรื่องวางเพลิงจุดตะเกียงด้วย"
ซ่งอวิ๋นชูเคี้ยวหมูสามชั้นน้ำแดงอย่างเอร็ดอร่อย ดวงตาฉายแววขบขัน
"แต่คุณชายเสเพลแห่งตระกูลซ่งคะ ปกติแกวางเพลิงน้อยซะที่ไหนล่ะ? เมื่อวันก่อนเพิ่งจะถูกเจ้าหนี้รุมซ้อมเพราะหนี้พนันมาไม่ใช่เหรอ? แผลหายแล้วลืมเจ็บหรือไง?"
เส้นเลือดที่หน้าผากของซ่งหลิงอวี่เต้นตุบๆ
"แกรู้ได้ยังไง..."
ปัง!
ซ่งเฉิงเหล่ยตบโต๊ะดังสนั่น "พอได้แล้ว! กินข้าวก็ยังอุดปากพวกแกไม่ได้หรือไง! ห้ามใครพูดอะไรทั้งนั้น!"
ห้องอาหารตกอยู่ในความเงียบงันทันที ซ่งเฟยเฟยจ้องมองซ่งอวิ๋นชูเขม็ง ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย ผิดปกติ... ผิดปกติเกินไปแล้ว นังเด็กนี่นอกจากจะลงไม้ลงมือเก่งแล้ว ฝีปากยังร้ายกาจขนาดนี้เชียวเหรอ? นิสัยเปลี่ยนไปราวกับคนละคน
หรือว่าเธอเองก็... กลับชาติมาเกิดเหมือนกัน?
ซ่งเฟยเฟยคิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกเย็นวาบในใจ ถ้าซ่งอวิ๋นชูเกิดใหม่ด้วยจริงๆ เธอไม่มีทางยอมตกลงเรื่องสลับคู่หมั้นแน่
ใครจะอยากเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาวล่ะ?
ซ่งเฉิงเหล่ยหันไปสั่งหวังต้าฮวา
"ป้าหวัง คำเรียกขานของป้ามันผิดระเบียบจริงๆ ต่อไปให้ระวังด้วย ที่นี่ไม่ต้องอยู่ปรนนิบัติแล้ว ไปโรงพยาบาลทำแผลซะ ส่วนพื้นเดี๋ยวค่อยมาทำความสะอาด"
"ค่ะ นายท่าน"
หวังต้าฮวาเดินออกไปพร้อมกับแววตาอาฆาตมาดร้ายที่วูบผ่านดวงตาที่หรี่เล็กนั้น
"เฉิงเหล่ยคะ ฉันไปดูป้าหวังหน่อยนะคะว่าเจ็บมากไหม"
หูหลี่ฮวาลุกขึ้นเดินออกจากห้องอาหารไปราวกับเป็นเรื่องเป็นราว
ซ่งอวิ๋นชูรู้สึกปลอดโปร่งใจยิ่งนัก ถ้าไม่สั่งสอนให้เห็นดีเห็นงามเสียบ้าง ก็คงไม่รู้ซึ้งถึงรสชาติความเจ็บปวด!
บ่าวชั่วคนนี้ให้ท้ายคนเลว ทำเรื่องเลวร้ายมาไม่น้อย ไม่ใช่คนดีหรอก หวังต้าฮวา ฝากไว้ก่อนเถอะ เรื่องที่แกวางยาเจ้าของร่างเดิมน่ะมันยังไม่จบหรอกนะ ก็เพราะยาในน้ำนั่นแหละ เธอถึงต้องทะลุมิติมาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ งานเงินเดือนสูงๆ หายวับไป คฤหาสน์หรูที่จ่ายสด รถยนต์ขับเคลื่อนอัตโนมัติก็หายไป มือถือจอพับสามตอนก็ไม่มีแล้ว และที่สำคัญที่สุด... พ่อกับแม่ที่รักยิ่งคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว
หูหลี่ฮวากลับมาอย่างรวดเร็วและนั่งลงกินข้าวต่อ
ซ่งอวิ๋นชูกินข้าวไปสองชามใหญ่จนอิ่มหนำ เมื่อวางตะเกียบลง
ซ่งเฉิงเหล่ยก็รีบถามทันที "อวิ๋นชู เรื่องสลับคู่หมั้น แกพิจารณาไปถึงไหนแล้ว?"
