เมื่อกินหม้อไฟเนื้อแกะและเกี๊ยวเนื้อแกะอย่างเอร็ดอร่อยกันเสร็จ สวี่ต้าจวิ้นกับฟางอวี้ซิงก็ไม่อาจอยู่ต่อได้ ต้องรีบกลับไปที่สำนักศึกษา ระหว่างทางฟางอวี้ซิงก็กลั้นไม่อยู่
“ต้าจวิ้นเอ้ย ไม่นับเรื่องที่เรามีสายสัมพันธ์เป็นญาติกันนะ เราสองคนก็ถือเป็นสหายที่พูดกันอย่างเปิดเผย ไม่ปิดบังใช่ไหม?”
สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้าหงึก ๆ “แน่นอนสิ!” สองคนนี้กินข้าว เรียนหนังสือ เดินทางไปกลับด้วยกันทุกวัน สนิทสนมกันจนเหมือนพี่น้องแท้ ๆ
ฟางอวี้ซิงพูดต่อ “เช่นนั้นข้าขอเตือนหน่อยเถอะ คราวหน้าเจ้าอย่าอวดเกินไปนัก การอวดไม่ใช่เรื่องดีนะ”
สวี่ต้าจวิ้น “……”
“ข้าอวดตรงไหนกันล่ะ? ข้าจริงใจกับเจ้าจริง ๆ นะ ถือเจ้าเป็นพี่น้องแท้ ๆ เลยนะ หรือเจ้าไม่คิดเหมือนกัน?” เขาถามอย่างระวัง
ฟางอวี้ซิงกลั้นอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็พูดออกมา “เจ้าพี่สาวของเจ้า... จะว่าไปก็ไม่ได้ถึงขั้นงามล่มเมืองหรืองามจนดอกไม้ยังอายหรอกนะ ถ้าพวกสหายในสำนักศึกษาได้เห็นเข้า คงหาว่าเจ้าชอบพูดโอ้อวดเป็นแน่”
สวี่ต้าจวิ้น “……ถึงขนาดนั้นเลยหรือ?”
ฟางอวี้ซิงรีบอธิบาย “ไม่ได้หมายความว่าไม่สวยนะ ยังดูดีอยู่หรอก เพียงแต่ไม่ได้ถึงขั้นที่เจ้าชมไว้ขนาดนั้นน่ะสิ”
“ก็ได้...” สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้ารับ แต่ในใจกลับคิดเงียบ ๆ
วันนี้เจ้าที่เห็นน่ะ คือเวอร์ชันที่แต่งหน้าแล้วนะ ถ้าเป็นตอนเพิ่งหนีภัยมาใหม่ ๆ ล่ะก็ เจ้าคงฟ้องข้าว่าหลอกลวงระดับสิบแน่ ๆ!
ฟางอวี้ซิงรีบเสริม “แต่ไม่ต้องห่วงนะ ข้าจะไม่พูดเรื่องนี้ให้ฟางจื้ออันหรือคนอื่นรู้หรอก”
สวี่ต้าจวิ้น “ข้าขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ...”
หลังรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ทุกคนก็นั่งพักพูดคุยกันเพื่อย่อยอาหาร
ผู้เฒ่าสวี่จึงถือโอกาสถามฟางฉางซวี่ถึงสถานการณ์ของแคว้นอวิ๋นโจว เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ สวี่อันหนี่ว์ก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ยังมีหลานสาวคนเล็กที่ยังไม่ได้พบหน้า ตอนนางออกเรือนนั้น เด็กหญิงคนนั้นยังไม่ถึงสามขวบ จึงจำหน้าแทบไม่ได้ ฟางฉางซวี่เพิ่งได้ยินข่าวนี้เมื่อวานพอดี เขาเองก็ตั้งใจจะพูดถึงอยู่แล้ว
“อวิ๋นโจวตอนนี้ถูกกองทัพของอ๋องเข่าซานยึดครองไปหมดแล้ว ปัจจุบันกองทัพตั้งค่ายอยู่ที่ตำบลชางเจิ้น ห่างจากเมืองฮวาหยางฝู่ไม่ถึงห้าสิบลี้ อาจบุกเข้าชิงโจวเมื่อไรก็ได้ ได้ยินมาว่าผู้ว่าการเจียงได้รวบรวมกองทัพครึ่งหนึ่งของชิงโจวมารวมไว้ที่ฮวาหยางฝู่แล้ว แต่ข้าคิดว่าโอกาสชนะคงไม่มากนัก”
อ๋องเข่าซานเริ่มก่อกบฏจากเมืองอันโจว ยึดหัวเมืองได้อย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงครึ่งปี ก็กวาดไปได้สองมณฑล กำลังรบห้าวหาญเหลือเชื่อ
ในขณะที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ยังได้ข่าวว่าเมื่อเดือนก่อนเพิ่งออกไปล่าสัตว์อยู่ที่พระราชอุทยานชานเมือง ถ้าจะพูดอย่างไม่เกรงใจ — คนที่มัวแต่หมกมุ่นในความบันเทิงเช่นนี้ สมควรหรือที่จะครองบัลลังก์อยู่ได้?
