สิ่งนั้นก็คือ — ชนชั้นและฐานะ ในยุคสมัยนี้ มนุษย์เพียงลืมตาดูโลก ก็ถูกกำหนดชะตาไว้แล้วว่าจะอยู่ในลำดับชั้นใดของ “สามหกเก้าขั้น”
บางคน… เพียงเกิดมาก็อยู่เหนือผู้อื่นหนึ่งชั้นตั้งแต่ต้นแล้ว สวี่ต้าจวิ้นรู้สึกแน่นในอก หนักจนแทบหายใจไม่ออก
โดยเฉพาะเมื่อเห็นคุณชายซุยยืนอยู่ในท่าก้มมองจากที่สูง ดวงตาเย็นชามองจางซานหลางคลานลอดหว่างขาเหมือนมองสุนัขตัวหนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกร่างราวทำบุญคุณแก่ผู้อื่นว่า
“เอาเถอะ เห็นแก่เจ้ามีท่าทีสำนึกดี วันนี้ข้าจะไม่ถือสา แต่จำไว้ให้ดี ต่อไปเปิดตาให้กว้าง อย่าได้ไปล่วงเกินคนที่เจ้าไม่ควรล่วงเกินอีก ไม่เช่นนั้น คราวหน้า เจ้าคงไม่โชคดีถึงเพียงนี้แน่!”
พูดจบ เขาก็สะบัดมือ ราวไล่สุนัข “ไปให้พ้น อย่าอยู่ให้เกะกะหูตา!”
ภาพนั้นแทงเข้ากลางอกสวี่ต้าจวิ้นจนจุก ใช่! เขาทำอะไรไม่ได้เลย ไม่อาจขัดขืน ไม่อาจฟ้องร้อง มีแต่ต้องยืนมองเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเท่านั้น
คนเราอาจไม่อาจเลือกชาติกำเนิด แต่สามารถเปลี่ยนอนาคตได้
ในวินาทีนั้นเอง สวี่ต้าจวิ้นถึงได้เข้าใจถ้อยคำของสวี่อินอินอย่างลึกซึ้ง
มีเพียงการศึกษาเท่านั้น มีเพียงการสอบเข้าสู่ขุนนางเท่านั้น ต่อให้ได้แค่ตำแหน่ง “ซิ่วไฉ” ก็จะมีอำนาจพอให้คนที่คิดจะเหยียบย่ำต้องลังเลก่อนลงมือ
ในยุคเช่นนี้ ทุกสิ่งล้วนตัดสินกันที่ฐานะและตำแหน่ง! เขาไร้ฐานะ ไร้ตำแหน่ง แล้วคนอื่นจะเห็นค่าของเขาได้อย่างไร? บางสิ่งในใจของเขา เหมือนถูกจุดให้ลุกขึ้นมาเงียบ ๆ
สวี่ต้าจวิ้นคลายมือที่กำแน่นอย่างแรง แล้วหันกลับไปนั่งลงเงียบ ๆ ทางด้านฟางเหยียนผิงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด กลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยเย้ยหยัน หากไม่ติดว่าสถานที่ไม่เหมาะ เขาอาจหัวเราะออกมาดัง ๆ ด้วยความสะใจเสียด้วยซ้ำ
เมื่อพวกเขาเดินลงจากชั้นสอง ฟางจื้ออันเป็นคนไปชำระเงิน ส่วนสวี่ต้าจวิ้นยืนรออยู่ตรงบันไดพอดี จึงเห็นจางซานหลางเดินออกมาจากครัว สองพี่น้องสบตากัน สวี่ต้าจวิ้นยังไม่ทันเอ่ยอะไร
จางซานหลางก็รีบยิ้ม “ลิ่วหลาง ข้าไม่เป็นไรจริง ๆ เจ้ากลับไปได้แล้ว ตั้งใจเรียนเถอะ ไม่ต้องห่วงข้า ข้ายังรอวันหยุดให้เจ้าพาไปเล่นการละเล่นอยู่นะ!”
สีหน้านั้นไม่ได้ฝืนยิ้ม เขายังเป็นจางซานหลางคนเดิมที่มองโลกในแง่ดี ร่าเริงและฉลาดเฉลียว เรื่องอับอายเมื่อครู่ คงยังไม่ถึงกับทำให้เขาทรุดลงได้
สวี่ต้าจวิ้นเม้มริมฝีปากแน่น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงเอ่ยว่า “เมื่อถึงวันหยุดข้าจะรอท่าน” พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป
เมื่อออกจากหอฟู่หม่านโหลวมา ฟางจื้ออันกับคนอื่นเห็นเขานิ่งเงียบ ก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังอึดอัดใจอยู่ จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรอีก ฟางจื้ออันเดิมคิดจะชวนไปเดินเล่นต่อ ก็ได้แต่กลืนคำพูดลงคอ ทั้งสี่แยกย้ายกันตรงหน้าหอฟู่หม่านโหลว
สวี่ต้าจวิ้นเดินกลับตรอกจินอวี่ฟางพร้อมฟางอวี้ซิง ตลอดทางไม่มีใครพูดสักคำ จนกระทั่งเข้าจวนแล้ว สวี่ต้าจวิ้นถึงได้เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
“ท่านรองผู้ว่าการซุย เป็นคนเช่นไร? แล้วคุณชายซุยล่ะ? ชื่อเสียงเขาเป็นอย่างไร?”
