เมื่อหลิวอินอินพูดจบ ดวงตาของนางก็หันไปมองหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ — นั่นคือ ฟางโย่วฉิน
ฟางโย่วฉินเป็นคุณหนูจากสายหลักของตระกูลฟาง เพียงแต่ไม่ใช่สาขาใหญ่โดยตรง ยังแยกห่างออกมาอีกชั้นหนึ่ง
นางกล่าวว่า “แต่ก็เรียนเพียงเรื่องอย่าง ‘คติสตรี’ เท่านั้น ที่เหลือก็เป็นการดีดพิณ เล่นหมาก ชงชา จัดดอกไม้ ไม่ต่างอะไรกับการที่เราจ้างหมัวมัวสอนมาสอนเองที่บ้านหรอกเจ้าค่ะ”
ต่งชิงฮวาย่นจมูก “เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรน่าสนุกเลยนี่นา”
แล้วหันมามองสวี่อินอินด้วยรอยยิ้ม “พี่หญิงสวี่ เรื่องเล่าของท่านเมื่อครู่ช่างขบขันยิ่งนัก ข้าขอฟังอีกเรื่องได้หรือไม่ ข้าอยากฟังต่อจริง ๆ”
หัวข้อว่าด้วยการอ่านหนังสือชวนให้เครียด เหล่าสาวน้อยทั้งหลายไม่อยากคุยต่อ ต่างพากันมองสวี่อินอินเชิงอ้อน ขอให้นางเล่าเรื่องตลกอีกเพื่อให้บรรยากาศสดใสขึ้น สวี่อินอินนิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“กาลก่อน มีเจ้าของที่ดินผู้หนึ่งจ้างคนงานไว้สองคน เขาชอบฟังคำพูดมงคล จึงตั้งชื่อให้ใหม่ คนหนึ่งชื่อ เกาซึง (ความรุ่งเรืองสูงส่ง) อีกคนชื่อ ฟาไฉ่(ร่ำรวยเงินทอง) เช้าวันที่ห้าเดือนอ้าย เจ้าของที่ดินเตรียมไหว้เทพเจ้าแห่งโชคลาภ จึงลุกขึ้นแต่เช้ามืด ตะโกนเสียงดังลั่นว่า ‘เกาซึง! เกาซึง!’
เจ้าเกาซึงนอนอยู่บนชั้นสอง ได้ยินเสียงเรียกก็ตอบกลับทันทีว่า ‘ลงมาแล้ว! ลงมาแล้ว!’
เจ้าที่ดินได้ยินเข้าก็ขุ่นเคืองอยู่ในใจ แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ ได้แต่กลั้นไว้แล้วตะโกนอีกว่า ‘ฟาไฉ่! ฟาไฉ่!’
ฟาไฉ่นอนอยู่ในคอกม้า ที่นั่นไม่มีหน้าต่าง มองไปรอบ ๆ มืดสนิทราวกับยังไม่สว่าง จึงตอบกลับไปอย่างเสียงดังว่า ‘ยังเช้าอยู่! ยังเช้าอยู่!’
