ต่งชิงฮวาได้ยินว่าสวี่อินอินจะให้ของขวัญวันเกิดกับนางด้วยก็ยิ้มกว้างทันที แต่พอคิดได้ก็หน้าเหี่ยวลง “โอ๊ย ข้าเกิดเดือนห้า อย่างนี้ต้องรอตั้งครึ่งปีเชียวหรือ! มีแต่จะได้นั่งมองพี่หญิงฟางอวดของอยู่ฝ่ายเดียวแน่เลย!”
ฟางโย่วฉินหัวเราะพลางรีบเอ่ย “เช่นนั้นของข้าที่พี่หญิงสวี่ให้ ข้าขอให้พี่หญิงลองใช้กับเจ้าก่อนก็แล้วกัน ถือว่าข้าให้เจ้าลองก่อนดีหรือไม่?”
“ดีเลย!” ต่งชิงฮวาหัวเราะแป้น ก่อนจะนั่งลงเรียบร้อยรอให้สวี่อินอินลงมือแต่งหน้าให้
“เสียงคุยอันใดกันคึกคักเชียว เรามาช้าไปหรือเปล่า พลาดเรื่องสนุกอันใดหรือไม่?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างนอก พลันเห็น เถาเต๋อฮุ่ย, หวังหนิงซวง, และ หลิวอินอิน เดินเข้ามาพร้อมกัน ฟางโย่วฉินรีบลุกขึ้นไปต้อนรับ แล้วก็เป็นธรรมดาที่ต้องมีรอบใหม่ของเสียงอุทานชื่นชมเจ้า “กล่องเครื่องประทินโฉมมหัศจรรย์” นั้นกันอีกรอบ
คราวนี้สวี่อินอินถูกล้อมไว้แน่นไปหมด พูดอันใดก็มีแต่เสียงแทรก นางได้แต่พยักหน้าแล้วพูดติดตลก “ได้ๆ! รอถึงวันเกิดพวกเจ้ากันทุกคน ข้าจะให้หมดเลย!”
พูดจบก็เหลือบไปเห็น เว่ยซิ่วหรง มองมาด้วยสายตาเกรงใจและอยากได้ปนกันอยู่พอดี จึงตั้งใจจะพูดเพิ่มให้ แต่เว่ยซิ่วหรงเห็นนางหันมามองเสียก่อน คนที่ยังไม่กล้าเอ่ยก็รีบรวบรวมความกล้า
“พี่หญิงสวี่ ของพวกนั้น... ที่ร้านของพวกเจ้าจะขายหรือไม่หรือ? ข้าอยากซื้อสักชุด”
ให้เพื่อนรักเป็นของขวัญวันเกิดไม่เท่าไร แต่ถ้าจะแจกให้ทั่วไปก็เกินไปหน่อย เดิมสวี่อินอินคิดว่าถ้าเห็นแก่หน้าฟางโย่วฉิน และเห็นเว่ยซิ่วหรงอยู่ที่นี่ด้วย ก็คงมอบให้ด้วยอีกชุด แต่พออีกฝ่ายรู้จักเกรงใจเอ่ยขอซื้อแทน ก็ยิ่งเห็นว่านางรู้จักวางตัวดี
สวี่อินอินจึงยิ้มตอบ “ของพวกนี้ทำยากนัก ข้าลงมือเองกว่าจะได้หนึ่งชุดก็ใช้เวลามาก ถ้าทำขายในร้าน คงผลิตไม่ทันลูกค้าเสียมากกว่า เพราะอย่างนั้นจึงไม่คิดจะขาย”
เว่ยซิ่วหรงได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าผิดหวัง “อา...”
สวี่อินอินหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยต่อ “เห็นแก่ฟางโย่วฉินละกันนะ รอถึงวันเกิดของเจ้า ข้าจะให้เจ้าชุดหนึ่งด้วย”
แววตาเว่ยซิ่วหรงสว่างวาบขึ้นทันที ยังไม่ทันได้รับของก็รีบโค้งขอบคุณ “จริงหรือเจ้าคะ! เช่นนั้นข้าขอบคุณพี่หญิงสวี่ล่วงหน้าเลย!”
