ช่วงยามเว่ย (ประมาณบ่ายสามถึงห้าโมงเย็น) พวกเสี่ยวเอ้อร์จัดการเก็บกวาดร้านอย่างเร่งรีบ รีบกินข้าวกล่องกันเพียงเล็กน้อยพอประทัง แล้วก็ต้องเร่งเตรียมของขายรอบใหม่ พอเตรียมยังไม่ทันเสร็จดี คลื่นแขกยามค่ำก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาอีกแล้ว
เมื่อยุ่งได้เกือบสองชั่วยาม เนื้อและผักทุกอย่างก็ขายหมดเกลี้ยงจนทำเพิ่มไม่ทัน จำต้องแขวนป้าย “ปิดร้าน” อย่างไม่มีทางเลือก ทั้งที่เพิ่งเข้าสู่ช่วงต้นยามซื่อ(ราวหนึ่งทุ่ม) ซึ่งเป็นเวลาที่ชีวิตยามราตรีของเมืองอี้หยางฝู่เพิ่งเริ่มต้นแท้ ๆ การปิดร้านตอนนี้แม้น่าเสียดาย แต่ก็จนใจ ทว่าขณะเตรียมจะปิดประตูร้าน ก็มีแขกกลุ่มพิเศษมาถึง
เจ้าภาพผู้เชิญคือ ท่านข่ง รองผู้ว่าการเมืองอี้หยางฝู่ ผู้เป็นลุงของ หม่าอวี่หลิน ซึ่งได้ยินชื่อเสียงความคึกคักของ “ร้านหม้อไฟหอหมั่นเจียงหง” มาตั้งแต่กลางวัน จึงตั้งใจพาแขกมาลองในคืนนี้ แขกในโต๊ะนั้นล้วนเป็นขุนนางระดับสูง มีทั้ง ท่านถงผั่น (ผู้ช่วยผู้ว่าการเมืองอี้หยางฝู่) และ ท่านเยว่ ผู้ว่าการเมืองอี้หยางฝู่ นอกจากนี้ยังมีแขกอีกสองท่านที่มีฐานะยิ่งใหญ่ยิ่งกว่านั้น
แขกผู้ทรงเกียรติเหล่านี้ ต่อให้ร้านจะหมดของแค่ไหน ก็จำต้องจัดหาให้ได้!
โชคดีที่สวี่ต้าจวิ้นและพวกได้สั่งให้หลังครัวเก็บวัตถุดิบไว้หนึ่งโต๊ะตั้งแต่บ่าย เดิมทีตั้งใจไว้กินฉลองเปิดร้านวันแรก แต่บัดนี้ก็ต้องงดเลี้ยงตนเอง แล้วเร่งยกให้บรรดาท่านขุนนางแทน
ถึงขั้นที่ ต่งซวงฉี เจ้าหนุ่มผู้เป็นแฟนคลับตัวยง ยังออกมาช่วยยกอาหารเอง ส่วนคนอื่นก็ช่วยกันไม่เว้นหน้า ใครจะมามัวพึ่งเสี่ยวเอ้อร์ในยามนี้เล่า!
เพราะแขกผู้สูงศักดิ์ที่สุดในโต๊ะนั้น คือ แขกผู้สูงศักดิ์ที่สุดในโต๊ะนั้น คือ ผู้ว่าการมณฑลชิงโจวสกุลเจี่ยง และเหนือกว่านั้น—คือ อ๋องเข่าซาน พระองค์เอง!”!
เวลาผ่านไปแล้วห้าวันนับแต่กองทัพอ๋องเข่าซานเข้ามาในอี้หยางฝู่ ไม่คาดเลยว่าพระองค์ยังประทับอยู่ในเมืองนี้ ได้เห็นวีรบุรุษในตำนานในระยะใกล้เช่นนี้ เหล่าหนุ่มน้อยแทบกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
โดยเฉพาะ สวี่ต้าจวิ้น ที่ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้แนะนำวิธีกินหม้อไฟ และช่วยปรุงน้ำจิ้มถวายอ๋องเข่าซานด้วยตนเอง! เขายังได้สนทนาแลกเปลี่ยนกับอ๋องเข่าซานอยู่สองประโยคเต็ม ๆ แน่นอนว่าภายในใจย่อมสั่นไหวตื่นเต้น แต่เขาก็พยายามควบคุมสีหน้าให้มั่นคง ต่างจากต่งซวงฉีที่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินแม้อยู่ห่างสองคน ด้วยความสงบเยือกเย็นและกิริยาสุภาพนั้นเอง ทำให้อ๋องเข่าซานหันมามองเขามากขึ้นอีกนิด จากนั้นยังตรัสเรียกให้ก้าวออกมาข้างหน้า ต่งซวงฉีที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับตาร้อนผ่าวด้วยความอิจฉา ส่วนสวี่ต้าจวิ้นคารวะแล้วกล่าวว่า
“กราบทูลท่านอ๋อง กระหม่อมมีนามว่าสวี่ต้าจวิ้นพ่ะย่ะค่ะ”
อ๋องเข่าซานพยักหน้าแล้วตรัสว่า
“ได้ยินมาว่าหม้อไฟนี้กำเนิดจากเจ้าสินะ? น้ำแกงนี้สีแดงจัดหอมเผ็ด ทำให้โลหิตหมุนเวียนและเหงื่อออกแต่รสชาติลุ่มลึกยิ่งนัก ชื่อว่าหม้อไฟใช่หรือไม่? ดีจริง ๆ เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีสิ่งใดในเครื่องปรุงนี้ถึงได้เผ็ดเช่นนั้น?”
