ในที่นั้นมีผู้คนมาก เสียงพูดจึงอื้ออึง ชุยอู่แม้ไม่ได้เอ่ยคำขู่ให้ชัดนัก แต่สายตาที่ส่งมานั้น กลับทำให้ทุกคนฟังออกว่า “อยู่ไม่ได้” ทั้งสี่คำนี้ มิใช่เพียงหมายถึงการออกจากเขตเมืองเท่านั้น ทุกคนล้วนจำได้ดีว่า เมื่อสองปีก่อน เคยมี ครอบครัวหนึ่งถูกชุยอู่เล่นงานจนพังพินาศทั้งตระกูล ฟางอวี้ซิงที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับรีบดึงแขนเสื้อของสวี่ต้าจวิ้นไว้ด้วยความกังวล
สวี่ต้าจวิ้นสบตาสายตาเย็นเยียบของชุยอู่ สีหน้าเขากลับสงบนิ่ง “ดูท่าคุณชายชุยจะอยากเล่นการละเล่นนี้มาก แต่ถ้าเล่นเช่นนี้คงไม่สนุกนัก ข้าว่าเรามาแข่งกันสักยกดีหรือไม่?”
ชุยอู่หัวเราะเย้ยหนึ่งครา “เจ้า…คู่ควรหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นไม่เร่งไม่ร้อน เอ่ยอย่างมั่นคง “ข้าเคยได้ยินว่า คุณชายชุยเป็นคนใจกว้าง ชอบความสนุกและความท้าทาย เช่นนั้น เรามาเล่นให้มันตื่นเต้นหน่อยดีหรือไม่ — “หากท่านแพ้ ก็จงกล่าวคำขอโทษต่อข้าในสิ่งที่ได้ล่วงเกินเมื่อครู่
และนับแต่นี้ไป — ไม่ว่าพบข้าที่แห่งหนใด เวลาใดต้องคุกเข่าทันที ร้องสามคำว่า ‘โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!’ แล้วถอยออกไปเสีย!”
คำพูดนั้นทำให้ชุยอู่ชะงักเล็กน้อย ก่อนแค่นหัวเราะ “แล้วหากเจ้าแพ้เล่า?”
หากข้าเป็นฝ่ายแพ้ ก็จักคำนับท่านสามครั้งเก้าที และนับแต่นี้ไป — ไม่ว่าพบพานกัน ณ แห่งหนใด ข้าจักคุกเข่าทันที ร้องว่า ‘ข้าน้อยคารวะนายท่าน!’
แล้วรอรับคำบัญชาแต่โดยดี!”
ชุยอู่หัวเราะเสียงดัง “ดี ดี! สนุกจริง! เจ้าช่างร้อนใจนัก อยากมากราบข้าอยู่แล้วสินะ เช่นนั้นถ้าข้าไม่อนุญาตให้เจ้าทำตามใจ คงจะเสียมารยาท!”
“ว่ามาเถอะ เจ้าจะให้แข่งอย่างไร?” เขากล่าวด้วยความมั่นใจ เรื่องธนูยิงเป้า เขาไม่เคยกลัวใคร ผู้คนรอบข้างต่างอึ้ง บ้างคิดว่าสวี่ต้าจวิ้นคงคลุ้มคลั่งจนพูดไม่คิด บ้างกลับมองว่าเขาช่างกล้าหาญยิ่งนัก ส่วนบางคนก็เหงื่อซึมแทน เพราะรู้ดีว่าหากแพ้ ย่อมอัปยศสิ้นชื่อ
สวี่ต้าจวิ้นยังไม่กล่าวถึงวิธีการแข่ง แต่เอ่ยก่อนว่า “การแข่งขันครั้งนี้ ขอให้ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้เป็นพยาน เพื่อมิให้ใครภายหลังปฏิเสธคำพูดตนเองได้”
ชุยอู่หัวเราะอย่างขุ่นเคือง “เจ้าช่างอวดดีเสียจริง! ข้าเป็นผู้ใด เจ้าคิดหรือว่าจะพ่ายต่อคนต่ำต้อยอย่างเจ้า?”
สวี่ต้าจวิ้นพูดอย่างสงบ “ถ้าเป็นเช่นนั้น ท่านก็คงไม่ขัดใจข้า หากจะให้ข้าเขียนข้อตกลงระบุสาเหตุของการแข่งขันและบทลงโทษของผู้แพ้ไว้ก่อน ขอให้คุณชายชุยประทับมือไว้ และให้เพื่อนร่วมชั้นเป็นพยาน”
ชุยอู่ไม่เคยคิดว่าตนจะแพ้ ต้องการเพียงรีบเล่นเพื่อ “สั่งสอน” คนผู้นี้ จึงโบกมือเร่งเร้า “เขียนสิ เขียนสิ! อย่าพูดมาก!”
มีศิษย์คนหนึ่งนำตะกร้าเครื่องเขียนมา สวี่ต้าจวิ้นยืมกระดาษปากกามาเขียนอย่างรวดเร็ว แล้วส่งสีแดงให้ ชุยอู่รับสีอย่างไม่ใส่ใจ ทาบมือประทับลงบนเอกสาร “พอแล้ว ๆ รีบพูดมา ว่าจะแข่งอย่างไร!”
