หน้าร้านปิดประตูไปแล้ว สวี่เอ้อร์หลางขยับมือขยับเท้าเก็บกวาดทุกอย่างอย่างคล่องแคล่ว พอถึงเวลาอาหารเย็นก็ยกโต๊ะเล็กออกมาตั้งไว้หน้าตู้โต๊ะ ใช้เตาอังไฟวางไว้ข้างใต้ ทุกคนนั่งล้อมเป็นวง กลางไฟอุ่น ๆ ได้รับไอร้อนทั่วถึงกันหมด
“เนื้อแกะนี่ซื้อมาจากร้านใดกัน เหตุใดถึงได้อร่อยขนาดนี้นะ?” ผู้เฒ่าสวี่กัดเนื้อแกะคำหนึ่งแล้วเอ่ยถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว
จางซิ่วหลานตอบว่า “ก็ร้านกั๋วจี้เนื้อแกะที่ท่านพ่อเคยพูดถึงนั่นล่ะ ร้านที่อยู่ท้ายตรอกหลังบ้านนั่นแหละ”
“อ๋อ ร้านนั้นเองหรือ เจ้าเสี่ยวลิ่วนั่นพูดถูกจริง ๆ ร้านนี้ของเขาอร่อยแท้!” ว่าพลางก็คีบอีกชิ้นใส่ชามตัวเอง แล้วหันมาชวนทุกคน “กินสิ กินกันเถอะ เนื้อร้อน ๆ แบบนี้ต้องรีบกินตอนนี้ถึงจะอร่อย พอค้างคืนเสียรสชาติหมด”
ระหว่างที่กำลังรับประทานกันอย่างเอร็ดอร่อย สวี่ต้าจวิ้นก็เดินเข้ามาจากด้านนอก ผู้เฒ่าสวี่รีบเรียก “มานี่มากินเนื้อแกะหน่อยสิ เนื้อร้านนี้อร่อยมาก ลิ่วหลาง เจ้าชิมดูสิ!”
แต่เขาเพิ่งดื่มน้ำแกงเนื้อแกะกับกินขนมปังยัดไส้เนื้อมาเองจนยังติดคออยู่ จึงรีบโบกมือ “ไม่ล่ะขอรับ ข้ากลับมาหยิบตะกร้าหนังสือต่างหาก”
คืนนี้ต้องคัดลอกตำราอยู่ทั้งคืน ในร้านไม่สะดวกนัก กลัวจะรบกวนให้ท่านปู่กับคนอื่น ๆ นอนไม่หลับ อีกทั้งก็ไม่อยากให้พวกท่านเป็นห่วง
สวี่ต้าจวิ้นจึงหยิบตะกร้าหนังสือขึ้นแล้วออกไปทันที ฟางอวี้ซิงยังรออยู่ด้านนอก
ทุกวันก็วนอยู่อย่างนี้ สวี่ต้าจวิ้นคิดในใจว่า หากร้านหม้อไฟแบ่งเงินกำไรแล้ว พวกเขาจะได้ซื้อเรือนเล็ก ๆ ในเมืองหลวงดีหรือไม่ เขาไม่เดือดร้อนเท่าไร แต่คนอื่นต้องเบียดกันอยู่ในร้านทั้งวันคงไม่สะดวก โดยเฉพาะสวี่อินอิน เขารู้ดีว่านางชอบมีที่ส่วนตัว
ค่ำคืนฤดูหนาวลมพัดจนกระดูกแทบเย็นยะเยือก ฟางสวี่ซื่อจึงรู้ว่าพวกเขาต้องอยู่คัดลอกตำราทั้งคืน จึงสั่งให้เพิ่มเตาอังไฟเข้ามาในห้องหนังสืออีกเตา แล้วให้แต่ละคนถือหม้ออังไอน้ำร้อนไว้บนตัก