ที่สำคัญยิ่งคือ ฮ่องเต้องค์นี้มีพระธิดากว่าสิบองค์ แต่กลับไม่มีพระโอรสแม้แต่องค์เดียว — เห็นทีโชคชะตาของแผ่นดินต้าเอี้ยนจะสิ้นลงแล้วกระมัง
ฟางฉางซวี่สะกดความคิดในใจไม่ให้ไหลไปไกลนัก แล้วหันกลับมามองก็เห็นว่าคนในครอบครัวพี่ใหญ่หน้าตาตื่นตกใจไปหมด จึงรีบพูดปลอบ
“ไม่ต้องห่วงไปหรอก ข้าว่าครอบครัวของชุนสี่คงไม่เป็นอะไรแน่ อ๋องเข่าซานแม้จะยกทัพก่อการใหญ่ แต่ตลอดเส้นทางที่ผ่านมานั้น กองทัพไม่เคยฆ่าฟันทหารที่ยอมจำนน และไม่เคยรบกวนราษฎรเลย เมืองเจียงที่ถูกยึดเป็นแห่งแรก ทุกอย่างยังคงรุ่งเรืองดังเดิม ราษฎรก็อยู่กันอย่างสงบสุข ส่วนเมืองอวิ๋นโจวที่เพิ่งถูกยึดไม่นาน ก็ได้ยินว่าอ๋องเข่าซานเร่งช่วยเหลือผู้ประสบภัย แจกเสบียงให้ประชาชนด้วยซ้ำ”
สิ่งที่ฟางฉางซวี่คิดจริง ๆ นั้น เขาไม่ได้พูดออกมาต่อหน้าคนมากนัก
หลังหยุดคิดครู่หนึ่ง เขาจึงกล่าวต่อ
“ดังนั้น แม้ว่ากองทัพอ๋องเข่าซานจะใกล้เข้ามาชิงโจวแล้ว ก็ไม่ต้องกังวล พวกเราชาวบ้านธรรมดาแค่ทำมาหากินของเราไปตามปกติก็พอ”
คำพูดของเขาทำให้ผู้เฒ่าสวี่โล่งใจลงได้ไม่น้อย ในใจยังแอบพึมพำว่า ฮ่องเต้ตอนนี้ช่างไร้ความสามารถนัก หากอ๋องเข่าซานได้ขึ้นครองราชย์แทนก็คงดีไม่น้อย!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ตัดสินใจไว้ในใจว่า ควรจะหาทางฝากจดหมายไปถึงญาติที่เมืองอู่หนิงฝู่เสียหน่อย ให้รู้ว่าพวกเขายังปลอดภัยดี หลังจากพูดคุยเรื่องบ้านเมืองแล้ว ทุกคนก็คุยเรื่องทั่วไปต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนที่ผู้เฒ่าสวี่จะกล่าวลาว่า จะไปดูร้านที่เพิ่งเช่าไว้ในตอนบ่าย
สวี่อันหนี่ว์อาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รั้งไว้ เพียงแต่ส่งพวกเขาออกไปถึงหน้าประตูบ้าน พร้อมกำชับว่า “ต้องมาเยี่ยมข้าบ่อย ๆ นะ!” คนในบ้านสกุลสวี่ออกจากตรอกจินอวี่ฝาง ก็ตรงไปยังตรอกหยางหลิ่วที่ตั้งของร้านใหม่
พอเดินเข้าไปในร้าน ทั้งครอบครัวต่างตื่นเต้นราวกับ คุณยายหลิวเข้าไปในสวนต้ากวน เดินเข้าไปในร้านก็มองซ้ายมองขวา ทั้งด้านหน้าและลานหลังบ้าน ดูอะไรก็ชวนให้รู้สึกแปลกตาและน่าตื่นใจ
สวี่อินอินเดินสำรวจรอบหนึ่ง แล้วยังแวะไปดูร้านขายยาสีฟันข้าง ๆ เพื่อสังเกตวิธีจัดร้าน ก่อนจะกลับมาเล่าให้ผู้เฒ่าสวี่ฟังว่า ควรจัดร้านอย่างไรถึงจะเหมาะ ผู้เฒ่าสวี่ฟังคำแนะนำของหลานสาว แล้วก็ครุ่นคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง จนในใจได้แนวทางชัดเจน
โจวซื่อที่เคยทำงานในโรงเตี๊ยมฟู่หมานโหลว ถึงกับเอ่ยขึ้นด้วยความทึ่ง
“นี่ร้านที่บ้านเราจะเช่าจริง ๆ หรือเจ้าคะ? ย่านหยางหลิ่วนี่ค่าที่แพงออก!”
