เมื่ออ๋องเข่าซานตรัสเช่นนั้น เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร ฟางเหยียนผิงผู้นั้นช่างน่ารำคาญนัก เอาแต่คิดจะหาเรื่องเขาอยู่ร่ำไป จะระวังให้รอดพ้นทุกคราก็ยากนัก หากจัดการให้สิ้นเรื่องไปเสียครั้งเดียว ก็จะได้สงบใจเสียที ถ้าเขาลงมือเอง ย่อมต้องมีเรื่องยุ่งยากตามมาไม่รู้จบ และยังไม่แน่ว่าจะจัดการได้สำเร็จ แต่หากเป็นอ๋องเข่าซานที่ลงมือแล้วเล่า คนที่ไหนจะกล้าหาเรื่องอ๋องเข่าซานอีก?
สวี่ต้าจวิ้นยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ แล้วก้าวข้ามตรอกนั้น เดินต่อไปอย่างสงบ
ใกล้เที่ยงแล้ว ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน สวี่ต้าจวิ้นจึงตั้งใจไปที่ร้านหม้อไฟแทน
วันนี้เป็นวันที่สองหลังจากเปิดร้าน “หมั่นเจียงหง” วันแรก คนยังแน่นขนัดไม่ต่างจากเมื่อวาน เวลานี้ในร้านเต็มทุกโต๊ะ ส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่เมื่อวานมารอคิวแต่ไม่ได้ที่ จึงมาจองล่วงหน้าไว้ตั้งแต่เช้า
ในเขตที่นั่งรอ ยังมีคนอีกมากนั่งถือแผ่นป้ายหมายเลขรอเรียกชื่ออยู่ มีข่าวลือแพร่ไปทั่วว่า เมื่อวานถึงกับมีทั้งเจี่ยงโจวมู่และผู้ว่าการเยว่ รวมถึงบรรดาขุนนางท้องถิ่นมาร่วมชิมด้วย ยิ่งไปกว่านั้นยังมี “ท่านผู้นั้น” ซึ่งพำนักอยู่ในอี้หยางฝู่ มาร่วมด้วย
ใครได้ยินก็อยากมาลองของดีเช่นนี้ จะให้พลาดได้อย่างไร ดังนั้นผู้คนจึงหลั่งไหลกันมาไม่ขาดสาย ทั่วเมืองอี้หยางมีเพียงร้านหม้อไฟร้านนี้ร้านเดียว จะให้พอเพียงกับคนทั้งเมืองได้อย่างไรกัน ร้านจึงแน่นขนัดแทบทุกชั่วยาม
ด้านหน้าร้านมีคนต่อแถวยาวเหยียด สวี่ต้าจวิ้นเห็นดังนั้นจึงเดินอ้อมไปทางประตูหลัง ทว่าเพิ่งถึงก็พบผู้เฒ่าสวี่กับท่านปู่เขยฟางฉางซวี่เข้าอย่างจัง
“...ท่านปู่ ท่านปู่เขย เหตุใดทั้งสองจึงอยู่ที่นี่?”
ผู้เฒ่าสวี่เองก็ประหลาดใจไม่น้อย “ลิ่วหลาง เจ้าไม่ไปเรียนรึวันนี้?”
“วันนี้ข้าขอลาหยุด มีธุระเล็กน้อย เดี๋ยวค่อยเล่าให้ท่านปู่ฟัง ท่านปู่มิใช่หรือที่ว่าจะไปเจรจาซื้อร้าน แล้วเหตุใดถึงมาที่นี่ได้เล่า?” สวี่ต้าจวิ้นถาม
“ลิ่วหลาง เจ้าอยู่ตรงนี้ก็ดีแล้ว...” ผู้เฒ่าสวี่รีบเล่าความทั้งหมดให้ฟัง
วันนี้ผู้เฒ่าสวี่กับฟางฉางซวี่ไปหาซื้อร้านที่ตั้งอยู่ในตรอกหยางหลิว ซึ่งเจ้าของเดิมคือชายแซ่หวู เป็นคนมั่งคั่งนัก ใช้เงินบริจาคจนได้ตำแหน่งขุนนาง “หยวนไว่หลาง” จึงเป็นที่รู้จักกันในนาม “อู๋หยวนไว่”
ร้านในตรอกหยางหลิวก็เป็นเพียงทรัพย์สินหนึ่งในหลายสิบแห่งของเขา จะขายหรือไม่ขายก็อยู่ที่อารมณ์ เพราะเขาไม่เดือดร้อนเรื่องเงินทองเลย
เมื่อฟังความตั้งใจของผู้เฒ่าสวี่แล้ว อู๋หยวนไว่เพียงกล่าวว่า
“ท่านสวี่ ข้าได้ยินมาว่าร้านหม้อไฟหมั่นเจียงหงนั้น หลานชายท่านก็เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนด้วยใช่หรือไม่? ร้านนี้จะขายให้ท่านก็ได้ แต่มีข้อเดียว — วันนี้ขอให้สำรองโต๊ะไว้หนึ่งที่ให้ข้า ข้าจะพาครอบครัวไปชิมด้วยตนเอง”
เมื่อวานร้านเปิด เขาออกไปตรวจตราที่นา จึงไม่อยู่ในเมือง บุตรสาวคนเล็กของเขาได้ยินเพื่อนพูดถึงหม้อไฟจนอยากไปกินใจจะขาด แต่กลับไม่ได้จองทัน ทั้งเมื่อวานและวันนี้ก็เต็มหมด เห็นว่าหน้าร้านมีคนรอคิวยาวเหยียด ไม่รู้ต้องรอถึงเมื่อใด จะให้บ้านตนล้าหลังกว่าผู้อื่นได้อย่างไร! วันนี้ยังไงก็ต้องได้กินหม้อไฟให้ได้!
