แต่ฟางอวี้ซิงเหลือบตามองฟางจื้ออันอย่างมีนัยในที — เรื่องนี้ เขาไม่มีทางบอกให้ฟางจื้ออันรู้แน่!
ฟางจื้ออันตกใจ “ยังไม่เคยเห็นหรือ? เหตุใดจะไม่เคยเห็นได้ล่ะ?” ในเมื่อเป็นญาติสายตรง ระหว่างป้ากับลุง นี่มันสนิทกันขนาดนั้น ไฉนถึงไม่เคยพบหน้า?
ฟางอวี้ซิงว่า “จริงสิ ยังไม่เคยเห็นเลย บ้านท่านลุงเพิ่งย้ายมาเมืองอี้หยางฝู่ได้ไม่นาน นอกจากต้าจวิ้น ข้าเองก็เพิ่งได้เห็นแค่ท่านลุงกับพี่ชายคนโตเท่านั้น”
พอฟังเช่นนั้น ฟางจื้ออันก็เข้าใจขึ้นมาทันที — ที่แท้เป็นเพราะพวกเขาเพิ่งย้าย มาอยู่นี่เอง ถึงว่าไม่เคยได้ยินอวี้ซิงเอ่ยถึงครอบครัวทางลุงมาก่อน ไม่นาน อาหารก็ทยอยถูกยกมา พวกเขาจึงเลิกพูดเรื่องนั้น แล้วลงมือกินและดื่มด้วยความครื้นเครง
ขณะกำลังสนุกอยู่นั้น ที่ปลายบันไดกลับมีคนกลุ่มหนึ่งเดินขึ้นมา และในกลุ่มนั้น มีฟางเหยียนผิงอยู่ด้วย สวี่ต้าจวิ้นเห็นเขา — เขาเองก็เห็นสวี่ต้าจวิ้นเช่นกัน และบังเอิญเหลือเกิน ที่กลุ่มของเขาเลือกนั่งโต๊ะถัดจากพวกสวี่ต้าจวิ้น
ฟางอวี้ซิงกับฟางจื้ออันเห็นหน้าเหยียนผิงก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์ แต่ต่งซวงฉีไม่ได้มีปัญหาอะไร เขาเพียงพยักหน้าให้อีกฝ่ายเบา ๆ เป็นการทักทาย
ฟางเหยียนผิงเพียง “ฮึ” เบา ๆ ไม่ตอบรับ แล้วหันกลับไปพูดคุยกับสหายของตนเอง เวลานั้นโคมไฟเริ่มจุดทั่วทั้งหอฟู่หม่านโหลว แขกเพิ่มมากขึ้นทุกขณะ ชั้นสองแทบจะเต็มทุกโต๊ะ เด็กร้านวิ่งวุ่นไปมา จนเหงื่อซึมทั่วร่างทั้งที่อากาศหนาวเหน็บ
สวี่ต้าจวิ้นมองเห็นจางซานหลางยุ่งจนไม่มีแม้แต่เวลาจะดื่มน้ำ พออีกฝ่ายเดินผ่าน จึงรีบโบกมือเรียก “พี่สามจาง มานี่สิ ดื่มน้ำสักหน่อย”
จางซานหลางก็ไม่เกรงใจ รับถ้วยน้ำมาจากมือเขา ยกดื่มรวดเดียวหมด แล้วโบกมือยิ้ม ก่อนจะรีบกลับไปทำงานต่อ เรื่องเล็กน้อยนี้ เดิมก็ไม่มีอะไรน่าจับตาเลย แต่คนที่โต๊ะข้าง ๆ — ฟางเหยียนผิงกลับหูไวแอบฟังตลอด คอยจับคำพูดของพวกสวี่ต้าจวิ้น
พอได้ยินสวี่ต้าจวิ้นเรียก “พี่สามจาง” ใส่เด็กร้านหอฟู่หม่านโหลว เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที อีกฝ่ายเป็นญาติของเขาเช่นนั้นหรือ? ญาติแท้ ๆ มาทำงานเป็นเสี่ยวเอ้อร์ในหออาหาร? น่าสนุกดีนี่...ขณะนั้น สวี่ต้าจวิ้นกับเพื่อน ๆ ก็กินอิ่มกันพอดี จึงดื่มชาล้างปาก เช็ดปากเตรียมจะลุกไปจ่ายเงิน
ทันใดนั้น ก็มีเสียง “เหอะ!” ดังขึ้นจากข้าง ๆ พร้อมเสียงตะคอกว่า “เจ้าไม่มีตารึไร!”
