“ไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่า ท่านปู่ของกระหม่อมจะพูดถูกเข้าให้!”
“ราวสองเดือนก่อน ครอบครัวของเราหนีภัยมาถึงนอกเมืองอี้หยางฝู่ โชคดีที่ใต้เท้าเยว่ผู้ว่าการเมืองเมตตาต่อประชาชน ท่านมิได้รังเกียจพวกผู้ลี้ภัยเช่นเรา กลับจัดให้พวกเราอยู่อาศัยอย่างเหมาะสม ทั้งยังแบ่งที่ดินให้ ช่วยสร้างบ้านให้ด้วย”
“แต่หากคิดจะตั้งหลักแหล่งอยู่ได้ในที่แห่งนี้ เราก็ไม่อาจนั่งรอคอยความช่วยเหลือจากทางการได้เสมอไป อย่างที่ท่านปู่ของกระหม่อมว่าไว้ คนที่ได้แต่รอคนอื่นยื่นมือช่วย ย่อมไม่ใช่คนมีหัวคิด ดังนั้น สมุดเล่มเล็กนี่จึงได้มีประโยชน์ขึ้นมา”
“พอกระหม่อมเปิดดูเท่านั้น ก็ถึงกับตกใจเถิด! ด้านในล้วนเป็นตำรับทำของขายได้ทั้งสิ้น รวมถึงตำรับหม้อไฟนี้ด้วย! กระหม่อมลองอ่านวิธีทำให้ ครอบครัวฟัง แล้วพวกเขาก็ลองทำดู ปรากฏว่าทำได้จริง มิหนำซ้ำยังอร่อยมากอีกต่างหาก!”
สวี่ต้าจวิ้นพูดพลางเผยรอยยิ้มซื่อ ๆ อย่างพอดี ทั้งดูกล้าซื่อและภาคภูมิใจ
เรื่องที่เล่ามานี้จะว่ายาวก็ไม่ยาว จะว่าสั้นก็ไม่สั้น จะหาว่ามีช่องโหว่ก็ชี้ชัดไม่ออก จะว่าลื่นไหลก็ดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่สวี่ต้าจวิ้นหาได้ใส่ใจว่าอีกฝ่ายจะเชื่อหรือไม่ เขาเองเชื่อจนแน่ใจว่า แม้ให้เครื่องจับเท็จมาตรวจ ก็คงจับไม่ได้ว่าพูดโกหก ในเมื่อเขามั่นใจถึงเพียงนั้น คนอื่นจะไม่เชื่อได้อย่างไร
ส่วนท่านอ๋องเข่าซานนั้น สวี่ต้าจวิ้นเองก็ไม่แน่ใจว่าพระองค์เชื่อหรือไม่ เพียงแต่หลังจากทอดพระเนตรเขาอยู่นาน ท่านอ๋องก็หาได้เอ่ยถามซักไซ้อะไร เพียงแต่รับสั่งให้เขาไปเข้าเฝ้าในวันรุ่งขึ้นเท่านั้น
หัวใจของสวี่ต้าจวิ้นพลันเต้นแรงขึ้นทันใด แต่ก็ทำได้เพียงค้อมกายรับคำ
เหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์มาอย่างรวดเร็ว และก็จากไปอย่างรวดเร็ว อาหารบนโต๊ะยังเหลือแทบไม่ถูกแตะต้อง แสดงชัดว่า การมาครั้งนี้ หาใช่เพื่อกินหม้อไฟเพียงอย่างเดียว พอส่งแขกไปแล้ว ทุกคนก็หิวแทบแย่ รีบตั้งหม้อใหม่ ลวกของที่เหลือบนโต๊ะ แล้วให้ครัวผัดข้าวจานโตมาสมทบ กินอิ่มแล้วก็ดื่มชาล้างมันในท้อง ยามนี้ฟ้าค่ำมืดสนิทแล้ว เหล่าหนุ่มน้อยยังไม่คิดจะกลับ เพราะมีเหตุผลเดียว—อยากดูให้รู้แน่ว่า วันนี้ร้านได้กำไรเท่าไรกันแน่!