สวี่ต้าจวิ้นผู้พยายามทำใจให้สงบ พอได้ฟังก็รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
เพราะอ๋องเข่าซานตรัสว่า “หม้อไฟ” ได้อย่างคล่องแคล่ว แสดงว่าพระองค์ทรงได้ยินชื่อมาก่อนแน่!
และนี่ไม่ใช่การมาชิมธรรมดาแน่—คงมาพร้อมความตั้งใจบางอย่าง เขาเองก็คิดไว้แล้วว่าทำไมคืนนี้ถึงได้มีเหล่าขุนนางมาพร้อมหน้ากันเช่นนี้ คงมิใช่เพียงเพื่อกินข้าวแน่นอน หากผู้อยู่เหนือคนต้องการสิ่งใด ของนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธได้
ไม่ให้หรือ? นั่นเท่ากับหาเรื่องตัดหัวตนเอง!
หากเป็นขุนนางระดับใต้เท้าเยว่หรือใต้เท้าเจี่ยง เขาอาจยังพอหาทางเฉไฉได้ แต่ผู้ถามคือ “อ๋องเข่าซาน” — ผู้ที่แม้แต่ขุนนางทั้งเมืองก็ยังต้องโค้งคำนับ
เด็กหนุ่มที่ไม่มีชื่อเสียงอย่างเขา จะกล้าลวงหรือพูดเลี่ยงต่อหท่านน้าอ๋องได้อย่างไร
บรรยากาศในยามนั้นถูกกดดันด้วยรัศมีของอ๋องเข่าซานจนแน่นอึดอัด สวี่ต้าจวิ้นจึงรีบประมวลความคิดในใจ ก่อนจะตอบออกมาอย่างระมัดระวัง
“ขอทูลท่านอ๋อง เครื่องปรุงที่ทำให้รสเผ็ดร้อนนี้ มีของอย่างหนึ่งเรียกว่า พริก พ่ะย่ะค่ะ”
“พริกหรือ?” อ๋องเข่าซานเลิกพระขนง “ของสิ่งใดกัน ข้าไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย”
ตรัสพลางกวาดพระเนตรไปทั่วโต๊ะ แม้แต่ผู้ว่าการและขุนนางระดับสูงทั้งหลายก็ส่ายหน้า ไม่มีผู้ใดรู้จัก สวี่ต้าจวิ้นจึงรีบกล่าวว่า
“กราบทูลท่านอ๋อง เรื่องนี้ยืดยาวอยู่บ้าง กระหม่อมขอเล่าตามลำดับเหตุการณ์...” เขาอาจเขียนเรียงความไม่เก่ง แต่เรื่องแต่งนิทานนั้น—ถือว่าชำนาญนัก!
ดังนั้น “เรื่องเล่าของผู้เฒ่าสวี่” จึงถือกำเนิดขึ้นในบัดนั้น
“ครั้งหนึ่งท่านปู่ของกระหม่อมเคยช่วยชายแปลกหน้าผู้หนึ่งที่หมดสติอยู่หน้าบ้าน เขาผู้นั้นมีผมสีทอง ดวงตาสีเขียว เป็นชาวต่างแดนโดยแท้...
ตอนนั้นครอบครัวกระหม่อมยากจนยิ่งนัก ถึงกระนั้นปู่ก็ยังแบ่งข้าวให้กินหนึ่งชามด้วยความเมตตา ชายต่างแดนผู้นั้นซาบซึ้งใจ ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร จึงมอบสมุดเล่มเล็กกับถุงหนึ่งที่บรรจุเมล็ดพืชซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อนให้ไว้...
ท่านปู่กระหม่อมอ่านหนังสือไม่ออก จึงเก็บสมุดนั้นไว้เฉย ๆ แต่เมล็ดพืชกลับทำให้ท่านสนใจนัก เพราะคนทำนาก็ถือว่าพันธุ์พืชคือชีวิต จึงทดลองปลูกไว้แถวสวนหลังบ้าน เพียงไม่กี่วันต้นนั้นก็โตเร็วแปลกตา ออกดอกสีขาว แล้วผลิดอกเป็นผลเขียวเรียวยาวน่าพิศวง
ท่านปู่เด็ดมาลองต้มกิน ปรากฏว่ารสชาติไม่อร่อยนัก ต่อมาเมื่อมัววุ่นอยู่กับเก็บเกี่ยวพืชผล ครั้นกลับมาดูอีกที ผลเหล่านั้นกลับเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงสด...ท่านปู่ตกใจกลัว คิดว่าของพวกนี้อาจพิษ จึงไม่กล้ากินอีก เอาไปตากแห้งแล้วเก็บไว้ในถุงผ้า ส่วนเมล็ดที่เหลือก็เก็บเข้ากล่อง ไม่กล้าปลูกซ้ำอีกเลย
เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว คนในบ้านก็ไม่มีใครรู้ นอกจากท่านปู่กับท่านย่า
จนกระทั่งเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ตอนพวกเราหนีภัยความอดอยาก ท่านปู่กลัวว่าตนจะตายกลางทาง จึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้กระหม่อมฟัง พร้อมมอบสมุดเล่มนั้น กับถุงที่บรรจุพริกแห้งและเมล็ดพันธุ์ไว้ให้ทั้งหมด แม้ไม่รู้ว่าของเหล่านั้นจะมีประโยชน์หรือไม่ แต่ท่านก็คิดว่า อย่างน้อยได้ฝากไว้ให้ลูกหลาน หากวันหน้ามีโอกาสนำไปใช้ได้ ก็นับว่าดีแล้ว”