แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ ชายผู้คุมประตูซึ่งเป็นทหารองครักษ์ในชุดดำที่มีดาบคาดเอว ก็ชักดาบออกมาทันทีโดยไม่เปล่งเสียงใด สีหน้าเรียบเฉย แต่เพียงการกระทำนั้นก็เพียงพอให้เข้าใจความหมายโดยไม่ต้องพูดออกมา ฟางเหยียนผิงยังคงโกรธแค้น แต่เมื่อเฉินเย่ซิงดึงแขนเขาไว้ เขาก็ได้แต่จ้องสวี่ต้าจวิ้นเขม็ง แล้วถอยไปด้วยความไม่พอใจ
สวี่ต้าจวิ้นยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ เหลือบมองอีกฝ่าย ก่อนเดินเข้าไปข้างหน้าแล้วคำนับพลธนูองครักษ์ผู้นั้น
“ข้ามีนามว่าสวี่ต้าจวิ้น ได้รับพระบัญชาจากอ๋องเข่าซาน ขอให้ท่านแม่ทัพช่วยแจ้งว่าข้ามาถึงแล้ว”
ฟางเหยียนผิงเบิกตากว้าง มองอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่ว่าเขาจะไม่อยากเชื่อเพียงใด ทหารองครักษ์ชุดดำผู้นั้นก็เพียงมองสวี่ต้าจวิ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวไปเปิดประตู แล้วเชิญเขาเข้าไปด้านในอย่างนอบน้อม
ฟางเหยียนผิงอ้าปากค้าง มองภาพนั้นนิ่งอยู่นาน พยายามคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลังจากครั้งก่อน เขาก็คิดหาทางจะสั่งสอนสวี่ต้าจวิ้นให้ได้ แต่คนที่เขาตั้งใจจะให้มาช่วยกลับบังเอิญไม่อยู่ในเมืองอี้หยางฝู่ช่วงนั้น จึงต้องอดทนรอไว้ก่อน กระทั่งเมื่อวาน เขาออกไปพบลุงฝ่ายแม่คือเฉินเย่ซิงโดยบังเอิญ เห็นอีกฝ่ายกำลังนั่งดื่มสุราอยู่กับหลิวก่วนซื่อ จึงเข้าไปร่วมวง แล้วได้ยินหลิวก่วนซื่อพูดถึงเรื่องที่อ๋องเข่าซานทรงสนพระทัยในเครื่องปรุงหม้อไฟ เขาจึงเกิดความคิดวาบขึ้นมาในทันที
เครื่องปรุงหม้อไฟเขาย่อมรู้จักดี — ในสำนักศึกษานั้น ฟางฉงอวิ๋นกับสวี่ต้าจวิ้นและคนอื่น ๆ ร่วมหุ้นกันเปิดร้านหม้อไฟ ชื่อร้าน “หมั่นเจียงหง” เครื่องปรุงที่ใช้ก็เป็นของสวี่ต้าจวิ้นโดยตรง
เมื่ออ๋องเข่าซานทรงสนพระทัยในของนี้ ถ้าเขานำเรื่องทั้งหมดไปทูลให้ทราบก่อน แล้วแย่งชิงตำรับจากสวี่ต้าจวิ้นมาเสีย จะมีอะไรเสียหายเล่า? หากดีที่สุดคือ สวี่ต้าจวิ้นบังอาจไม่ถวายตำรับให้อ๋องเข่าซานด้วยตนเอง แบบนั้นยิ่งดีใหญ่ — เมื่ออ๋องกริ้ว ก็ให้จับสวี่ต้าจวิ้นทั้งครอบครัวไปประหารเสียให้สิ้น ความแค้นของเขาก็จะได้หายสาแก่ใจ! ด้วยความคิดเช่นนั้น เขาจึงไปขอให้เฉินเย่ซิงช่วยติดต่อหลิวก่วนซื่อ และพากันมาที่หมิงเหรินหยวนในวันนี้โดยเฉพาะ ทว่าไม่คาดเลยว่าอ๋องเข่าซานจะไม่ทรงยอมพบ ไม่ทรงพบก็ช่างเถิด เพราะคนอย่างอ๋องเข่าซาน จะใช่ว่าผู้ใดอยากพบก็พบได้ง่ายดายหรือ
แต่เมื่อครู่ เขาได้ยินอะไรนะ?