หนึ่งหมื่นกว่าตัวอักษรที่ต้องเขียน ทำเอาสวี่ต้าจวิ้นถึงกับคร่ำครวญอยู่ในใจ ตอนนี้เขาแทบอยากอ้อนวอนสวรรค์ให้เปลี่ยนพลังวิเศษในตัวเสียใหม่ ขอเพียงแค่หลับตาคิดอักษรใดให้มันเขียนขึ้นมาเองบนกระดาษได้ เขาจะได้นอนสบาย ๆ ตื่นเช้ามาก็ถือกระดาษไปส่งที่สำนักศึกษาได้เลย แต่สวรรค์คงเห็นว่าเขาไม่รู้จักพอ จึงส่งลมหนาวจัดมาพัดจนหน้าต่างสั่นโครกแทน
“คืนนี้หนาวเหลือเกิน ดูท่าจะมีหิมะตกแน่” ฟางอวี้ซิงเป่าลมหายใจอุ่นออกมา ถูมือไปมาเอ่ยขึ้น
สวี่ต้าจวิ้นหาวหนึ่งคำ “จะตกก็ให้ตกเถอะ ข้าอยากนอนเต็มทนแล้ว”
แต่การหาวมันช่างติดกันง่ายเหลือเกิน ฟางอวี้ซิงเองก็พลอยหาวตามไปอีกคน
ครู่หนึ่งในห้องหนังสือจึงมีแต่เสียงหาวสลับกันราวกับอยู่กันหลายคน ทั้งที่จริงมีเพียงสองคนเท่านั้น
หิมะตกแล้ว.....ช่วงครึ่งหลังของราตรี เกล็ดหิมะโปรยปรายปกคลุมทั่วฟ้า ปลิวกวาดไปทั่วทั้งเมือง เปิดม่านแห่งเดือนสิบสองขึ้นอย่างสง่างาม พอถึงรุ่งเช้า เมืองทั้งเมืองก็ขาวโพลนราวต้องเวทมนตร์ พื้นดินปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ ยามเหยียบลงไปได้ยินเสียงกรอบแกรบเป็นจังหวะ ทิ้งรอยเท้าไว้ทุกก้าว
รองเท้าผ้าหากย่ำในหิมะเช่นนี้ย่อมเปียกชุ่มแน่ สวี่อินอินจึงใช้กระดาษชุบน้ำมันทำเป็นหุ้มรองเท้าไว้ด้านนอก เดินไปมาก็ไม่ต้องกลัวแล้ว
สวี่ชุนซานยังคงส่งนางไปตามปกติ เมื่อวานลากล่อสินค้ากลับ จึงไม่มีรถล่อให้ใช้ในวันนี้
“พรุ่งนี้ข้าจะไปคิดบัญชีอีกหน คราวนี้จะซื้อรถมาอีกคันไว้ให้เจ้านั่ง โดยเฉพาะ”
สวี่อินอินซุกอยู่ในหมวกคลุมหน้า คล้ายสวมงอบใหญ่บังหิมะได้พอดี จึงผลักร่มที่บิดากางให้ออกเล็กน้อย “ข้าไม่ได้ออกไปไหนบ่อย ซื้อรถให้ข้าก็เกินไปหน่อยแล้วละ ถ้าต้าจวิ้นรู้เข้า เขาต้องบ่นว่า ท่านพ่อลำเอียงเข้าข้างแน่ ๆ”
สวี่ชุนซานเบ้ปาก “ให้เขาบ่นไปเถอะ ข้าก็ลำเอียงอยู่แล้ว ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขารู้เสียหน่อย”
ว่าแล้วก็พูดต่อ “แต่ก่อนข้าก็อยากซื้อรถให้เจ้านี่แหละ จริง ๆ นะ ข้าไปดูมาหลายครั้งแล้ว ถูกใจคันหนึ่งสีชมพูอ่อน ๆ ถ้าเจ้าขับคงเท่ดีไม่น้อย แต่เจ้าล่ะ พอได้หยุดก็หมกตัวอยู่บ้านหรือไม่ก็เที่ยวเล่นกับเพื่อน จะให้ไปสอบใบขับขี่ก็สอบอยู่ตั้งกี่ปี ยังสอบไม่ผ่านเสียที”
“สีชมพูมันเท่ตรงไหนกัน ข้าไม่เห็นว่าอย่างนั้นเลย ท่านพ่อเองเถอะ มีหัวใจของหญิงสาวอยู่ข้างในหรือไร!”
สวี่อินอินพูดพลางกระตุกมุมปาก “อีกอย่าง ข้าก็สูงไม่ถึงไหน ทั้งแขนขาสั้นแบบนี้จะขับรถได้อย่างไร ต้องหนุนหมอนตั้งสองใบถึงจะเห็นทางข้างหน้า ท่านว่าถ้านั่งแบบนั้นมันจะขับได้ถนัดหรือไม่”
สวี่ชุนซานฟังแล้วถึงกับชี้หน้า “ใครว่าข้ามีใจหญิงกัน! เจ้าอย่าพูดเหลวไหลไปหน่อยเลย ถ้าแม่เจ้ามาได้ยิน ข้าหูชาแน่! ข้ามีแต่แม่เจ้าในใจคนเดียว รู้ไว้ด้วย!”
สวี่อินอินยิ้มเจื่อน “รู้แล้ว ๆ”
สวี่ชุนซานมองนางขึ้น ๆ ลง ๆ ก่อนพยักหน้า “ดูท่าเจ้าก็ไม่สูงขึ้นเท่าไร เอาเถอะ คราวนี้ไม่ต้องไปสอบอันใดอีกแล้ว นั่งในรถให้สบายก็พอ”
สองพ่อลูกพูดคุยกันพลางเดินไปเรื่อย ไม่นานก็ถึง ตรอกอันอวี้ฝางทางตะวันออกของเมือง ช่วงนี้สวี่อินอินได้รับคำเชิญไปร่วมงานอยู่หลายหน เหลือเพียงอีกงานเดียวเท่านั้น
วันนี้เป็นวันเกิดของ ฟางโย่วฉิน ซึ่งได้เชิญนางไว้ตั้งแต่วันที่ไปงานเลี้ยงที่ตระกูลต่ง หิมะตกหนัก รถม้ามีอันขัดข้อง เด็กรับใช้หน้าตรอกจึงพากันกวาดหิมะ เปิดทางไว้ให้รถม้าผ่าน คนกวาดหิมะเห็นสวี่อินอินกับบิดาเดินมาด้วยเท้าเปล่า จึงหันมามองบ่อยครั้ง
สวี่ชุนซานเห็นดังนั้นก็พึมพำในใจ “อย่างไรก็ต้องซื้อรถจริง ๆ แล้วล่ะ”
เงยหน้าขึ้นอีกหน เห็นรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่หน้าเรือนใหญ่ คนขับวางบันไดให้ หญิงสาวบนรถถูกสาวใช้พยุงลงมา นางเหลียวมาเห็นสวี่อินอินที่เดินใกล้เข้ามา ก็รีบส่งเสียงทัก เป็นคนรู้จักกัน
สวี่ชุนซานเห็นดังนั้นก็อดคิดในใจไม่ได้อีก “ถ้าซื้อรถแล้ว จะต้องหาซื้อสาวใช้ให้ลูกสักคนด้วยดีหรือไม่”
แต่ยังไม่ทันได้คิดต่อ สวี่อินอินก็พูดขึ้นขัดความคิดของเขา ทำให้เขาหลุดจากภวังค์ สวี่ชุนซานหัวเราะโบกมือ “ไปเถอะ ๆ พ่อจะมารับเอาเวลากลางวัน”
สวี่อินอินพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปพร้อมกับ ต่งชิงฮวา
“ท่านพ่อเจ้าช่างรักเจ้าจริง ๆ ทุกครั้งก็ต้องมาส่งแล้วก็ยังมารับอีก” ต่งชิงฮวาพูดด้วยแววตาอิจฉา
สวี่อินอินยิ้มบาง “ใช่สิ ท่านพ่อข้ารักข้ามากอยู่แล้ว พ่อเจ้าก็ไม่รักเจ้าหรือ อย่างกำไลที่เจ้าสวมคราวก่อนนั่น พ่อเจ้าให้ไม่ใช่หรือ สวยจะตายไป”
ต่งชิงฮวาเม้มปาก “นั่นน่ะ ของติดมือมาด้วยเฉย ๆ พ่อข้ามีแต่มารดาอยู่ในสายตา ส่วนข้ากับพี่ชายน่ะ เหมือนเป็นคนเก็บมาเลี้ยงต่างหาก”