ช่างกงหันไปมองสวี่ต้าจวิ้น “ท่านจะสั่งทำธนูตั้งหลายชุด เอาไปทำอันใดกันหรือ?” แม้ธนูจะไม่ถูกควบคุมเข้มงวดเหมือนดาบหรือมีด แต่ลูกธนูนั้นต้องใช้เหล็กปลาย จึงไม่ใช่สิ่งที่ร้านธนูจะขายให้ใครง่าย ๆ โดยเฉพาะการสั่งเป็นจำนวนมาก ย่อมต้องถามให้แน่ชัดก่อน
สวี่ต้าจวิ้นรีบอธิบาย “ใช้แบบไม้ไผ่ธรรมดาก็พอ ลูกธนูไม่ต้องมีหัวเหล็ก ให้เหลือเป็นปลายกลมแล้วพันผ้ารอบไว้ก็พอ ไม่ได้ใช้ทำร้ายใคร เพียงแค่เล่นการละเล่นเท่านั้น”
ช่างกงได้ยินว่าไม่ต้องมีหัวเหล็กก็คลายใจ “ได้ เช่นนั้นเจ้าต้องการกี่ชุด?”
“สามสิบชุด พอจะทำทันในสามวันหรือไม่ ช่างกง?” สวี่ต้าจวิ้นถาม
ช่างกงครุ่นคิดครู่หนึ่ง เห็นว่าไม่ต้องทำลูกธนูเหล็กก็คงไม่ยากนัก จึงพยักหน้า “ได้ อีกสามวันท่านมารับของได้เลย”
สวี่ต้าจวิ้นวางเงินมัดจำไว้ แล้วตกลงว่าจะมารับของในสามวันถัดไป
พอออกจากร้านธนู เวลาก็ล่วงไปมากแล้ว จะกลับไปอ่านหนังสือตอนนี้ก็ไม่ทันเลิกเรียน แถมยังไม่ถึงเวลามื้อเย็น ฟางจื้ออันจึงเสนอขึ้นว่า
“ไหน ๆ ก็ได้มาเจอกันแล้ว อีกไม่กี่วันก็สอบสิบวัน แถมยังใกล้ได้หยุดพักอีก เช่นนั้นวันนี้ข้าเป็นเจ้ามือเอง พวกเราไปกินข้าวกันที่หอฟู่หม่านโหลวเถอะ!”
ต่งซวงฉีตอบเรียบ ๆ “ข้าไม่เกี่ยงที่ไหนก็ได้” ฟางจื้ออันหันไปมองสวี่ต้าจวิ้น
สวี่ต้าจวิ้นในชาติก่อนก็เคยชอบรวมกลุ่มไปกินข้าวกับเพื่อนอยู่แล้ว เขาเป็นคนชอบบรรยากาศแบบนี้ ยิ่งเป็นเพื่อนที่คบกันได้ดี ยิ่งอยากสนิทกันมากขึ้น
“เมื่อฟางจื้ออันเป็นเจ้ามือ ข้าย่อมต้องไปอยู่แล้วสิ!”
ฟางอวี้ซิงซึ่งสนิทกับฟางจื้ออันก็พยักหน้าตามไปด้วย ทั้งสี่คนจึงตรงไปยังหอฟู่หม่านโหลวทางตอนใต้ของเมือง ทางจากเหนือไปใต้ออกจะไกลอยู่ไม่น้อย พวกเขาจึงเช่ารถม้าไปถึงไวหน่อย พอไปถึงก็พอดีช่วงมื้อค่ำ แขกเริ่มทยอยเข้ามา เสียงพูดคุยหัวเราะดังขรมไปทั่ว
หอฟู่หม่านโหลวนับเป็นภัตตาคารใหญ่มีชื่อเสียงในเมืองจวนผู้ว่าการ เปิดหน้าร้านกว้างถึงสามช่อง มีสามชั้นโอ่อ่าอลังการ อีกทั้งยังเปิดถึงดึกดื่น แม้วันเทศกาลก็ไม่ปิด จึงเป็นที่นิยมสำหรับจัดเลี้ยงหรือสังสรรค์กับสหาย
เวลานั้นฟ้าพึ่งเริ่มมืด ยังไม่ดึกมาก แขกยังมาไม่แน่น พวกเขาเลือกได้ตามใจ จึงนั่งโต๊ะใกล้หน้าต่างบนชั้นสอง ฟางจื้ออันในฐานะเจ้าภาพสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่วหลายอย่าง พร้อมสุรากลิ่นหอมดอกหงอนไก่ที่ดื่มแล้วไม่ทำให้เมา
ไม่นาน
เด็กร้านก็ยกน้ำชามาวาง สวี่ต้าจวิ้นรินชาจิบหนึ่งคำ แล้วกวาดสายตามองรอบห้องด้วยความอยากรู้ ฟางจื้ออันเห็นเขาท่าทางแปลก ๆ ก็ถาม
“มองหาอะไรอยู่หรือ?” เวลานั้นบนชั้นสองมีราวหกถึงเจ็ดโต๊ะ ยังไม่เต็มนัก มีทั้งพ่อค้า ขุนนาง หรือชนชั้นต่าง ๆ พูดคุยกันคนละเรื่อง
“ข้ามองหาพี่ชายของข้าน่ะ” สวี่ต้าจวิ้นตอบตามจริง เขารู้ดีว่าพี่ชายของตนทำงานอยู่ที่หอฟู่หม่านโหลว แต่ยังไม่เคยเจอกันเลย
“พี่ชายเจ้าทำงานที่นี่หรือ ไหนล่ะ?” ฟางจื้ออันถามพลางมองไปรอบ ๆ
“ยังไม่เห็นเลย” สวี่ต้าจวิ้นตอบพลางมองหาต่อ
ทันใดนั้น เด็กร้านคนหนึ่งยกถาดอาหารขึ้นมาจากบันได พอสวี่ต้าจวิ้นเห็นก็จำได้ทันที รีบโบกมือเรียกเสียงดัง “พี่สามจาง!”