สวี่ต้าจวิ้นบอกว่า “มาด้วยพระบัญชาอ๋องเข่าซาน” แล้วทหารองครักษ์ยังเปิดประตูให้เข้าไปทางประตูใหญ่เสียอีก!
ทำไมกัน? เหตุใดสวี่ต้าจวิ้นจึงได้รับพระเมตตาจากอ๋องเข่าซานได้เล่า?
ฟางเหยียนผิงคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำด้วยความเคียดแค้น
……
สวี่ต้าจวิ้นถูกทหารองครักษ์ชุดดำพาเดินลึกเข้าไปด้านใน จนถึงเรือนหนึ่ง แล้วเขาก็ได้พบกับขันทีผู้มีผิวหน้าขาวไร้หนวดผู้หนึ่ง ขันทีฉางยิ้มอย่างอ่อนโยน “ท่านอ๋องรออยู่ในห้องหนังสือแล้ว คุณชายสวี่ เชิญตามข้ามาเถิด”
สวี่ต้าจวิ้นเคยเห็นเพียงในละครเท่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบขันทีตัวจริง เขาเหลือบมองขันทีฉางอย่างแผ่วเบา นอกจากไม่มีหนวดและมีเสียงบางกว่าชายทั่วไปแล้ว ก็ไม่เห็นสิ่งใดแตกต่างมากนัก
ยังไม่ทันได้สังเกตนานนัก เขาก็ถูกนำเข้าสู่ห้องหนังสือ ภายในเงียบสงบ เห็นเพียงอ๋องเข่าซานกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะ เขียนหนังสืออยู่ด้วยพู่กันในมือ ไม่มีผู้อื่นอยู่ในห้อง ขันทีฉางค้อมกายเรียนถวายว่า คนมาพบแล้ว
สวี่ต้าจวิ้นรีบคำนับ “กระหม่อมสวี่ต้าจวิ้น ขอถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ”
อ๋องเข่าซานมิได้เงยพระพักตร์ขึ้น ทรงเพียงชี้ไปยังเก้าอี้ข้าง ๆ ให้เขานั่งลง
สวี่ต้าจวิ้นชะงักไปเล็กน้อย แล้วคำนับอีกครั้งก่อนนั่งตามพระบัญชา
ขันทีฉางถอยออกไป เหลือเพียงคนทั้งสองในห้อง อ๋องเข่าซานยังคงเขียนหนังสือต่ออย่างสงบนิ่ง
สวี่ต้าจวิ้นนั่งอยู่โดยไม่กล้ามองรอบ ๆ มากนัก นี่ไม่ใช่ที่ของคนธรรมดาจะมาทำตัวพลุกพล่านได้ อ๋องเข่าซานคือแม่ทัพใหญ่ผู้ผ่านศึกนับไม่ถ้วน หากมองไปมาไม่สำรวม เกรงว่าชีวิตจะสั้นนัก
เขาเป็นคนอยู่นิ่งไม่ค่อยได้ ครั้นต้องรอนานจึงรู้สึกเบื่อหน่าย จึงหยิบหนังสือจากตะกร้าขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา หนังสือเหล่านี้ก่อนนำเข้ามา ก็ผ่านการตรวจสอบจนไม่มีสิ่งต้องห้าม เหลือเพียงความยุ่งเหยิงจากการค้นดูเท่านั้น เขาหยิบเล่มบนสุดขึ้นมา เป็นหนังสือปนเปเรื่องสารคดี เขาก้มหน้าอ่านอยู่สักพักก็เพลิดเพลินจนลืมเวลา
อ๋องเข่าซานวางพู่กันลง แล้วมองเห็นชายหนุ่มตรงหน้ากำลังอ่านหนังสืออย่างจดจ่อ พระขนงยกขึ้นเล็กน้อย ในสถานการณ์เช่นนี้ ยังมีจิตใจสงบพอจะอ่านหนังสือได้ ไม่รู้ว่าควรชมว่าใจมั่นคง หรือใจกล้าเกินปกติดี
อ๋องเข่าซานแย้มพระโอษฐ์บาง ๆ ทรงรอจนหมึกบนกระดาษแห้งสนิท จึงพับเอกสารใส่ซองอย่างเรียบร้อย แล้วลุกจากโต๊ะหนังสือ เดินไปประทับนั่งที่เก้าอี้ด้านบนสุด
