สวี่ต้าจวิ้นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วอ้าปากกล่าวว่า “ท่านปู่ ท่านยังไม่เคยพบเขา เขากับข้าสนิทกันนัก! เขาไม่ถือสาเรื่องตำรับนี้ดอก บ้านเขามั่งคั่งนัก มีทั้งคนรับใช้และองครักษ์มากมาย ถึงไม่ออกจากมณฑลอวิ๋นโจวก็ไม่เป็นไรหรอก!”
ผู้เฒ่าสวี่ถามคำถามต่อมา “แล้วมันเกี่ยวอันใดกับการที่พี่สี่ของเจ้าจะเข้าเมือง?”
สวี่ต้าจวิ้นตอบอย่างไม่รีบร้อน “ท่านปู่ไม่รู้ดอก พี่สี่ข้าเมื่อก่อนนั้นขี้เกียจและยังอารมณ์ร้าย แต่แท้จริงแล้วนางฉลาดยิ่ง! ระยะนี้นางเรียนหนังสือกับข้าอยู่ไม่น้อย ข้าต้องอ่านหนังสือ ไม่อาจมัวทำยาสีฟันอยู่ที่บ้านได้ใช่หรือไม่? ตำรับนี้ล้ำค่านัก จะให้คนนอกมาทำก็ไม่เหมาะ ท่านปู่ลองคิดดูสิว่าพวกเราใครอ่านหนังสือออกบ้าง? ดังนั้น เรื่องนี้ก็ต้องให้พี่สี่เป็นคนทำสิ!”
ผู้เฒ่าสวี่ได้ยินว่าซื่อยารู้หนังสือไม่น้อย ก็ถึงกับตะลึง เขาเองก็มองไม่ออกเลยเชียว ที่ผ่านมาก็เห็นแต่นางขยัน ไม่พูดมาก ไม่เคยเกียจคร้านในงานใด ยังไม่รู้เลยว่านางแอบเรียนหนังสือกับหลานชายอยู่! ครั้นนึกถึงวันที่ซื่อยามักเข้าไปหาหลานชายอยู่บ่อย ๆ หรือแท้จริงแล้วก็เพราะเหตุนี้กระมัง? ไม่คาดคิดเลยว่า ซื่อยาก็มีหัวอ่านหนังสือด้วยหรือ? ที่แท้ความเฉลียวฉลาดด้านการเรียนของตระกูลสวี่ ล้วนตกอยู่ที่ลูกหลานในสายของเจ้าสามหมดเชียวหรือ? น่าเสียดายนิดเดียว ที่นางเป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่งเท่านั้น
ผู้เฒ่าสวี่ส่ายหน้า เบือนหน้าจากความคิดนั้น แล้วค่อยพิจารณาคำของหลานชายอีกครั้ง ตำรับย่อมสำคัญ ไม่อาจให้คนนอกเห็น ต้องทำกันเองในบ้านเท่านั้น แต่ในบ้านนี้ไม่มีผู้ใดอ่านหนังสือออก จะให้ลิ่วหลางเสียเวลาเรียนก็ใช่ที่ หากซื่อยาอ่านออกเข้าใจตำรับ ก็สมควรให้เป็นหน้าที่ของนาง อีกทั้งตำรับนี้ก็เป็นสิ่งที่ลิ่วหลางหามาเอง ซื่อยาเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของเขา ย่อมไว้วางใจได้ คิดได้ดังนั้น ผู้เฒ่าสวี่จึงพยักหน้า “ดี! พรุ่งนี้ให้พี่สี่ของเจ้าเข้าเมือง ข้าจะไปกับนางเอง”
เด็กหญิงคนหนึ่งจะเข้าเมืองคนเดียวก็ไม่วางใจอยู่แล้ว ชายในบ้านต้องออกไปทำงาน จะให้ลางานเพียงเพื่อเรื่องนี้ก็ไม่เหมาะ ซานหลางยังเด็กเกินไป รับผิดชอบไม่ได้ ให้ข้าตามไปด้วยจะเหมาะกว่า