จางซานหลางได้ยินเสียงก็หันมามอง เห็นว่าเป็นสวี่ต้าจวิ้นก็ยิ้มดีใจ แต่เพราะในมือยังถือถาดอยู่ จึงรีบเอาอาหารไปวางให้ลูกค้าก่อน แล้วเช็ดมือกับผ้าบนบ่า เดินเร็วเข้ามาหา
“ลิ่วหลาง! เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ข้าไม่ได้เจอเจ้าตั้งหลายวันแล้วนะ!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคิดถึง ตั้งแต่มาทำงานที่หอฟู่หม่านโหลว เขากับภรรยาจางชุนหลินก็ยังไม่ได้กลับบ้านเลย
“ข้ามากินข้าวกับเพื่อน” สวี่ต้าจวิ้นยิ้ม พี่สามจางอยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง ด้านหลังที่ครัว ป้าหม่าซื่อเป็นอย่างไรบ้าง?”
“อยู่ได้สบายดี!” จางซานหลางหัวเราะกว้าง “นายท่านที่นี่ใจดีนัก พวกเราก็อยู่กันดี ข้ากินข้าวได้ตั้งสามชามต่อมื้อเลย ส่วนป้าหม่าซื่อก็สบายดี!”
“อีกสองวันข้ากับนางจะได้หยุดหนึ่งวัน กะว่าจะกลับบ้านไปเยี่ยมสักหน่อย!”
สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้า “ดีเลย ช่วงหยุดสิบวันข้าก็จะกลับบ้านเหมือนกัน พอดีเลย ข้าจะพาท่านร่วมเล่นการละเล่นด้วย!”
พูดพลางหันไปแนะนำกับเพื่อน ๆ “นี่คือพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนที่สามของข้า เป็นบุตรชายของท่านลุงใหญ่” แล้วจึงชี้แนะนำกลับกันให้จางซานหลางรู้จัก “ส่วนสามคนนี้เป็นเพื่อนร่วมเรียนของข้า” เขาหันไปทางฟางอวี้ซิง
“คนนี้คือบุตรชายของย่าเล็กของข้า — ท่านอาสามของข้าเอง”
จางซานหลางยิ้มกว้างทักทีละคน สุดท้ายหันไปพูดกับฟางอวี้ซิงเสียงดัง “สวัสดีขอรับ ท่านอาสาม!” ก็แน่ละ ลูกพี่ลูกน้องของสวี่ต้าจวิ้น ย่อมเรียกญาติอย่างเดียวกันได้
ฟางอวี้ซิงโดนเรียก “อาสาม” อย่างไม่ทันตั้งตัว ถึงกับเก้อจนตอบไม่ถูก ได้แต่ยิ้มแห้ง “ไว้ครั้งหน้า...ครั้งหน้าให้ต้าจวิ้นเอาของฝากไปให้นะ”
จางซานหลางไม่เข้าใจนัก แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะยังต้องรีบทำงาน จึงกล่าวลาพร้อมรอยยิ้ม แล้วกลับไปบริการโต๊ะอื่น พอเขาเดินลับไป ฟางจื้ออันก็เอ่ยขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น
“เขาว่าหลานชายมักหน้าตาคล้ายลุง เจ้ากับพี่ชายคนนี้ก็เหมือนกันไม่น้อยเลยนะ”
สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะ “ก็ใช่ ข้าหน้าเหมือนมารดาข้า”
ฟางจื้ออันแสร้งถามอย่างแหย่ “แล้วพี่สาวเจ้าล่ะ หน้าตาเหมือนมารดาหรือบิดา?” คำถามนี้ฟังดูธรรมดา แต่แววตาของเขาแฝงความอยากรู้อยากเห็นชัดเจน สวี่ต้าจวิ้นกำลังจะตอบอยู่แล้ว ทันใดก็จับได้ถึงเจตนาในสายตานั้น จึงเหลือบมองเขาแล้วตอบเพียงสั้น ๆ “เจ้าลองเดาดูสิ?”
คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้ฟางจื้ออันสะอึกไป พลางเหลือบตามองอีกฝ่ายอย่างขัดใจ — เจ้าหนุ่มนี่แหลมคมเกินไปหน่อยแล้วมั้ง แค่ถามก็เท่านั้นเอง เขาจะทำอะไรพี่สาวของเจ้ากันเชียว?
เขาคิดในใจอย่างหงุดหงิด แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ — แล้วพี่สาวของสวี่ต้าจวิ้นจะหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่?
ฟางจื้ออันหันไปทางฟางอวี้ซิง “พี่สาวของต้าจวิ้น ก็เป็นหลานสาวของท่านใช่หรือไม่ ท่านคงเคยเห็นแล้วสิ?”
ฟางอวี้ซิงส่ายหน้า “ยังไม่เคยเห็น แต่คงอีกไม่นานได้เจอกันแล้ว แม่ข้าบอกว่าพรุ่งนี้เป็นวันลี่ตง จะเชิญพวกเขามากินข้าวพร้อมกันทั้งบ้าน”
ถึงเวลานั้น เขาก็จะได้เห็นกับตาเสียที ว่าพี่สาวของต้าจวิ้นที่คนพูดกันว่าหน้าตางดงามราวนางฟ้า นั้นจะงดงามเพียงใด