สวี่ต้าจวิ้นแม้จะอ่านหนังสืออยู่ แต่พอรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวก็รีบเก็บหนังสือ ลุกขึ้นยืนคำนับ “ท่านอ๋อง”
อ๋องเข่าซานแย้มพระโอษฐ์ ตรัสเสียงเรียบ “ไม่ต้องมากพิธีนัก นั่งลงเถิด”
สวี่ต้าจวิ้นได้ยินดังนั้นก็รีบนั่งอย่างสงบ ท่าทางสำรวมรอฟังคำตรัสของอ๋อง
อ๋องเข่าซานทอดพระเนตรเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตรัสขึ้นว่า
“เรียกเจ้ามาวันนี้ ก็เพื่อเรื่องเดียว — เรื่องพริกนั่นแหละ”
……
ครึ่งชั่วยามต่อมา สวี่ต้าจวิ้นก้าวออกจากหมิงเหรินหยวน ใจเต้นแรงราวเพิ่งผ่านศึกใหญ่ เขาถือกระเช้าหนังสือเดินออกมาด้วยอารมณ์ยังไม่สงบดี
ทันใดนั้น มีคนพุ่งออกมาจากทางแยกเฉียงตรงหน้า ขวางทางไว้จนเกือบชนกัน
“เจ้ามาทำอันใด?”
ฟางเหยียนผิงจ้องเขาเขม็ง “อ๋องเข่าซานเรียกเจ้ามาทำไม?”
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
“เจ้า!” ฟางเหยียนผิงโกรธจัด ชี้หน้าด่า “เจ้ากล่าววาจาหยาบช้าปานนี้ได้อย่างไร เจ้าเป็นถึงผู้ศึกษาวิชา แต่กลับไม่รู้มารยาท!”
สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะเบา ๆ “เหตุใดเล่า คนเรียนหนังสือจะไม่ผายลมได้หรือ? อ้อ หรือเจ้ามิผายลมเลยรึ? ช่างประหลาดนัก นับว่าเป็นเรื่องอัศจรรย์ยิ่ง!”
ฟางเหยียนผิงโกรธจนหน้าแดงก่ำ คอพองโตอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นทหารองครักษ์ชุดดำยืนมองอยู่ไม่ไกล จึงต้องข่มอารมณ์ไว้ ฮึดฮัดพลางสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป แต่ยังไม่ทันไปได้ไกล ก็ถูกชายสองคนจากตรอกข้าง ๆ เข้ามาประกบซ้ายขวา แล้วลากตัวออกไปในพริบตา ฟางเหยียนผิงตกใจสุดขีด เบิกตากว้าง มองสวี่ต้าจวิ้นราวกับวิงวอนขอความช่วยเหลือ
สวี่ต้าจวิ้นมองเห็นทุกอย่างชัดเจน แต่ไม่กล่าวสักคำ เพราะคนที่ลากตัวฟางเหยียนผิงไปนั้น มิใช่ใครอื่น หากแต่เป็นทหารองครักษ์ชุดดำของอ๋องเข่าซานนั่นเอง สวี่ต้าจวิ้นนึกถึงคำตรัสที่อ๋องเข่าซานกล่าวไว้เมื่อครู่
“คนที่ชื่อฟางเหยียนผิงเป็นสหายเจ้าหรือ? ข้าได้ยินว่าพวกเจ้ามีความบาดหมางกันมากมิใช่หรือ หากไม่เช่นนั้น เขาคงไม่เสาะหาทางเข้ามาถึงข้า เพียงเพื่อหาหนทางกำจัดเจ้าให้สิ้น”
“ข้าจัดการแทนเจ้าแล้ว ส่วนเรื่องพริก เจ้ากับครอบครัวจงตั้งใจทำให้ดี หากมีสิ่งใดต้องการ ก็ไปหาผู้ว่าการเยว่ ข้าได้สั่งไว้แล้ว รอถึงฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า ข้าจะรอฟังข่าวดีจากเจ้า”