ในห้องโถงใหญ่ ซ่งจ่างกุ้ยยืนอยู่หลังโต๊ะบัญชี มือข้างหนึ่งกดสมุดบัญชี อีกข้างดีดลูกคิดเป๊าะแป๊ะไม่หยุด ส่วนหนุ่ม ๆ ทั้งหลายก็นั่งล้อมโต๊ะใกล้ โต๊ะเก็บเงิน ดื่มชาไปพลาง จ้องรอผลไปพลาง
แต่สวี่ต้าจวิ้นนั้นใจลอยอยู่ไม่เป็นที่ จนกระทั่งได้ยินเสียงของฟางฉงอวิ๋นที่ไม่รู้มาอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อใดเอ่ยขึ้นว่า
“ได้ยินมาว่า ท่านอ๋องเข่าซานเวลาอยู่ในค่ายทัพไม่เคยวางตัวสูงส่ง ทรงกินอยู่ร่วมกับทหารอย่างพี่น้อง”
สวี่ต้าจวิ้นเลิกคิ้ว เห็นชัดว่าฟางฉงอวิ๋นมีจุดประสงค์จะบอกบางอย่างจึงนิ่งฟัง
ฟางฉงอวิ๋นพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบว่า
“สิบกว่าปีก่อน พวกตาตานทางเหนือรุกรานชายแดนต้าเอี้ยน ฆ่าฟันปล้นชิงไม่เว้นหยุด ท่านอ๋องเข่าซานได้รับพระบัญชาให้นำทัพออกป้องกันศัตรู”
“ปีนั้นฤดูหนาวโหดร้าย ลมเหนือกรรโชกแรงทั้งที่ไม่ตกหิมะ แม้สุดท้ายต้าเอี้ยนจะชนะศึก แต่ทัพที่ท่านอ๋องนำไปก็ต้องสังเวยชีวิตไปมากกว่าครึ่ง โดยเฉพาะที่ตายในระหว่างเดินทัพเพราะความหนาวเย็น”
สวี่ต้าจวิ้นฟังถึงตรงนี้ก็พลันเข้าใจในทันที และฟางฉงอวิ๋นก็กล่าวต่อเพื่อยืนยันสิ่งที่เขาคิด
“พริกนี้เมื่อกินแล้วทำให้เหงื่อออกทั้งร่าง แม้ในยามหนาวเย็นก็ยังอบอุ่น ข้าคิดว่า...นี่แหละคงเป็นเหตุผลที่ท่านอ๋องเข่าซานเรียกเจ้าพบในวันพรุ่งนี้”
สวี่ต้าจวิ้นถึงกับตัวชาวาบ ความคิดในสมองพลันสับสนวุ่นวาย แต่เมื่อสบตาฟางฉงอวิ๋นที่มองมาด้วยสายตาลึกซึ้ง เขาก็ฝืนยิ้มออกมา
“ไม่เป็นไร ศิษย์พี่ไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
ฟางฉงอวิ๋นพูดเรียบ ๆ “อย่าคิดเข้าข้างตัวเองนัก ข้าเพียงกลัวว่าร้านหม้อไฟที่เพิ่งเปิดนี้ จะต้องปิดเพราะไม่มีเครื่องปรุงหม้อไฟเสียก่อนเท่านั้น”
สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะเบา ๆ “ถ้าศิษย์พี่เป็นห่วงเรื่องนั้นจริง ข้าว่าท่านควรไปอยู่ตรงนั้นมากกว่า”
เขาชี้ไปทางโต๊ะเก็บเงิน ด้านหน้าซ่งจ่างกุ้ย ที่หม่าอวี่หลินกับพวกต่งซวงฉียืนล้อมหน้ากันแน่น รอคอยจนแทบจะปีนขึ้นไปดูในสมุดบัญชีเอง ฟางฉงอวิ๋นมองตาม ไม่พูดอะไร แล้วก้าวเดินไปทางนั้น สวี่ต้าจวิ้นยิ้มบาง ๆ แล้วเดินตามไปด้วย
สุดท้าย หลังเสียงเร่งเร้าของหม่าอวี่หลินและพวกดังขึ้นเป็นพรวน ซ่งจ่างกุ้ยก็ดีดลูกคิดเม็ดสุดท้ายเสร็จพอดี “เป็นอย่างไรบ้าง วันนี้ได้กำไรเท่าไร?”