พูดพลางก็เหมือนคิดอะไรขึ้นได้อีก “การทำยาสีฟันนี่ ต้องใช้ของอะไรบ้าง? ของพวกนั้นราคาแพงหรือไม่? ข้ามิได้ห่วงเงินทอง แต่ถ้าจะทำขายแล้วจะขายอย่างไร? คงไปตั้งแผงในตลาดไม่ได้กระมัง? ยาผงล้างฟันของผู้อื่นเขาก็ขายในร้านแปรงฟัน หากเรานำไปขายในตลาดซะเปล่า ๆ เกรงว่าคงไม่มีผู้ใดเชื่อถือ ที่สุดหากขายไม่ออกก็ขาดทุนสิ้น”
ในมือเขายังมีเงินอยู่หลายสิบตำลึง จะใช้ทำทุนก็พอแน่แท้ ยาสีฟันนั่นคงไม่ต้องใช้ของล้ำค่าอย่างโสมหรือหลิงจือหรอก ทว่าหากลงทุนไปแล้วไม่มีกำไร ก็เท่ากับต้องถอดเสื้อกางเกงขายกินทีเดียว
สวี่ต้าจวิ้นรีบปลอบใจ “ท่านปู่ไม่ต้องห่วง ของที่ต้องใช้นั้นราคาไม่แพงเลย ต้นทุนไม่มาก ส่วนเรื่องขาย ข้ามีเพื่อนร่วมเรียนกว่า 20 คน ทั้งหมดเป็นคนในเมือง มีหลายคนสั่งไว้แล้ว เรื่องทำเงินไม่เป็นปัญหาแน่นอน!”
“ส่วนเงินทุน พวกเพื่อนที่สั่งของไว้ได้ให้เงินมัดจำมาแล้ว ก็ใช้เงินนั้นเป็นทุนได้เลย เงินของท่านปู่เก็บไว้เถิด อย่าเพิ่งใช้เลย” พูดจบก็ยื่นเศษเงินที่ได้มาจากสวี่อินอินให้ผู้เฒ่าสวี่ดู
ผู้เฒ่าสวี่มองเศษเงินในมือแล้วรู้สึกประหลาดใจ หลานชายของเขาช่างเก่งนัก!
เมื่อก่อนตอนเรียนที่สำนักในตลาด ยังมีเพื่อนมอบของล้ำค่าอย่างของล้างผมล้างตัวให้ อีกทั้งยังมอบตำรับทำเงินมาให้ด้วย ครั้นย้ายมาสำนักศึกษาที่เมืองหลวงของแคว้น เพิ่งไม่กี่วันเท่านั้น ก็ได้สหายดีอีกแล้ว เรื่องยาสีฟันนี่ยังไม่ได้เห็นของแท้สักหน คนพวกนั้นกลับยอมสั่งล่วงหน้า แถมยังให้เงินมัดจำก่อนอีก? พอคิดได้เช่นนี้ ก็นึกขึ้นมาทันทีว่า นี่เท่ากับใช้เงินของคนอื่นเป็นทุนโดยไม่ต้องควักของตนเองเลยนี่นา! หรือว่าเพื่อนร่วมชั้นของหลานชายล้วนโง่แต่มีเงินมากกันทั้งหมด? แต่ผู้เฒ่าสวี่ก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไป
จะพูดได้อย่างไรว่าเพื่อนของหลานชายเขา “รวยแต่โง่” กันเล่า! คำพูดแบบนั้นไม่ดีเลย ที่แท้ก็เพราะหลานชายเขาเก่ง ผู้คนจึงอยากคบหาเป็นเพื่อนต่างหาก
ทันใดนั้น ใบหน้าของผู้เฒ่าสวี่ก็เต็มไปด้วยท่าที “ไม่เสียแรงที่เป็นหลานข้า หลานข้าช่างเก่งนักจริง ๆ”
สวี่ต้าจวิ้นออกมาจากเรือนเล็ก เห็นสวี่อินอินที่กำลังจัดโต๊ะและชามอยู่ข้างนอก เงยหน้ามามองด้วยแววตาสอบถาม สวี่ต้าจวิ้นจึงส่งสัญญาณมือให้
สวี่อินอินก็ยิ้มขึ้นทันที — สำเร็จแล้ว! โอ้ย พรุ่งนี้นางก็จะได้เข้าเมืองเสียที!