เจ้าที่ดินโกรธจนพูดไม่ออก ต้องรีบเปลี่ยนชื่อทั้งคู่เสียใหม่” เมื่อเรื่องเล่าจบ เหล่าสาวงามก็หัวเราะครืนไปทั้งห้อง
ฟางโย่วฉินเอ่ยว่า “การตั้งชื่อพวกนี้ช่างวุ่นวายนัก แต่ก่อนในเรือนของข้ามีบ่าวรองคนหนึ่ง ชื่อไปซ้ำกับบ่าวข้างกายคุณหนูตระกูลข่ง จนกลายเป็นเรื่องขบขันไปทั้งเรือน ภายหลังเมื่อข้าเพิ่มคนใช้ใหม่ ก็เลยมิได้ตั้งชื่อใหม่ให้อีก ปล่อยให้พวกนางใช้ชื่อตามเดิมเสียเลย”
เถาเต๋อฮุ่ยได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้นทันที “ถึงว่าซิ เหตุใดในเรือนของเจ้าจึงมีบ่าวชื่อหงอา กับอีกคนชื่อชุ่ยนี ฟังแล้วแปลกหูนัก ข้ายังนึกอยู่ว่าเจ้าช่างตั้งชื่อได้ประหลาดจริง ๆ”
สวี่อินอินเพียงฟังอยู่ข้าง ๆ แล้วนึกในใจว่า ชีวิตของพวกคุณหนูเหล่านี้ช่างว่างนัก เพียงแค่เรื่องชื่อบ่าวก็ยังพูดต่อกันได้ไม่รู้จบ
ฟางโย่วฉินหัวเราะพลางตอบ “จะให้ทำอย่างไรได้ ตั้งชื่อใหม่มันยุ่งนัก ข้าไม่ชอบเรื่องจุกจิกหรอก”
ต่งชิงฮวาพยักหน้าเห็นด้วย “โชคดีที่ข้างกายเรามีสาวใช้แค่ไม่กี่คน อย่างมากก็แค่สาวใช้ใหญ่กับสาวใช้รองเท่านั้นเอง ยังพอหาชื่อได้อยู่ ถ้ามีมากกว่านี้ ข้าก็คงคิดชื่อไม่ออกเหมือนกัน”
สาวใช้ของต่งชิงฮวานั้นเรียกง่าย เพราะนางตั้งชื่อตามดอกไม้ทั้งหมด ก่อนตั้งชื่อยังให้คนไปสืบก่อนด้วย ว่าบ้านอื่นมีชื่อซ้ำหรือไม่ จะได้ไม่เกิดความกระดากเวลาออกงานพบกัน
สวี่อินอินนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ — ชีวิตของบรรดาคุณหนูเหล่านี้ช่างน่าเบื่อเสียจริง เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ยังคุยกันได้ยืดยาวไม่รู้จบ เห็นทีว่าชีวิตประจำวันของพวกนางคงมีแต่เรื่องไร้สาระให้เอ่ยถึง
เวลานั้นยังเช้าอยู่ ได้ยินว่า งานเลี้ยงจะต่อจนถึงยามเที่ยง หลังอาหารจึงจะนั่งคุยเล่นอีกครู่ก่อนแยกย้าย ดังนั้นงานเลี้ยงจึงถือเป็นความบันเทิงที่ดีที่สุดของพวกคุณหนูในแต่ละวัน — มาร่วมงานทีหนึ่งก็ถือว่าได้ฆ่าเวลาไปทั้งวัน
สวี่อินอินจึงเสนอให้เล่นการละเล่นกันบ้าง เพราะก่อนหน้านี้นางเล่าเรื่องตลกได้สนุกนัก เหล่าคุณหนูจึงพากันสนใจและถามใหญ่โตว่าการละเล่นที่ว่านี้คืออะไร เล่นอย่างไร
สวี่อินอินยิ้มตาหยี “ชื่อว่า ‘จับเป็ด’ เจ้าค่ะ” แล้วก็เริ่มอธิบายวิธีเล่น
พอทุกคนฟังจบก็ตื่นเต้นกันใหญ่ รีบลงมือเล่นในทันที ยิ่งเล่นก็ยิ่งครึกครื้น บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ต่อจากนั้น สวี่อินอินก็ชวนเล่นอีกหลายการละเล่น ทั้ง “ใครคือคนแอบแฝง” “แย่งเก้าอี้” และ “เรามีแต่เจ้ามิได้มี” ที่ทำให้ต้องวิ่งจนเหงื่อซึมแต่สนุกสุด ๆ