สวี่ต้าจวิ้นหันไป เห็นจางซานหลางโค้งตัวแทบถึงพื้น “ขอโทษขอรับ ขอโทษจริง ๆ ข้านี่เผลอสะเพร่า ข้าจะรีบเช็ดให้เดี๋ยวนี้!”
อีกฝ่ายคือเด็กหนุ่มผู้แต่งกายหรูหราที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายของฟางเหยียนผิง เขาเบ้ปากเหยียด
“เช็ด? เจ้ารู้หรือไม่ว่าผ้าที่เจ้าทำหกใส่นั่น เป็นผ้าอะไร? เสื้อของข้ามีค่าขนาดไหน? เจ้าชดใช้ได้หรือ? แค่เด็กร้านกระจอกอย่างเจ้า ทำงานอยู่ที่นี่ทั้งชีวิตก็ยังจ่ายไม่ไหว!”
“ขอโทษ! ขอโทษจริง ๆ ขอรับ!” จางซานหลางหน้าแดงก่ำ พูดพลางก้มศีรษะรัว ๆ
แต่ชายหนุ่มผู้นั้นกลับยิ้มเยาะ “คำว่าขอโทษจะมีประโยชน์อะไร? มันจะทำให้เสื้อข้ากลับมาสะอาดได้หรือ? เจ้าคงไม่มีปัญญาชดใช้ ข้าไม่เอาเงินก็ได้ เช่นนั้นเจ้าคลานลอดหว่างข้าสิ ถือว่าเป็นการขอโทษ แล้วเรื่องนี้จะจบกันแค่นี้”
คำพูดนั้นเรียกเสียงอื้ออึงไปทั่วทั้งชั้น — การบังคับให้คนลอดหว่างขา ถือเป็นการหยามศักดิ์ศรียิ่งกว่าตายเสียอีก ผู้คนในร้านเริ่มหันมามอง บางคนยกถ้วยชาขึ้นดูด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น เสี่ยวเอ้อร์ในร้านทำผิดต่อคุณชายผู้สูงศักดิ์แล้วถูกสั่งให้ทำเช่นนี้ สำหรับพวกเขา เรื่องเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรในเมืองนี้
ฟางจื้ออันกับอวี้ซิงหันมามองสวี่ต้าจวิ้น สีหน้าเคร่งเครียด ฟางอวี้ซิงรีบกระซิบ “นั่นคือบุตรชายของผู้ว่าการเมืองสกุลชุย เป็นคนอารมณ์ร้ายมาแต่ไหนแต่ไร เรื่องนี้เกรงว่าจะไม่จบง่าย ๆ”
ด้านนั้น จางซานหลางหน้าขึ้นสีแดงเข้มจนแทบจะเลือดกลบตา ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาเองก็เป็นบุตรที่ครอบครัวรักใคร่เอ็นดู แม้เคยผ่านความลำบาก แต่ไม่เคยต้องก้มหัวต่อผู้ใดเช่นนี้มาก่อน นี่มันต่างจากเวลาที่ต้องยิ้มรับแขกและคอยรับใช้ลูกค้าในแต่ละวันโดยสิ้นเชิง ให้เขาคลานลอดหว่างขาเช่นนั้น กลางสายตาผู้คนทั้งร้าน มันช่างอัปยศเหลือเกิน!
