น้ำแกงเข้มข้นถูกเคี่ยวเตรียมไว้ตั้งแต่คืนก่อนหน้า แม้ร้านหม้อไฟจะไม่ต้องใช้พ่อครัวผัดอาหาร แต่จำเป็นต้องมีผู้ทำหน้าที่เคี่ยวน้ำแกง จึงได้ว่าจ้างพ่อครัวมาผู้หนึ่ง — ตามคำแนะนำของสวี่ต้าจวิ้น ให้เป็นพ่อครัวที่ทำข้าวผัดหยางโจวได้ เพราะการกินหม้อไฟคู่กับข้าวผัด ถือเป็นของคู่กันอย่างแท้จริง
เมื่อมีคนสั่ง พ่อครัวก็จะผัดให้สดใหม่ อีกทั้งยังมีหน้าที่ทำขนมเล็ก ๆ ก่อนมื้อ เช่น ขนมงาทอดน้ำตาลแดงด้วย งานเช่นนี้ไม่หนักนัก เงินเดือนก็เทียบเท่าพ่อครัวใหญ่ในหอโถงทั่วไป ทำให้ พ่อครัวเหมา ยิ้มหน้าบานยอมรับงานอย่างเต็มใจ เวลานี้เขากำลังเรียนรู้การทำขนมงาทอดน้ำตาลแดงจากสวี่ชุนซานอย่างตั้งใจ ไม่มีอาการเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย
นอกจากพ่อครัวเหมาแล้ว ยังมีสตรีสี่คนคอยช่วยล้างผัก หั่นผัก และล้างถ้วยชาม เป็นผู้หญิงที่สวี่ต้าจวิ้นแนะนำเข้ามา — พวกนางคือหญิงจากสกุลชิวสี่คนที่เคยรับงานซักผ้ามาก่อน ในฤดูหนาวนั้นน้ำเย็นยะเยือก ซักผ้าทั้งวันยังได้ไม่ถึงสิบอีแปะ ดังนั้นพอมีงานมั่นคงกว่า สวี่ต้าจวิ้นจึงดึงพวกนางมาช่วยงานที่นี่แทน ส่วนสตรีจากบ้านอื่น ๆ ส่วนมากก็ถูกเรียกตัวไปทำงานตำสมุนไพรในโรงงานแล้ว ไม่ค่อยมีคนว่างเหลืออยู่
ด้านหน้าร้านมีคนรับแขก ยกอาหาร และยกหม้อรวมแล้วถึงสิบหกคน ทั้งหมดอยู่ภายใต้การดูแลของ ซ่งจ่างกุ้ย— นี่จึงเป็นคนทำงานของร้านหม้อไฟ “หมั่นเจียงหง” อย่างสมบูรณ์ เมื่อคนทำงานมีมาก ขนาดของร้านก็ย่อมไม่เล็กตามไปด้วย
ร้านหม้อไฟแห่งนี้สูงสามชั้น กินพื้นที่กว้างสามห้อง ชั้นล่างเป็นห้องโถงใหญ่ กลางห้องมีโต๊ะเก็บเงินขนาดใหญ่ ที่เหลือกั้นด้วยฉากโปร่งให้เป็นมุมโต๊ะส่วนตัว มีโต๊ะกลมใหญ่สี่โต๊ะ และโต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดกลางหกโต๊ะ อีกมุมหนึ่งยังจัดเป็นห้องน้ำชาไว้สำหรับรอคิว หากลูกค้ามาแล้วโต๊ะเต็ม ก็สามารถนั่งจิบชา กินขนมรอได้อย่างสบายใจ
โต๊ะกลมใหญ่รองรับได้หกถึงแปดคน ส่วนโต๊ะสี่เหลี่ยมรองรับสองถึงสี่คน
ชั้นสองตกแต่งเช่นเดียวกัน มีโต๊ะกลมใหญ่แปดโต๊ะ และโต๊ะสี่เหลี่ยมหกโต๊ะ
ส่วนชั้นสามเป็นห้องส่วนตัวแยกเป็นสัดส่วนทั้งหมดสิบสองห้อง การตกแต่งใหม่เอี่ยมดูหรูหรา สะอาดตา เมื่อมองจากภายนอกก็รู้สึกเพลิดเพลินใจดึงดูดสายตายิ่งนัก
ด้านหลังร้านในห้องครัวกำลังวุ่นวายคึกคัก ส่วนหน้าร้านบรรดาคนทำงานก็เต็มเปี่ยมด้วยพลัง ผู้คนภายนอกรุมดูแน่นขนัด ทุกสิ่งเตรียมพร้อมจนเมื่อถึงฤกษ์ดี ซ่งจ่างกุ้ยจึงลงมือดึงผ้าแพรสีแดงออกจากป้ายไม้ — เผยให้เห็นตัวอักษรหกตัวสีทอง “หมั่นเจียงหง หม้อไฟ” เป็นประกายสว่างจ้าแทบแยงตาผู้คนทั้งถนน
หม่าอวี่หลิน ต่งซวงฉี และฟางเหวินเหอ กระโดดออกมารับแขกอย่างแข็งขันยิ่งกว่าคนทำงานเสียอีก แน่นอนว่าแขกที่พวกเขาต้อนรับก็ล้วนเป็นคนรู้จักและเพื่อนที่พวกเขาเชิญมาเอง — การค้าของตน ย่อมต้องช่วยกันเอง!