ฟางอวี้ซิงได้ยินดังนั้นก็ใจหาย เขาเองก็สังเกตว่าอีกฝ่ายอึมครึมมาทั้งทาง พอพูดขึ้นก็ถามถึงพ่อกับลูกตระกูลซุย เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
“ข้าไม่รู้จักรองผู้ว่าการซุยนัก แต่เท่าที่ทราบ เขามีชื่อเสียงด้านความซื่อสัตย์พอใช้ ส่วนคุณชายซุย... คนทั่วไปต่างรู้ดีว่าเขาเป็นคนหยิ่งผยอง เอาแต่ใจ เรื่องนี้เป็นที่รู้กันในวงสังคม แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึง เพราะน้าสาวแท้ ๆ ของเขาเป็นถึงภรรยาของท่านกั๋วกงตระกูลหวัง มีเส้นสายใหญ่ขนาดนั้น ใครจะไปกล้าว่ากระไรได้?”ฟางอวี้ซิงกลัวว่าสวี่ต้าจวิ้นจะคิดไปเอง หวังจะแก้แค้นให้พี่สามจาง จึงรีบเสริมว่า
“ได้ยินมาว่าไอ้คุณชายซุยนั่น เคยสั่งให้คนรับใช้ตีชาวบ้านตายต่อหน้าคนมากมาย พอครอบครัวของคนตายนำความขึ้นศาล เรื่องก็เงียบหาย สุดท้ายพวกเขากลับถูกกลั่นแกล้งจนบ้านแตกสาแหรกขาด เหลือแต่ซาก!”
“เรื่องทำนองนี้เขาก่อไว้ไม่น้อย แต่เพราะเหยื่อเป็นเพียงชาวบ้านไร้อำนาจทั้งนั้น จึงถูกปิดข่าวหมดสิ้น ต้าจวิ้น เจ้าต้องเข้าใจนะ — คนพวกนี้เราแตะไม่ได้จริง ๆ”
ฟางอวี้ซิงย้ำเสียงหนัก “แม้บ้านฟางจะมีญาติสามคนทำงานในศาล ยังไม่กล้ายุ่งเรื่องของเขา แล้วเจ้าซึ่งเป็นเพียงลูกชาวนา ที่เพิ่งเริ่มเรียนหนังสือ จะไปต่อกรอะไรได้อีก?”
สวี่ต้าจวิ้นฟังจนจบ ไม่ได้แสดงสีหน้าเปลี่ยนไป เพียงยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องห่วง ข้าดูเหมือนคนหุนหันเช่นนั้นหรือ?”
ฟางอวี้ซิงมองเขาขึ้นลง แล้วตอบตรง ๆ “เหมือนอยู่นิดหน่อย”
สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะเบา ๆ “วางใจเถอะ ข้ายังไม่โง่ถึงขนาดนั้น”
“สุภาพบุรุษคิดแก้แค้น สิบปีก็ยังไม่สาย”
เขาไม่ใช่พวกเลือดร้อนไร้สมอง หากเป็นเพียงคนบ้าพุ่งชน เขาคงไม่มีทางเล่นการละเล่นจนรอดทุกครั้ง ด้วยจำนวน “ศพ” น้อยที่สุดแต่คว้าชัยชนะได้ทุกครา! เมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดจริงใจ ฟางอวี้ซิงก็โล่งอกไปมาก เขาเองกลัวอยู่เหมือนกันว่าต้าจวิ้นจะทำอะไรหุนหัน จนทำลายอนาคตของตัวเอง เรื่องที่เกิดขึ้นนอกบ้าน เด็กหนุ่มอย่างพวกเขามักไม่เล่าให้ผู้ใหญ่ฟังอยู่แล้ว
พอกลับถึงบ้าน ทั้งคู่ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทักทายฟางฉางซวี่กับฟางสวี่ซื่อเสร็จ ต่างคนก็กลับห้องไปท่องตำรา ล้างหน้า แล้วเข้านอน
สวี่ต้าจวิ้นเอนตัวลงบนเตียง ความคิดวนเวียนในหัวไม่หยุด จนเมื่อความง่วงกลืนเขาไป จึงค่อยหลับตาลง คืนนี้เต็มไปด้วยความฝัน — และก่อนฟ้าสาง เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วออกไปวิ่งรอบลานในจวน
ชาติที่แล้ว เขาเป็นคนติดการละเล่น ไม่ชอบออกกำลังกาย มีเพียงอย่างเดียวที่ยังพอทำบ้างคือ “วิ่ง” บางครั้งพอเล่นการละเล่นจนล้า ก็ออกไปวิ่งกลางคืนบ้าง วิ่งเช้าบ้าง เพื่อคลายสมองและพักสายตา ร่างนี้ของเขา ผอมเกินไปนัก หากจะเข้าสอบในอนาคต เกิดล้มป่วยในสนามสอบขึ้นมาจะไม่คุ้มเอา เมื่อเขาตัดสินใจแล้วว่าจะเปลี่ยนชีวิต ต่อแต่นี้ต้องมีแผนชัดเจน สิ่งแรกคือ ฟื้นฟูร่างกาย หลังวิ่งครบยี่สิบรอบ เขานั่งหอบอยู่บนขั้นหิน พลางคิดในใจ —
“วิ่งอย่างเดียวอาจยังไม่พอ… ถ้ากลับไปถึงบ้าน จะให้พี่อินอินช่วยแลกตำราฝึกกายแบบ ‘อู่ฉินซี’ หรือ ‘ไท่จี๋ฉวน’ มาให้สักชุดดีหรือไม่นะ?”