สวี่ชุนซานหัวเราะ “ข้าแค่ยกเป็นคำเปรียบเทียบเท่านั้นเอง มิฉะนั้นเจ้าจะรู้ได้อย่างไรถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง?”
สวี่อินอินลูบใบหน้า นางอยากจะบอกว่าไม่ต้องให้ใครบอกก็รู้ดีอยู่แล้ว ทุกวันนางส่องกระจกอยู่บ่อยครั้ง กระจกใสนั้นสะท้อนให้เห็นทุกมุมไม่มีที่หลบซ่อน แม้แต่ไฝเล็ก ๆ บนแก้มยังไม่พ้นสายตา การเปลี่ยนแปลงในช่วงนี้ นางย่อมเห็นชัด ใจนางลอบพองฟูอยู่บ้าง แต่ยังไม่ถึงขั้นลืมตัว เพราะจากระดับสี่ยังห่างไกลนัก ถ้าฟังจากปากของสวี่ต้าจวิ้นพูดแล้ว นางคงอยู่เหนือระดับสี่ไปเสียแล้ว!
นางนึกถึงแววตาตกตะลึงและใบหน้าลำบากใจของคุณชายฟางอวี้ซิง ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายปู่ของท่านปู่เขยที่บ้านท่านปู่เขยคราวก่อน ก็อดอยากจะเย็บปากของสวี่ต้าจวิ้นเสียไม่ได้ แล้วค่อยแลกยาอีกสักอย่างมารักษานิสัยชอบอวดของเขา
พูดถึงการแลกของ สวี่อินอินจึงเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าจะเชิญเพื่อนเจ้าทั้งหมดเลยหรือ? เช่นนั้นโต๊ะเดียวคงไม่พอแน่ ข้ามีโอกาสแลกของได้แค่ครั้งเดียว แลกเครื่องปรุงหม้อไฟหนึ่งห่อจะทำได้สักกี่โต๊ะถึงจะได้รสเหมือนเดิม?” กินหม้อไฟ หากไม่จัดรสเข้มจะได้อย่างไรกัน! ไม่มีซอสหอยนางรมกับพริกขี้หนูจะอร่อยได้อย่างไร? แล้วถ้าอยากแลกทุกอย่างพร้อมกันเล่า จะทำอย่างไรดี?
สวี่ต้าจวิ้นรีบพูด “เจ้าลองถามระบบของเจ้าเถิด ว่ามันต้องการอะไร ข้าจะไปหามาให้! ตอนนี้เขาก็รู้จักคนไม่น้อยแล้ว เรื่องแค่นี้จะหาไม่ได้อย่างไรกัน!
เขาพูดอย่างองอาจเต็มที่ จนระบบที่เงียบอยู่นานยังไม่ต้องให้สวี่อินอินถามเอง มันก็รีบรายงานออกมาอย่างตื่นเต้น
ในหัวของนางดังติ๊บ ๆ อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนสวี่อินอินจะเอ่ยออกมา “ใบแปะก๊วย นกกางเขน นกเขา นกแก้ว ต้นปักษาสวรรค์ ดอกกล้วยไม้จีน นกขมิ้น...”
“พอ ๆ ๆ!” สวี่ต้าจวิ้นรีบยกมือห้าม “ตั้งมากมายเชียวหรือ ข้าจะจำได้อย่างไรกันในคราวเดียว!”
สวี่อินอินตาเป็นประกาย “ถ้าเจ้าหามาได้หมด นั่นก็เท่ากับมีโอกาสแลกของไม่รู้จบ อยากได้อะไรก็แลกได้ทั้งนั้น!”
สวี่ชุนซานมองลูกชาย “ของพวกนั้นพ่อไม่ต้องการ เอาแค่บุหรี่หนึ่งซองก็พอแล้ว” เขาไม่ได้ติดนักหรอก เวลายุ่งก็ไม่สูบ เพียงพอว่างมือเท่านั้นจึงชอบจุดสูบเล่นให้เพลิน
เมื่อถูกทั้งบิดาและพี่สาวจ้องเขม็ง สวี่ต้าจวิ้นได้แต่กลืนน้ำลาย “เอ่อ เรื่องนี้... ข้าขอตั้งหลักก่อน...”
สวี่อินอินขัดขึ้น “ไม่ต้องรีบหามาทั้งหมดหรอก แค่พอใช้ทำหม้อไฟพรุ่งนี้ก็พอ ต้องมีซอสหอยนางรมกับพริกขี้หนูแน่ ๆ!”
สวี่ต้าจวิ้นปวดหัวเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้ารับ “ได้ ข้าจะไปหามาเดี๋ยวนี้”
ด้านหน้าร้าน ฟางอวี้ซิงกำลังนั่งผิงไฟอยู่กับผู้เฒ่าสวี่ พูดคุยเรื่องทั่ว ๆ ไป ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้เฒ่าสวี่ถาม เขาตอบ “ต้าจวิ้นนี่ช่างเฉลียวฉลาด อาจารย์ยังชมเขาหลายหนเลยขอรับ”
“ท่านลุงวางใจเถอะ ต้าจวิ้นอ่านหนังสือไม่มีปัญหาแน่ อีกหน่อยต้องได้เป็นหน้าเป็นตาให้ท่านแน่นอน!”
“ท่านลุงยังไม่รู้ล่ะสิ ต้าจวิ้นกินจุไม่เบา ที่สำนักศึกษานั่น ไม่มีมื้อไหนที่เขากินไม่เต็มอิ่ม!”
“ท่านลุงกังวลอะไรอีกหรือ? หากต้าจวิ้นคบเพื่อนไม่ดี พวกเพื่อนเหล่านี้จะช่วยอุดหนุนร้านกันเช่นนี้ได้หรือ?”