ซ่งจ่างกุ้ยมองลูกคิด แล้วตอบด้วยรอยยิ้ม
“เรียนพวกท่านเจ้าของร้าน วันนี้ได้กำไรรวมทั้งสิ้น แปดสิบแปดตำลึง สามเฉียน กับอีกห้าสิบเหวินขอรับ”
เสียงอุทานดังขึ้นทันที หม่าอวี่หลินถึงกับจะกระโดด “มากขนาดนี้จริงหรือ? แน่ใจนะว่าเป็นยอดหลังหักต้นทุนแล้ว?”
เผิงรุ่ยหยวนสวนขึ้น “ก็เขาว่าชัดแล้วว่า ‘กำไร’ ก็แปลว่าหลังหักทุกต้นทุนแล้วสิ!”
ซ่งจ่างกุ้ยยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่แล้วขอรับ เป็นกำไรสุทธิเท่านี้แน่นอน”
วันนี้ร้านแน่นทุกโต๊ะ ทั้งช่วงเที่ยงและค่ำ แต่ละโต๊ะเปลี่ยนแขกอย่างน้อยสามรอบ หม้อไฟชุดหนึ่งราคา 180 เหวิน หม้อไฟแดง 200 เหวิน ค่าน้ำจิ้มคิดตามหัว คนละ 20 เหวิน ส่วนของกิน—อย่างผ้าขี้ริ้ววัว 50 เหวิน เนื้อวัว 45 เหวิน เนื้อแกะ 40 เหวิน ฯลฯ บางโต๊ะถึงกับสั่งแต่เนื้อทั้งสามเช่นนี้ซ้ำสองสามรอบ
ดังนั้น ต่อให้เป็นโต๊ะที่ใช้จ่ายน้อยที่สุด ก็ยังตกประมาณหนึ่งตำลึงเต็ม ๆ
หักต้นทุนครึ่งหนึ่ง เหลือเป็นกำไรอย่างที่ว่าไม่ผิดแน่
หม่าอวี่หลินดีใจจนหน้าแดง หยิบลูกคิดขึ้นนับต่อเอง พูดพลางหัวเราะพลาง คิดคำนวณว่าแต่ละคนจะได้แบ่งเท่าไร แล้วก็ร้องขึ้นเสียงดังว่า
“เช่นนั้นมาแบ่งกันเลยสิ!”
“ไม่ได้” เสียงฟางฉงอวิ๋นกับอีกคนพูดพร้อมกัน สาดน้ำเย็นดับความคึกในทันที
หม่าอวี่หลินค้านเสียงดัง “ก็แบ่งแค่วันนี้ไม่ได้หรือไง ข้าไม่มีเงินจะกินข้าวแล้วนะ!”
ฟางฉงอวิ๋นตอบเรียบ “ไม่มีกฎก็ไม่เป็นระเบียบ เราตกลงกันไว้แล้วว่าจะปันส่วนเดือนละครั้ง สิ่งที่ตกลงไว้แล้วเปลี่ยนไม่ได้” หม่าอวี่หลินจึงได้แต่นั่งคอตกเหมือนไก่เปียกฝน
ต่งซวงฉีแกล้งพูดขึ้น “จะรีบได้อะไร เงินแค่ไม่กี่ตำลึง มันน่าตื่นเต้นตรงไหน รอสิ้นเดือนทีเดียว ได้ทีละหลายสิบตำลึง ถึงจะสะใจสิ!”
หม่าอวี่หลินฟังแล้วนึกตามก็เห็นจริง พลันกลับมาฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้งในทันที