แต่เขาทำงานในหอฟู่หม่านโหลวมาหลายวัน ย่อมรู้จักสังเกตคนได้ดี คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่ เขาไม่อาจล่วงเกินได้ ไม่เพียงเท่านั้น ยังกลัวด้วยว่า หากขัดขืนจนอีกฝ่ายโกรธ จะพาลให้ครอบครัวตนต้องรับเคราะห์ไปด้วย
จางซานหลางกัดฟันแน่น ร่างโอนเอนแทบยืนไม่อยู่ สุดท้ายจำใจจะยอมก้มลง พอมือแตะพื้นก็เตรียมจะคลานลอดไป สวี่ต้าจวิ้นเห็นดังนั้นก็รู้ดีว่าคนผู้นั้นมีอำนาจมาก แต่อย่างไรเสีย เขาจะปล่อยให้พี่สามจางถูกเหยียบย่ำเช่นนี้ต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร!
เขาอดไม่ได้ที่จะลุกพรวดขึ้น คว้าตัวจางซานหลางไว้ก่อนจะก้มลงไป
จางซานหลางสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นเห็นเป็นสวี่ต้าจวิ้น ก็รีบพูดเสียงสั่น “ลิ่วหลาง อย่ามาเกี่ยวเลย เจ้าต้องเรียนหนังสือในเมืองนะ อย่าให้เขาเกลียดเอา — เดี๋ยวเขาไม่ยอมให้เจ้าศึกษาต่อ จะทำอย่างไร!”
เขาได้ยินมาว่า คนมีอำนาจในเมืองนี้ เพียงคำเดียวก็ทำลายอนาคตของคนได้แล้ว พูดจบ เขาก็สะบัดมือออกจากสวี่ต้าจวิ้น
“อย่าเข้ามา!” แล้วคุกเข่าลงทันที เพื่อกันไม่ให้สวี่ต้าจวิ้นเข้าไปขวางอีก เขารีบหมอบตัว แล้วคลานลอดหว่างขาชายผู้นั้นไปในพริบตาเดียว
ขณะคลาน เขาได้แต่ปลอบใจตัวเองในใจ คิดเสียว่าเป็นลอดขาหมานั่นละกัน… เจ้าหมาฮวงตัวนั้น ข้าเคยเลี้ยงมัน มันเชื่องกว่านี้อีก
สวี่ต้าจวิ้นมองภาพนั้นเต็มสองตา เห็นพี่สามจางคุกเข่าแล้วคลานลอดหว่างขาคนต่อหน้าผู้คนทั้งร้าน — ความรู้สึกในใจพลันตีรวนจนยากจะบรรยาย
เขานึกถึงคำพูดของสวี่อินอินเมื่อคราวอยู่บนเขาในวันนั้น
“คนมีอำนาจ เพียงพูดคำเดียวว่าเจ้าขัดขวางเขา ก็อาจจะถึงตายได้”
เขาเคยพูดกลับไปว่า “คนมีอำนาจก็ไม่ใช่คนวิกลจริตสักหน่อย”
ใช่ พวกนั้นไม่ใช่คนวิกลจริตจริง — แต่เป็นคนที่เกิดมาพร้อมความได้เปรียบ มั่นใจว่าตนสูงส่งกว่าผู้อื่นต่างหาก เขาไม่คิดเลย ว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเองเร็วถึงเพียงนี้ ว่าความต่างระหว่าง “ผู้สูงศักดิ์” กับ “สามัญชน” จะร้ายแรงถึงเพียงนี้ ทั้งที่ต่างก็เป็นเด็กหนุ่มวัยเดียวกัน มีจมูก ปาก หู ตา เหมือนกันทุกอย่าง
แต่มีสิ่งหนึ่ง… ที่ไม่เหมือนกันเลย