“……”
สวี่ต้าจวิ้นเดินออกมาพอดี รีบคว้าแขนฟางอวี้ซิงลากออกไปจากร้าน ถ้าปล่อยให้อยู่ต่ออีกสักพัก คงได้ฟังเขารายงานต่อถึงขั้นว่าในแต่ละวันเขาไปถ่ายเบากี่ครั้งแน่แท้ ออกจากร้านมา ลมหนาวพัดมาปะทะจนฟางอวี้ซิงสั่นสะท้าน
“เราจะไปไหนกัน? เจ้าจะไม่กินข้าวที่ร้านหรือ? ข้ายังอยากกินน้ำแกงเกี๊ยวแป้งที่พี่สะใภ้ทำอยู่เลย อากาศแบบนี้ซดน้ำร้อน ๆ ช่างสบายจริง ๆ”
“พรุ่งนี้ข้าจะเลี้ยงเจ้ากินหม้อไฟ รสดีกว่าน้ำแกงนั้นอีก ไม่ต้องรีบตอนนี้” สวี่ต้าจวิ้นไม่หยุดฝีเท้า “ตอนนี้เจ้าช่วยข้าไปเชิญแขกก่อนก็แล้วกัน พวกเพื่อนทั้งหลายไม่ได้อยู่ละแวกเดียวกัน พรุ่งนี้เช้าไปเชิญไม่ทันแน่”
ฟางอวี้ซิงลูบมือ “จะไปเชิญจริง ๆ หรือ อากาศหนาวขนาดนี้! บ้านฟางจื้อผิงอยู่ถึงฝั่งตะวันตกของเมือง เดินไปคงกินเวลาเกือบชั่วยามแน่!” แม้เมืองนี้ไม่มีกฎห้ามออกยามค่ำ แต่ก็หนาวจนทนแทบไม่ไหว
สวี่ต้าจวิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ล้วงกระเป๋าเงินออกมาลูบ แล้วเงยหน้ามองเห็นเกวียนล่อที่มีหลังคาหยุดอยู่ตรงปากตรอกพอดี จึงโบกมือเรียกทันที
ถนนในเมืองมีรถเช่าทั่วไป ขอแค่จ่ายเงิน จะให้ไปส่งที่ใดก็ได้ ไม่ว่าจะฝนตกหรือลมแรง ตามลำดับความสนิท สวี่ต้าจวิ้นย่อมต้องไปบ้านฟางจื้ออันกับต่งซวงฉีก่อน ทั้งสองบ้านอยู่ติดกัน ประตูหันชนกัน นั่งเกวียนไปไม่ถึงสองเค่อก็ถึง
บ้านทั้งสองฐานะดีกว่าอีกหลายบ้านมาก เมื่อเคาะประตู คนเฝ้าประตูก็เป็นคนออกมาเปิดให้ สวี่ต้าจวิ้นเคาะเรียกทั้งสองบ้านพร้อมกัน ไม่นานฟางจื้ออันกับต่งซวงฉีก็เดินออกมา ทั้งคู่เพิ่งกลับถึงบ้านได้ไม่นาน ที่คอต่งซวงฉีพันผ้าพันคอหนา ส่วนฟางจื้ออันอุ้มเตาร้อนขนาดเล็กไว้ในมือ
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”
เห็นสวี่ต้าจวิ้นกับฟางอวี้ซิงยืนรออยู่ด้านนอก ทั้งสองก็แปลกใจไม่น้อย
สวี่ต้าจวิ้นเอ่ย “ไม่มีอันใด เพียงอยากมาบอกพวกเจ้าว่า พรุ่งนี้มาที่ร้านข้ากินข้าวกัน กินของดี รับรองว่าไม่เคยกินที่ไหนมาก่อน กินครั้งเดียวแล้วจะอยากกินอีกแน่”
“กินข้าว?”
ฟางจื้ออันถามด้วยความประหลาดใจ “พวกเราพึ่งกลับมาจากที่นั่นเองมิใช่หรือ? เหตุใดอยู่ ๆ ถึงจะเชิญไปกินข้าวอีกเล่า?”
สวี่ต้าจวิ้นจะพูดอย่างไรได้เล่า เขาย่อมไม่อาจพูดออกไปตรง ๆ ว่า “ท่านปู่ข้าเห็นพวกเจ้าทำท่าหนักใจตอนจ่ายเงินเลยรู้สึกเกรงใจ จึงอยากตอบแทนด้วยการเชิญมากินข้าว” ได้แน่
จึงพูดเพียงว่า “ท่านปู่ข้าจะเลี้ยงขอบใจพวกเจ้าที่ช่วยอุดหนุนร้าน พรุ่งนี้พวกเราพักพร้อมกัน พวกเจ้ามากินข้าวด้วยกันเถอะ อย่าลืมมานะ!”
ต่งซวงฉีพยักหน้า “ข้าไม่เกรงใจเจ้าหรอก เจ้าชวน ข้าก็มาแน่ พรุ่งนี้เจอกัน”
ฟางจื้ออันก็เสริม “ได้สิ พรุ่งนี้มา หอจันทราไว้ทีหลังก็ได้ รอผลสอบออกก่อนค่อยไป เจ้ากับข้าไปด้วยกันนั่นแหละ!”
“พูดเหมือนเจ้ามั่นใจว่าจะสอบได้แน่นะ”
ฟางจื้ออันเชิดหน้า “แน่อยู่แล้ว!” เขายกเตาร้อนขึ้นอังมือ พลางพูดเสียงสดใส “ไหน ๆ ก็ออกมากันแล้ว ไปดื่มน้ำแกงเนื้อกับกินพายเนื้อแกะที่ร้านหลี่จี้กันเถอะ!”