ผู้เฒ่าสวี่ได้ฟังก็อึ้งไปทีเดียว เดิมยังนึกว่าคงต้องพูดกล่อมนาน หรืออีกฝ่ายอาจตั้งใจจะไม่ขายเสียด้วยซ้ำ กลัวว่าจะเห็นดีเห็นงามแล้วฮุบร้านขึ้นราคา แต่กลับกลายเป็นว่า อู๋หยวนไว่มีเพียงเงื่อนไขเดียว — ขอให้ได้กินหม้อไฟวันนี้เท่านั้น
ผู้เฒ่าสวี่แทบไม่เชื่อหู ต้องทวนในใจอยู่หลายรอบกว่าจะมั่นใจว่าไม่ได้ฟังผิด
อู๋หยวนไว่ยังพูดอย่างอารมณ์ดี “แค่จองโต๊ะไว้ให้ข้าในวันนี้ ไม่เพียงจะขายร้านให้ท่าน ข้าจะบอกไว้เลยว่า หากวันหน้าอยากซื้อที่หรือกิจการใดอีก ก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ!” ช่างพูดได้สมกับเป็นคนมั่งมีแท้จริง
ผู้เฒ่าสวี่คิดในใจ แม้กิจการอื่นจะน่าสนใจ แต่สิ่งที่อยากได้จริง ๆ คือที่ดิน หากได้ซื้อที่ไว้สักหน่อย ก็นับว่าได้ปักรากลงในอี้หยางฝู่นี้อย่างแท้จริง
ตอนนี้หลานชายยังเรียนหนังสืออยู่ จะไปหาในสำนักศึกษาก็ไม่เหมาะนัก จึงคิดว่าลูกชายของตนคงอยู่ที่ร้านหม้อไฟแน่ เพราะวันนี้ต้องมาช่วยส่ง เครื่องปรุงอยู่แล้ว
ผู้เฒ่าสวี่จึงบอกอู๋หยวนไว่ว่า “ขอให้ท่านรอสักครู่ ข้าจะไปดูทางร้านเสียก่อน แล้วจะกลับมาบอกคำตอบ” แล้วก็มาที่นี่ แต่ยังไม่ทันเข้าไป ก็เจอหลานชายพอดี
“ลิ่วหลาง เจ้าดูสิ วันนี้พอจะจัดโต๊ะไว้ให้อู๋หยวนไว่สักโต๊ะได้หรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นก็ไม่คาดคิดว่าร้านที่ตนเช่าอยู่นั้นจะเป็นของอู๋หยวนไว่พอดี
เขารู้จักดี อู๋หยวนไว่คือเศรษฐีอันดับหนึ่งของอี้หยางฝู่ มีทรัพย์สินมากมาย นิสัยใจคอก็โอบอ้อมอารี เป็นคนที่ชื่อเสียงดีเลิศในหมู่ชน ได้สานไมตรีกับคนเช่นนี้ย่อมมีแต่ได้ประโยชน์
เขาจึงว่า “ท่านปู่เข้าไปกับข้า ข้าจะไปบอกผู้ดูแลซ่งเอง”
ตามปกติ ร้านอาหารหรือโรงเตี๊ยมมักกันห้องไว้สักหนึ่งหรือสองห้อง สำหรับแขกพิเศษโดยเฉพาะ หากวันใดมีคนสำคัญมา จะให้เขารอคนอื่นกินเสร็จก่อนย่อมไม่ได้ ร้านก็คงอยู่ไม่ได้แน่ เพราะฉะนั้นจะมีโต๊ะว่างหรือไม่ ขึ้นอยู่กับผู้ดูแลเป็นผู้ตัดสิน และไม่จำเป็นต้องบอกแขกทั่วไปให้รู้
สวี่ต้าจวิ้นจึงไปแจ้งกับซ่งจ่างกุ้ย (ผู้ดูแลร้าน) ซึ่งรับคำทันทีว่าจะกันห้องไว้ให้หนึ่งห้องในตอนค่ำ บอกให้อู๋หยวนไว่มากินได้ตามสะดวก เมื่อจัดการเรียบร้อย สวี่ต้าจวิ้นก็กลับออกมาบอกผู้เฒ่าสวี่ และอาสาพาไปหาอู๋หยวนไว่ด้วยตนเอง
เมื่อพบกัน อู๋หยวนไว่ทักทายอย่างอ่อนโยน สีหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม พอรู้ว่าจองโต๊ะให้เรียบร้อยก็หัวเราะเสียงดัง “ดีมาก! เช่นนั้นร้านในตรอกหยางหลิว ข้าขายให้พวกเจ้าก็แล้วกัน!”
เขาไม่คิดจะขึ้นราคาเลย ขายตามราคาตลาด ตรอกหยางหลิวนั้นทำเลดี มีสองห้องหน้าร้านพร้อมลานหลังบ้าน ราคาขายอยู่ที่ หนึ่งร้อยสามสิบห้าตำลึง
ผู้เฒ่าสวี่หยิบถุงเงินพองโตออกมาจากอกเสื้อ ยัดแน่นจนดูเกะกะ จึงแบ่งให้ฟางฉางซวี่ช่วยถือครึ่งหนึ่ง ทั้งสองช่วยกันเทเงินออกมานับจำนวนดู ไม่มากไม่น้อย รวมแล้วได้ หนึ่งร้อยสามสิบตำลึง ขาดอีกเพียง ห้าตำลึง เท่านั้น