ซ่งอวิ๋นชูวางแผนไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว
"พ่อคะ มีคำกล่าวที่ว่า 'หากคนไม่ทำเพื่อตนเอง ฟ้าดินย่อมลงทัณฑ์' จะให้ฉันสลับคู่หมั้นก็ได้ แต่ฉันมีเงื่อนไข"
ซ่งเฉิงเหล่ยขมวดคิ้ว "แกมีเงื่อนไขอะไร?"
ซ่งอวิ๋นชูหันไปมองซ่งหลิงอวี่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"แกช่วยคืน จี้หยกปลาหยินหยาง ที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันได้ไหม?"
เธอน้ำเสียงอ่อนลง
เมื่อกี้เธอแสดงความร้ายกาจออกไปมากเกินไป ซึ่งอาจจะทำให้ซ่งเฟยเฟยที่เกิดใหม่สงสัยได้ เธอก็รับรู้ได้ถึงสายตาเคลือบแคลงที่ส่งมาจากอีกฝ่ายเมื่อครู่แล้ว ซ่งอวิ๋นชูไม่อยากเปิดเผยตัวตนว่าเป็นคนทะลุมิติ การรักษาภาพลักษณ์เดิมไว้จะช่วยให้แผนการแก้แค้นดำเนินไปได้ง่ายกว่า และก็ได้ผลจริงๆ
ซ่งเฟยเฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก ความคิดเมื่อกี้ของเธอคงผิดไปเอง ซ่งอวิ๋นชูยังคงเป็นนังเด็กขี้ขลาดที่เป็นกระสอบทรายเหมือนเดิม คงเป็นเพราะผ่านไป 15 ปี ความต่ำต้อยที่สะสมอยู่ในกระดูกเลยทำให้เธอกลายเป็นคนขี้ระแวงและอารมณ์ฉุนเฉียวไปบ้างเท่านั้นแหละ ซ่งอวิ๋นชูจะเกิดใหม่ได้ยังไง? ไม่มีเหตุผลเลยสักนิด ตัวเธอเอง (เฟยเฟย) ต่างหากที่ทนทุกข์ทรมานจนต้องจบชีวิตตัวเอง ถึงได้ไปกระตุ้นวงล้อแห่งการเกิดใหม่ ซ่งอวิ๋นชูชาติที่แล้วชีวิตสุขสบายพรั่งพร้อม มีเหตุผลอะไรที่ต้องฆ่าตัวตายล่ะ?
เมื่อซ่งเฟยเฟยนึกถึงประสบการณ์ที่เจ็บปวดเจียนตายในชาติก่อน หน้าอกก็พลันรู้สึกอึดอัดขึ้นมาและเวียนหัววูบหนึ่ง
เธอยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ชาตินี้เธอต้องเปลี่ยนเส้นทางชีวิตให้ได้! ว่าแต่จี้หยกปลาหยินหยางที่ซ่งอวิ๋นชูพูดถึงคืออะไรกัน? ทำไมเธอไม่เคยได้ยินชื่อเลยล่ะ?
ซ่งหลิงอวี่พูดด้วยน้ำเสียงรำคาญ
"ซ่งอวิ๋นชู แกเป็นบ้าอะไรอีก? ฉันไปเอาปลาหยินหยางของแกมาตอนไหน?"
"ใช่ แกไม่ได้เอาไปเฉยๆ แต่แก 'ปล้น' ไปต่างหาก" ซ่งอวิ๋นชูเตือนเสียงเย็น
"ตอนอายุ 5 ขวบ หลังจากที่คุณน้าแต่งเข้าบ้านซ่งได้ไม่นาน แกก็กระชากมันไปจากคอฉัน ตอนนี้ถึงเวลาต้องคืนให้ฉันได้หรือยัง?"