จนกระทั่งถึงเวลาเริ่มงานเลี้ยงกลางวัน เหล่าสาวน้อยยังรู้สึกสนุกไม่หาย
ภายหลังจากงานนี้ ต่งชิงฮวากับคุณหนูอีกหลายคนก็พากันชอบสวี่อินอินยิ่งนัก รู้จักกันมากขึ้นจนกลายเป็นสนิทสนม นับถือกันเป็นสหายใกล้ชิด และนัดหมายว่าจะพบปะกันอีกบ่อย ๆ แม้สวี่อินอินยังไม่ทันออกจากงานชมดอกเหมย ก็มีเทียบเชิญจากอีกหลายบ้านส่งมาถึงต่อเนื่อง เชิญให้นางต้องไปให้ได้ด้วยตนเอง
ทางด้าน สวี่ชุนซาน เมื่อกลับถึงร้านก็เดินเล่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนเอ่ยกับผู้เฒ่าสวี่ถึงเรื่องจะซื้อรถม้า ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้วก็ครุ่นคิดอยู่นาน เห็นว่าที่ลูกชายพูดนั้นมีเหตุผลดี — พวกเขาเดินทางไปกลับระหว่างบ้านกับร้านบ่อย ทั้งขนของจากในเมืองกลับไป และนำสมุนไพรที่ตำไว้จากบ้านมาส่งร้าน ทุกครั้งต้องใช้แรงแบกไปมา ทั้งเหนื่อยและเสียเวลา ถ้ามีรถไว้ใช้สักคันก็คงสะดวกไม่น้อย
ที่สำคัญ เขายังนึกถึงภาพหลานสาวยามออกจากบ้านไปงานเลี้ยงเมื่อเช้า — สวมเสื้อผ้าใหม่ ก้าวเดินไปอย่างงามสง่า ราวกับคุณหนูบ้านผู้ดี แต่คุณหนูบ้านผู้ดีที่ไหนกันเล่าจะเดินเท้าออกจากบ้าน?
สวี่ชุนซานยังเล่าว่า ระหว่างทางไปบ้านต่ง นางยังถูกผู้คนมองตามไม่วางตา ทั้งที่ยังสวมหมวกคลุมหน้าอยู่ด้วยซ้ำ หากครั้งหน้าอีกฝ่ายส่งเทียบเชิญมาอีก ก็คงไม่เหมาะที่จะให้หลานเดินเท้าไปเช่นเดิม
อีกทั้งต้าจวิ้นเองก็บางคราวต้องใช้รถ เช่นเมื่อคราวเชิญสหายมาที่ร้าน ก็ยังต้องขอยืมรถของน้องเขย คิดแล้วคิดอีก ผู้เฒ่าสวี่จึงเปิดหีบเงินดู แล้วตัดสินใจแน่วแน่ — ต้องซื้อรถล่อสักคัน!
ดังนั้น เมื่อสวี่อินอินกับเหล่าสหายใหม่เดินออกจากประตูเรือนชุ่ยฮวา โดยมีต่งชิงฮวาออกส่งถึงนอกบ้าน ก็เห็นสวี่ชุนซานยืนรออยู่ พร้อมรถล่อคันใหม่ที่มีลายผ้าครามคลุมทับ และมีล่อสีเทาเข้มยืนอยู่ด้านหน้า
สวี่อินอินถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ — ตอนเช้ายังเดินเท้ามาแท้ ๆ แต่เพียงครู่เดียวกลับได้ขึ้นรถแล้วหรือ!
นางกล่าวล่ำลากับเหล่าสหายใหม่ ก่อนขึ้นรถ ส่วนสวี่ชุนซานที่นั่งขับอยู่ก็พูดเสียงภูมิใจว่า “อินอิน เป็นอย่างไรบ้าง รถใหม่ของเรานี่! ตอนเช้าข้ากลับไปเล่าให้ปู่เจ้าฟัง ท่านก็ให้เงินมาทันที ข้าเลยรีบไปซื้อมา ทั้งคันนี้พร้อมล่อรวมกันใช้เงินไปเกือบแปดตำลึงเชียว นั่งสบายไหม?”
แน่นอนว่าการนั่งรถนั้นสบายกว่าการเดินอยู่แล้ว ถนนในเมืองปูด้วยศิลาเขียว ล้อรถกลิ้งไปโยกไหวเบา ๆ ราวกับถูกนวดไปทั้งตัว ให้รู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก