พอสวี่ต้าจวิ้นได้ยินเสียงพิณ ก็รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาทันที เคราะห์ร้าย เมื่อคืนนอนน้อย จะทำอย่างไรดีละนี่... ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าบัณฑิตหาได้มาฟังแต่พิณไม่ ที่แท้พาศิษย์มาประลองบทกลอนกัน เขายิ่งประคองเปลือกตาไว้แทบไม่ไหว
จะประลองบทกลอน เหตุใดไม่ไปที่ศาลบัณฑิต กลับมาที่หอจันทราเสียได้ ชมโฉมก็ว่ากันไปหนึ่ง แต่ยังจะให้ร่ายกลอนอีก... เขาคิดพร่ำ ๆ ใกล้จะเคลิ้มหลับอยู่แล้ว ก็ได้ยินบัณฑิตหวงเปลี่ยนคำขึ้นมาว่า
“ท่านหมิงเต๋อ ไยไม่ให้ศิษย์ของท่านร่วมด้วยเล่า?”
ในบัดดล ความง่วงหายวับไปกับตา — อย่าเรียกชื่อข้า อย่าได้เรียกชื่อข้า...
“เหวินเหอ เจ้าออกไปลองดูเถิด” เสียงท่านอาจารย์ฟางดังเรียบ ๆ
ฟางเหวินเหอก้าวออกไปคำนับ สวี่ต้าจวิ้นจึงได้ถอนใจโล่งอก โชคยังเข้าข้าง
ฟางเหวินเหอมีพื้นวิชาแน่นพอควร ครั้นยืนออกไปก็ไม่ทำให้ท่านอาจารย์ขายหน้า
แต่บัณฑิตหวงยังมิพอใจ เขากวาดตาดูหมู่ศิษย์ครั้งหนึ่ง แล้วสุ่มชี้อีกผู้หนึ่งให้ออกไปตอบ ผู้ที่ถูกเรียกคือ ต่งซวงฉี หน้าเสีย มองท่านอาจารย์ราวกับวิงวอน ทว่าท่านอาจารย์ฟางทำเพียงวางเฉย มิได้เอ่ยห้าม
ต่งซวงฉียืนนิ่งอยู่นาน สุดท้ายก็ได้แต่คำนับ แล้วเปล่งเสียง “อืม...” ออกมาคำเดียว มิอาจตอบสิ่งใด บัณฑิตหวงกับบัณฑิตตู้ ตลอดจนศิษย์ของทั้งคู่ ต่างหัวเราะไม่หยุด
“ท่านหมิงเต๋อ ศิษย์ท่านช่างไม่คิดก้าวหน้าเสียจริง!”
ช่างอับอายสิ้นดี ภายหลังแม้ฟางฉงอวิ๋นกับอีกไม่กี่คนจะพอแก้หน้าได้อยู่บ้าง ทว่าฟางจื้ออัน ฟางอวี้ซิง และสวี่ต้าจวิ้นกลับถ่วงท้ายอยู่ดี รวม ๆ แล้วก็เสมอครึ่ง ๆ ท้ายที่สุดก็ยังนับว่าทำให้ท่านอาจารย์เสียหน้าอยู่ดี
บรรดาเด็กหนุ่มต่างหดคอเป็นนกกระทา ไม่กล้าหายใจแรง ตามท่านอาจารย์ออกจากหอจันทรา มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของเมือง ครานั้นโคมไฟตามถนนเริ่มสว่างไสวแล้ว ค่ำย่ำสนธยา ควรกลับเรือนกันได้ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึงคำว่า “กลับบ้าน”
ท่านอาจารย์กวาดตามองศิษย์ทั้งหลาย แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน “คงหิวกันแล้วกระมัง ไปเถิด วันนี้ข้าจะเลี้ยงน้ำแกงเนื้อแพะสักคนละชาม”
พูดไม่ทันขาดคำ ด้านขวาก็เป็นร้านเก่าแก่ “ร้านน้ำแกงเนื้อแพะแห่งตรอกหนิวเจีย” หมู่คนทั้งแถบกรูกันเข้าไป ทำให้ร้านเล็ก ๆ ที่มีเพียงหกเจ็ดโต๊ะคับแคบลงในบัดดล เบียดกันนั่งก็ยังดีที่พอได้ที่ครบ
ไม่นาน ก็ได้คนละชามน้ำแกงเนื้อแพะ กับขนมแผ่นไส้เนื้อแพะคนละชิ้น
น้ำน้ำแกงเนื้อแพะสีใสไอร้อนกรุ่น หอมจนชวนให้น้ำลายสอ โรยต้นหอมประปราย ดูน่ากินยิ่งนัก ทว่าพอซดเข้าจริง เมื่อตะกอนใจยังค้าง ความหวานอร่อยก็กลับจืดชืดไปถนัดตา
ประคับประคองให้ผ่านมื้อไปได้ ท่านอาจารย์ลุกขึ้น ศิษย์ทั้งหลายก็รีบลุกตาม
ออกจากร้านแล้ว ท่านอาจารย์หันมามองหมู่นกกระทาที่ก้มหน้าก้มตา แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “คัดคัมภีร์หลุนอวี่หนึ่งรอบ พรุ่งนี้เช้าเอามาส่ง”
ว่าจบ ท่านอาจารย์ก้าวยาวจากไป ฟางฉงอวิ๋นรีบติดตามไปทันที
เหลือพวกเด็กหนุ่มจึงค่อยเหมือนคนพ้นโทษ บรรเทาใจได้เสียที ดาบที่แขวนบนศีรษะก็หายไปแล้วกระมัง
“แค่หนึ่งรอบรึ? วันนี้ท่านอาจารย์เมตตายิ่งนัก ข้าไม่เคยถูกสั่งให้คัดเพียงรอบเดียวมาก่อนเลย!”
“เพ้อไปเถิด พรุ่งนี้เช้าต้องส่ง คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้ข่มตานอน!”
“ว่าอย่างไรนะ! พรุ่งนี้เช้าเรอะ! โอย ข้าเอาแต่ดีใจที่คัดเพียงหนึ่งรอบจนลืมฟังเงื่อนไข!”
“แม้ทั้งคืนไม่หลับ ข้าก็ยังคัดไม่ทัน!”
สวี่ต้าจวิ้นนึกถึงว่าคัมภีร์มีตัวอักษรกี่มากน้อย ก็ชาไปทั้งตัว คืนนี้อีกแล้วหรือ... ตับไตข้าเอ๋ย! วันนี้เขาชะตากรรมช่างน่าสงสารนัก อยู่เรือนท่องตำราดี ๆ มิดีกว่าหรือ?
คนต้นเหตุกลับยังทำกิริยาซ้ำร้ายเสนอว่า “ในเมื่อถูกลงโทษอยู่แล้ว ไฉนเราไม่ย้อนกลับไปฟังบทเพลงที่หอจันทราอีกสักคราเล่า?”
สิ้นคำ มีเพียงต่งซวงฉีดูจะสนใจอยู่บ้าง ส่วนคนอื่น ๆ ต่างพากันเผ่นหนีเป็นพรวน
“เฮ้ย ๆ อย่าเพิ่งไปสิ!”
อนาถเถิด ไม่มีผู้ใดใส่ใจเขาเลย
ฟางจื้ออันเอี้ยวกลับมาเห็นว่าสวี่ต้าจวิ้นกับฟางอวี้ซิงยังยืนอยู่ที่เดิม จึงยิ้มแป้น พาดแขนย่ามสนิท “ไป ๆ ๆ เราสี่คนไปกันเถิด!”
“ไปเจ้าผีหัวโตเถิด! ข้ายืนอยู่นี่เพราะจะบอกว่า—ช่วยข้าคัดครึ่งหนึ่ง!” สวี่ต้าจวิ้นเหลือบค้อน
ฟางจื้ออันจุ๊ปาก “เจ้านี่ชอบพูดคำแปลกหูจริง ๆ ข้าจะช่วยคัดได้อย่างไรเล่า ลายมือผิดกันนัก หากถูกท่านอาจารย์จับได้ มือข้าคงไม่เหลือดี”
สวี่ต้าจวิ้นจึงหันไปจ้องต่งซวงฉี “ทีเจ้าเล่า ผ่านพ้นโทษคัดมาทีไร เจ้าทำอย่างไร?”
ต่งซวงฉีเกาศีรษะ ลูบจมูกลูบคางพลางกระแอม “แค่ก... ความลับ”
“ความลับ?” สวี่ต้าจวิ้นทำตาเขม็ง ส่งสัญญาณให้ฟางอวี้ซิง ทั้งสองประกบซ้ายขวากดต่งซวงฉีติดผนัง “จะบอกหรือไม่บอก!”
ต่งซวงฉีรีบยกมือยอมแพ้ “เอ่อ... งานเล่าเรียนและการคัดโทษทั้งหมดของข้า ล้วนมีคนกวาดเรือนเขียนแทนให้”
สวี่ต้าจวิ้นชำเลืองตาให้หนึ่งที “เจ้าหนอเจ้า ช่างพึ่งพาเก่งไม่หยอก” แล้วจึงปล่อยมือ
“เรื่องนี้บิดาเจ้ารู้หรือไม่?”
ต่งซวงฉีสะดุ้ง “หากบิดาข้ารู้ ข้าจะยังยืนอยู่ตรงนี้หรือ! พวกเจ้าล้วนเป็นสหาย ต้องเก็บเป็นความลับให้ข้าด้วย หากแพร่งพรายละก็ ฮึ ๆ ต่อให้ข้าตายเป็นผีก็จะตามหลอกหลอน”
“ชิ” สวี่ต้าจวิ้นปัดแขน “ข้ามิประสงค์จะมีเรื่องรักคนกับผีให้วุ่นวายหรอก”
“เอาเถิด ๆ แยกย้ายกลับเรือน ใครคัดของมัน พรุ่งนี้พบกัน”
แม่เฒ่าสวี่อยู่เฝ้าหมู่บ้านทุกวัน ดูแลการบดสมุนไพร และรับของที่ตากแห้ง เช่น สะระแหน่ ใบจื่อซู และกลีบดอกไม้ต่าง ๆผู้ที่มาช่วยบดสมุนไพร ก็เป็นสตรีจากหลายเรือนในหมู่บ้าน ใช้แล้ววางใจได้
ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านต่างก็รู้กันหมดแล้วว่าสกุลสวี่เปิดร้านอยู่ในเมือง ผู้คนที่เคยขัดอกขัดใจที่ไม่ได้เลือกผู้เฒ่าสวี่เป็นผู้ใหญ่บ้านก็ยิ่งไม่ชอบผู้ใหญ่บ้านโจวเข้าไปใหญ่ ทำให้ผู้ใหญ่บ้านโจวรู้สึกเหมือนตัวเอง “เตี้ยลงไปหนึ่งช่วง” จนไม่เหลืออำนาจหรือบารมีในฐานะผู้ใหญ่บ้านให้ถือได้อีกเลย ดีอยู่อย่างหนึ่ง คือที่สกุลสวี่รับของตากแห้งนั้น ใครเอามาส่งก็รับทั้งนั้น ชาวบ้านพออาศัยสิ่งนี้ ก็พอมีรายได้เพิ่มเข้ามาอีกทาง
ทว่าสิ่งที่คนในหมู่บ้านหมายตายิ่งกว่านั้น คือได้เข้าไปทำงานในโรงงานเล็กของสกุลสวี่ ได้ยินว่าค่าจ้างวันหนึ่งถึงสิบห้าเหวิน อีกทั้งนั่งทำอยู่กับที่ ไม่ต้องตากแดดตากฝน เงินเช่นนี้ช่างหาง่ายนัก มนุษย์เรามักเป็นดังนี้—เมื่อยังไม่มี ก็พออยู่ไป แต่ครั้นมีแล้ว ก็อยากมีมากขึ้นไปอีก
หน้าบ้านสกุลสวี่จึงมีสตรีเวียนไปเวียนมาอยู่มิได้ขาด หากมิใช่เพราะประตูปิดอยู่ ป่านนี้คงเดินกรูกันเข้าไปนั่งคุยในเรือนแล้วแน่แท้