เหล่าสหายทั้งหลายพากันกรูกันเข้าไปจนชั้นสองแน่นเกือบครึ่งหนึ่ง ญาติพี่น้องของแต่ละบ้านก็ไม่พลาด ต่างมาช่วยอุดหนุนกันเต็มที่ ไม่นาน ชั้นสองและชั้นสามก็เต็มไปหมด ผู้คนที่มาทีหลังแน่นขนัดจนไม่มีที่นั่ง แม้แต่โต๊ะชั้นล่างก็เต็มจนคนทำงานต้องเชิญไปนั่งรอในห้องน้ำชา แจกบัตรตามลำดับก่อนหลัง กลิ่นหอมอบอวลของน้ำแกงและเนื้อในหม้อไฟยิ่งทำให้คนรอแทบทรมาน ต้องคอยจิบชากลบกลิ่นเพื่อไม่ให้น้ำลายไหล
เสียงสั่งอาหารดังไม่ขาดสาย
“โต๊ะสามชั้นล่าง หม้อหยินหยางหนึ่งชุด สั่งผ้าขี้ริ้ววัวหนึ่ง เนื้อวัวหนึ่ง เนื้อแกะหนึ่ง ลูกชิ้นปลาอีกหนึ่ง!”
“โต๊ะแปดชั้นล่าง หม้อแดงหนึ่งชุด สั่งผ้าขี้ริ้ววัวหนึ่ง เนื้อแกะหนึ่ง เนื้อปลาอีกหนึ่ง กะหล่ำปลีอีกหนึ่ง!”
“โต๊ะสี่ชั้นสอง หม้อแดงหนึ่งชุด!”
“ห้องหนึ่งชั้นสาม หม้อหยินหยางหนึ่งชุด!”
เสียงเรียกออเดอร์ดังระงมทั้งร้าน คนทำงานเดินขวักไขว่แต่ก็เป็นระเบียบไม่สับสน ทุกคนยกหม้อ เสิร์ฟของได้อย่างคล่องแคล่วราวซ้อมมาไม่รู้กี่รอบ
บางโต๊ะยังมีคนทำงานอธิคนในร้านยกหม้อพร้อมอธิบายด้วยรอยยิ้ม
“ท่านขอรับ ร้านเรายังมีขนมงาทอดน้ำตาลแดง ปอเปี๊ยะ และขนมฟักทองทอด จะรับไว้ลิ้มลองก่อนหรือไม่ขอรับ?”
“ท่านขอรับ โปรดรอให้หม้อน้ำแกงเดือดก่อน พอเดือดแล้วค่อยปรุงน้ำจิ้มได้ตามชอบ น้ำมันงา กระเทียมบด ผักชี ต้นหอม เป็นพื้นฐาน ส่วนจะเติมซีอิ๊ว น้ำส้ม หรือผงพริกหอม ก็สุดแล้วแต่ท่าน”
“ท่านขอรับ เนื้อและผักใส่หม้อได้แล้ว โดยเฉพาะผ้าขี้ริ้ววัว ให้ใช้ตะเกียบคีบไว้ ลวกขึ้นลงในหม้อเจ็ดแปดครั้งก็สุกพอดีขอรับ!”
“ท่านขอรับ ของที่สุกแล้วต้องรีบกิน หากปล่อยไว้นานจะเหนียวไม่อร่อย”
“ท่านขอรับ จะกินคู่กับข้าวผัดก็เข้ากันดีนัก”
เสียงสนทนาและหัวเราะของแขกดังทั่วทั้งร้าน ทุกคนต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนคนที่รอแถวนั่งในห้องน้ำชาก็แทบจะทนไม่ไหว อยากหนีออกไปให้พ้นกลิ่นหอมและเสียงชมทั้งหลาย พอเห็นโต๊ะข้าง ๆ ลวกของหมดแล้ว ก็นึกดีใจว่าจะได้แถวต่อ แต่พริบตาเดียว ลูกค้าโต๊ะนั้นกลับสั่งเพิ่มอีก — ทำเอาคนรอแทบจะร้องไห้
“นี่กินกันจะครบครึ่งชั่วยามแล้ว ยังไม่พออีกหรือ! ข้าลำดับที่หนึ่ง ยังจะได้กินไหมเนี่ย!”
“เจ้าลำดับหนึ่งยังว่าอย่างนั้น ข้านี่ลำดับยี่สิบห้า คงต้องรอถึงหัวค่ำแน่ ๆ!”
บางคนทนไม่ไหวตะโกนลั่น “พวกท่านกินให้ไวหน่อยได้ไหม! รีบ ๆ หน่อยสิ ข้าแทบจะกลืนลิ้นอยู่แล้ว!”
อีกฝ่ายก็หันมาตอบเสียงดัง “ข้าก็อยากกินให้ไวสิ แต่ต้องลวกให้สุกก่อน ไม่เช่นนั้นกินแล้วปวดท้องหรอก! ใจเย็นหน่อยเถิด!”
อีกคนหนึ่งที่รีบเกินไปโดนของร้อนลวกปากก็ร้อง “อย่าเร่งข้าเลย! ข้ายังไม่อิ่มนะ ถ้ารอไม่ได้ก็มาใหม่พรุ่งนี้เถอะ!”
เสียงหัวเราะและโต้ตอบดังก้องไปทั้งร้าน ตั้งแต่เปิดร้านตอนยามซื่อ (เกือบเที่ยง) จนถึงยามเว่ย (ประมาณบ่ายสาม) ลูกค้าไม่ขาดสายแม้แต่วินาทีเดียว ร้านหม้อไฟ “หมั่นเจียงหง” เต็มทุกโต๊ะ กล่าวได้ว่า รุ่งเรืองถึงขีดสุด สมกับชื่อ “หมั่นเจียงหง” ที่หมายถึงความรุ่งโรจน์ทั่วแผ่นดิน!
ในช่วงนั้น ยังมีลูกค้าหลายรายที่ทนรอไม่ไหว หิวจนท้องร้อง ต้องจำใจไปกินที่หออาหารอื่นก่อน