สวี่ต้าจวิ้นเก็บเอกสารไว้อย่างเรียบร้อย ก่อนกล่าว “ท่านกับข้าต่างเป็นหัวหน้ากลุ่ม กลุ่มละสิบคน เข้าสู่สนามรบ ยิงใส่กัน ใครถูกยิงที่เป้าหน้าอกถือว่าแพ้ทันที กลุ่มต้องปกป้องหัวหน้า หากหัวหน้าถูกยิง การละเล่นก็จบ แพ้ชนะตัดสินกันตรงนี้!”
ชุยอู่ยกคางขึ้น “เจ้ารอคุกเข่ารับโทษได้เลย! ใครอยากอยู่กลุ่มเดียวกับข้า?”
ยังไม่ทันขาดคำ ฟางเหยียนผิงกับอีกห้าคนก็รีบเดินมารวมด้านหลังทันที แล้วมีคนอื่น ๆ เดินตามมา จนครบสิบคนพอดี ส่วนฝ่ายสวี่ต้าจวิ้น มีเพียงสวี่ซานหลาง โจวซานหลาง จางซานหลาง ฟางอวี้ซิง ฟางจื้ออัน และต่งซวงฉี รวมได้เพียงเจ็ด คนอื่น ๆ ที่เหลือไม่ยอมขยับตัว ไม่เข้าข้างฝ่ายใด — บ้างไม่อยากลดตัวไปอยู่ข้างชุยอู่ บ้างก็กลัวจะขัดใจเขา
ชุยอู่หัวเราะเยาะ “แม้แต่คนจะครบสิบก็หาไม่ได้ เจ้าจะมาแข่งอะไรกับข้า ฮ่า ๆ ๆ น่าขันสิ้นดี!” เหล่าผู้ติดตามหัวเราะตามกันเสียงดัง ฟางเหยียนผิงแทบหัวเราะน้ำตาเล็ด
“ดูสิ ไอ้เด็กจน ๆ คิดจะแข่งกับคุณชายชุย ช่างไม่รู้ประมาณตัว!” เขาคิดอย่างสะใจ อยากเห็นมันคุกเข่าก้มกราบต่อหน้าผู้คนจริง ๆ แต่สวี่ต้าจวิ้นกลับไม่ใส่ใจเสียงหัวเราะเหล่านั้น เขาหันไปทางฟางฉงอวิ๋น ค้อมมือคารวะ
“ศิษย์พี่ฉงอวิ๋น ศิษย์พี่หม่า ศิษย์พี่เผิง ไม่ทราบว่าทั้งสามท่าน จะยอมร่วมต่อสู้เคียงบ่ากับข้าหรือไม่?” การท้าตรง ๆ ต่อหน้าชุยอู่ผู้หยิ่งผยองเช่นนี้ นับว่าเสี่ยงนัก ฟางอวี้ซิง ฟางจื้ออัน และต่งซวงฉี สามคนนี้แน่นอนว่าจะยืนข้างเขา เพราะมิตรภาพดีและไม่ชอบฟางเหยียนผิงอยู่แล้ว ส่วนคนอื่นที่เลือกเงียบ ก็มิใช่เรื่องแปลก เมื่อเห็นสวี่ต้าจวิ้นกล่าวเชิญฟางฉงอวิ๋นกับสองสหาย ทุกคนต่างมองด้วยแววตารอดูว่าจะตอบเช่นไร
ชุยอู่เองก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่กล้าตอบรับ จึงยืนนิ่งรอดูอย่างสบายใจ
ฟางฉงอวิ๋นสบตาสวี่ต้าจวิ้น เห็นประกายในแววตาคู่นั้นราวเปลวไฟส่องแสงไม่ดับ เขาจึงพยักหน้าช้า ๆ เอ่ยว่า “ได้”
หม่าอวี่หลินปรบมือหัวเราะ “ถ้าเช่นนั้น ก็สู้กันเถอะ!”
________________________________________
เสียงนกหวีดดังขึ้น แบ่งเป็นสองฝ่าย แดงกับเขียว กลุ่มละสิบ มีคันธนูสิบ คันศรสิบ ทั้งสองฝ่ายออกเดินจากทางแยกขึ้นเขาไป ชุยอู่นำพวกตรงเข้าใส่โดยไม่หลบเลี่ยง คิดจะเปิดฉากรวดเร็ว ยิงอีกฝ่ายให้ราบในคราเดียว
แต่ฝ่ายสวี่ต้าจวิ้นกลับใช้กลยุทธ์ตรงกันข้าม เขาให้หม่าอวี่หลินและต่งซวงฉีซ่อนตัวตามที่ลับ แล้วใช้แผนของฟางฉงอวิ๋นเป็นเหยื่อล่อ ให้ฝ่ายตรงข้ามหลงมา แล้วจึงค่อยซุ่มยิงสังหารทีละคน