ผู้เฒ่าสวี่เห็นได้จังหวะจึงพูดขึ้น
“ไหน ๆ ทุกคนมากันครบแล้ว เช่นนั้นมาคุยเรื่องร้านกันให้จบเลยที่นี่แหละ”
เขาปิดประตูร้าน แล้วให้ทุกคนช่วยกันหาเก้าอี้เล็ก ๆ มานั่ง มีอยู่เพียงสองตัวครึ่งเก่า ๆ ผู้เฒ่าสวี่กับแม่เฒ่าสวี่จึงนั่ง ส่วนที่เหลือก็ยืนหรือยองกันอยู่รอบ ๆ
“ตำรับนี้” ผู้เฒ่าสวี่เริ่มพูดเสียงขรึม “เป็นของลิ่วหลางที่ได้จากสหายร่วมสำนัก ส่วนของที่ใช้ทำ ก็เป็นซื่อยาคิดค้นขึ้นมาเอง ตอนแรกหลานลิ่วหลางทำ ข้อตกลงขายสินค้าชุดใหญ่ให้ร้านหนึ่ง เราถึงได้เงินมาก้อนหนึ่ง ตอนนี้เราก็เอาเงินนั้นมาเป็นทุน เปิดร้านให้มั่นคงขึ้น ส่วนจะเป็นอย่างไรต่อไปก็ยังบอกไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆ คือ ต้องทำของให้พอขาย
งานที่จะต้องทำมีมาก คนในบ้านเราก็มีแค่นี้ จะไปจ้างคนนอกมากก็คงไม่เหมาะ ข้าคิดไว้แล้ว สะใภ้รองทำงานที่ฟู่หม่านโหลวไม่ต้องลา ยังคงทำต่อไปได้ตามเดิม
ส่วนลูกชายคนโต พรุ่งนี้ไปที่อ่าวหวังเจียอีกวัน แล้วไปแจ้งผู้คุมงานว่าขอลาออก จากนั้นช่วยกันกลับมาทำยาสีฟันกับของอื่น ๆ ในร้านนี้ ร้านนี้ถือเป็นกิจการกลางของบ้าน แต่ข้าคิดว่า ต้าลางพวกเจ้าโตแล้ว ต่างก็ต้องมีเงินติดตัวไว้บ้าง เพราะตอนนี้แต่ละคนก็มีเรื่องต้องใช้จ่ายกันทั้งนั้น เพราะเช่นนั้น งานที่พวกเจ้าช่วยกันทำ ข้าจะให้ค่าแรงไว้ในมือพวกเจ้าเอง ไม่ต้องนำมารวมไว้ในกองกลาง ทุกคนได้รับค่าแรงเท่ากัน วันละห้าเหวิน แต่ซื่อยาผู้เป็นคนคิดสูตรและทำของพวกนี้ขึ้นมา ต้องออกแรงทั้งสมอง ทั้งยังต้องรับหน้าที่บัญชีควบไปด้วย — จึงจะเพิ่มให้อีกวันละสิบเหวิน ! “พวกเจ้าไม่มีความเห็นใช่ไหม ? ส่วนเจ้าสะใภ้รอง — เจ้าทำงานในหอฟู่หม่านโหลว ก็ยังคงทำต่อไปได้ แต่ครึ่งหนึ่งของค่าจ้างที่นั่น เก็บไว้กับตัวเองเถิด” ผู้เฒ่าสวี่พูดไปพลางกวาดตามองคนในบ้านทีละคน