…
ด้วยความตื่นเต้นที่ได้เข้าเมือง สวี่อินอินจึงหลับสนิทเอาเกือบครึ่งคืน พอรู้สึกว่าพึ่งข่มตาไม่นาน ก็ต้องลุกขึ้นแล้ว สวี่ต้าจวิ้นต้องไปสำนักศึกษา ต้องออกแต่เช้า ทั้งสองจึงอาศัยเกวียนล่อไปด้วยกัน ออกเช้าเช่นนี้ ถึงประตูเมืองก็ยังต้องรอครู่หนึ่งกว่าประตูจะเปิด พวกเขาอยู่แถวหน้าจึงเข้าได้อย่างรวดเร็ว
พอเข้าประตูเมืองมาแล้ว ผู้เฒ่าสวี่กับสวี่อินอินก็ลงจากเกวียน ส่วนเกวียนนั้นวิ่งต่อเข้าเมืองไปส่งสวี่ต้าจวิ้นยังสำนักศึกษา ผู้เฒ่าสวี่เคยมาเมืองอู่หนิงอยู่บ้างแล้ว จึงค่อนข้างคุ้นทาง ครั้งนี้จึงพานางตรงไปยังตลาดทันที
ในตลาดมีของขายสารพัด ผู้เฒ่าสวี่ไม่กล้าไปถนนใหญ่ที่หรูหราเท่าไรนัก มาที่ตลาดคึกคักเสียงเรียกลูกค้าขายของเช่นนี้กลับรู้สึกสบายใจกว่า
“ซื่อยา จะซื้ออะไรก่อนดี?”
เช้าตรู่ ผู้คนในตลาดก็พลุกพล่านไปหมด ทั้งพวกสตรีที่ถือกระเช้ามาซื้อของกินของใช้ คนมั่งมีที่ออกมาเดินเล่นหาของกินยามเช้า บ่าวของตระกูลใหญ่ที่ออกมาซื้อของ และยังมีพ่อค้าแม่ค้าข้างทางที่ตะโกนเรียกลูกค้าขายของ สะท้อนภาพตลาดที่คึกคักมีชีวิตชีวาอย่างแท้จริง
สวี่อินอินถึงกับตื่นตาตื่นใจ มองดูจนเพลิน ตลาดโบราณนี่ช่างครึกครื้นกว่าบทที่นางเคยไปเดินตลาดในชาติก่อนเสียอีก!
พอได้ยินผู้เฒ่าสวี่ถาม นางก็รีบคืนสติ ดึงสายตากลับมาจากภาพอันคึกคักเหล่านั้น “ท่านปู่ ต้องซื้อเกลือบริสุทธิ์กับหินปูนดิบก่อนเจ้าค่ะ”
ผู้เฒ่าสวี่เคยได้ยินว่ามีคนใช้เกลือล้างปาก แต่ยังไม่เคยได้ยินว่าใช้หินปูนดิบด้วย แต่เขาเองก็ไม่รู้เรื่องมากนัก ไหน ๆ ตำรับยาสีฟันนี้ลิ่วหลางเป็นคนคิด แล้วมอบให้ซื่อยาเป็นคนทำ เขาก็ฟังตามนางซื้อไว้ก็แล้วกัน เขาจึงหันไปหาขายเกลือก่อน ซื้อของต้องถามราคาก่อนเสมอ จะได้ไม่ถูกหลอกหรือเสียรู้
ถามราคาหลายร้านติดต่อกัน พอรู้ราคาโดยประมาณแล้ว ผู้เฒ่าสวี่จึงกลับไปที่ร้านเดิมร้านที่สอง ซึ่งเจ้าของร้านพูดจาดี แล้วต่อรองจนได้ราคาถูกลงไปสองอีแปะเมื่อซื้อสองชั่ง