จี้หยกที่ซ่งหลิงอวี่แย่งไปนั้นเขาเก็บติดตัวไว้ตลอด หลังจากที่คนทั้งบ้านหอบทรัพย์สินหนีไปฮ่องกง ซ่งเฉิงเหล่ยลงทุนผิดพลาดจนประสบวิกฤตเศรษฐกิจอย่างหนัก จวนจะล้มละลายอยู่รอมร่อ ก่อนจะพังพินาศ ซ่งหลิงอวี่บังเอิญค้นพบความลับเรื่อง พื้นที่มิติ ในจี้หยก ราวกับเปิดกล่องสมบัติที่เรียกลมเรียกฝนได้ เขานำพาตระกูลซ่งผ่านพ้นวิกฤตและหลุดพ้นจากความยากลำบาก จนไปตั้งตัวได้ที่ฮ่องกง กลายเป็นมหาเศรษฐีแสนล้านที่มีชีวิตรุ่งโรจน์!
ซ่งอวิ๋นชูรู้ความลับนี้ดี เธอจึงไม่มีทางทิ้งจี้หยกไว้ให้ซ่งหลิงอวี่เด็ดขาด นี่คือของล้ำค่าที่แม่ของร่างเดิมทิ้งไว้ให้เจ้าของร่างเดิม จี้หยกเป็นของร่างเดิม ก็คือของของเธอ มิติก็เป็นของเธอ ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะแย่งไปได้!
ซ่งหลิงอวี่ปฏิเสธเสียงแข็ง
"แกอย่ามาพ่นเลือดใส่คนอื่น ฉันไม่ได้เอาไป"
ซ่งอวิ๋นชูหันไปหาซ่งเฉิงเหล่ย
"พ่อคะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าหาว่าฉันใจดำไม่ช่วยก็แล้วกัน เรื่องสลับคู่หมั้นไม่ต้องพูดถึง ฉันจะกลับบ้านปู่เดี๋ยวนี้ เพื่อไปเตรียมตัวแต่งงานกับตระกูลเยี่ยน"
เธอทำท่าจะลุกเดินออกไป
"อ้าว อวิ๋นชู แกอย่าเพิ่งใจร้อน รอให้พ่อถามก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้น?"
ซ่งเฉิงเหล่ยบอกซ่งหลิงอวี่ "แก ตามพ่อไปที่ห้องทำงานหน่อย"
เขาลุกออกจากห้องอาหารไป แต่พอหันกลับมาก็พบว่าซ่งหลิงอวี่ยังนั่งนิ่งไม่ขยับ
ซ่งเฉิงเหล่ยสีหน้ามืดครึ้ม "ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม แม้แต่ฉันเรียกแกก็ยังไม่ฟัง?"
"ก็ได้ครับ"
ซ่งหลิงอวี่ถึงได้ยอมเดินตามเขาไปที่ห้องทำงานชั้นสองอย่างไม่เต็มใจ
ซ่งอวิ๋นชูนั่งรอที่โซฟาในห้องนั่งเล่นอย่างอดทน เธอมองดูโคมไฟคริสตัลขนาดยักษ์ที่ห้อยลงมาจากเพดาน ซึ่งสะท้อนกับแสงอาทิตย์นอกหน้าต่างจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับหลากสีสัน มุมปากของเธอยกยิ้มเล็กน้อย พวกนายทุนก็นายทุนอยู่วันยังค่ำ มีรสนิยมแบบคนมีเงินและรู้จักหาความสุขใส่ตัวจริงๆ นะเนี่ย
"เฟยเฟย นั่งนิ่งๆ สิลูก นี่คือยาใส่แผลที่ดีที่สุดในบ้าน ทาวันเดียวรอยบวมก็หายแล้วจ้ะ"
หูหลี่ฮวาวุ่นอยู่กับการทายาบนใบหน้าของซ่งเฟยเฟย แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอ็ดซ่งอวิ๋นชู
"อวิ๋นชู ต่อไปแกอย่าทำตัวเป็นคุณหนูเอาแต่ใจแบบนี้อีก ต้องรู้จักดูสถานการณ์บ้าง เดี๋ยวนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ การทำตัวเป็นคุณหนูนิสัยเสียเนี่ย อาจจะถูกส่งไปเข้าค่ายปรับทัศนคติได้นะ!"
จบตอนที่ 5