ฟางโย่วฉินก็พลอยตื้นตัน “พี่หญิงสวี่ ท่านช่างใจดีเหลือเกิน!”
เดิมพวกต่งชิงฮวากับอีกสองสามคนยังคิดกันอยู่ว่า หากเครื่องประทินโฉมเหล่านี้มีขายในร้าน ก็คงจะซื้อเก็บไว้หลายชุด แต่เมื่อรู้ว่าไม่มีขาย ก็ยิ่งเข้าใจถึงคุณค่าของมันมากขึ้น ของมีราคาได้ แต่ไมตรีนั้นประเมินค่าไม่ได้ ของวิเศษเช่นนี้ มีไว้ก็ไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่า
ต่งชิงฮวาในฐานะ “แบบแต่งหน้าคนแรก” จึงถูกจ้องจากสายตาหลายคู่ ส่วนใหญ่แน่นอนว่าจ้องไปที่มือของสวี่อินอิน
ทุกคนยังไม่วายสั่งสาวใช้ให้จดจำให้ละเอียด ว่าของแต่ละชิ้นใช้ทำอันใด และใช้อย่างไร ในสายตาของทุกคน สวี่อินอินเริ่มลงมือแล้ว
ต่งชิงฮวามีรูปหน้ากลม เป็นลักษณะเนื้อนวลดูอ่อนวัย เหมาะกับการแต่งหน้าอ่อน ๆ มากกว่าจัดจ้าน นางเองก็เป็นคนร่าเริงสดใส ตาโตกลมเหมือนลูกอัลมอนด์ สวี่อินอินจึงตั้งใจแต่งให้เป็น “ลุคน่ารักแบบกระต่ายน้อย” รับรองว่าน่ารักเป็นที่สุด เริ่มจากการลงพื้นด้วย ครีมป้องกันแดด แล้วตามด้วย ครีมปรับสีผิว ใช้ ครีมลดรอยคล้ำใต้ตา อย่างเบามือ ต่อด้วย ครีมเฉดดิ้ง บริเวณสันจมูก ใต้โหนกแก้ม และปลายคาง เพื่อให้ใบหน้าดูมีมิติ จากนั้นเขียนคิ้วให้มีเส้นสายชัดเจน แต่งตาให้ดูสดใสประกายแวววาว แล้วใช้ พู่กันทาปาก แต้มสีผึ้งทาปากเป็นขั้นสุดท้าย ก่อนจะใช้ ผงแป้งฝุ่น ปัดเบา ๆ ให้เนียนเรียบ เสร็จสิ้น!
ทันทีที่สวี่อินอินละมือจากพู่กัน ฟางโย่วฉินและพวกก็กรูกันเข้ามาล้อมต่งชิงฮวา มองซ้าย มองขวา มองบน มองล่าง พร้อมเสียงอุทานดังขึ้นระงม
“พี่หญิงสวี่นี่ราวกับมีเวทมนตร์เลย! เพียงแต้มไม่กี่ที น้องหญิงต่งก็ดูเปลี่ยนไปเลยทีเดียว!”
“จริงด้วย เดิมทีก็ว่างามอยู่แล้ว ยิ่งแต่งยิ่งงามเข้าไปอีก!”
เสียงชื่นชมดังสลับกันไปมา ต่งชิงฮวาเองก็มองกระจกอยู่นาน รู้สึกเหมือนตัวเองเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทั้งยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างบอกไม่ถูก นางรีบหันไปเร่งให้ฟางโย่วฉินนั่งลงบ้าง จะได้ดูจากมุมของผู้สังเกตบ้างว่าผลลัพธ์จะต่างกันแค่ไหน
ฟางโย่วฉินนั้นต่างกับต่งชิงฮวา นางมีใบหน้ารูปไข่เรียวยาว เหมาะกับการแต่งหน้าแทบทุกแบบ สวี่อินอินจึงเลือก “ลุคงามสง่าดุจบุปผาแห่งโลกมนุษย์” ให้ เขียนคิ้วโค้งงดงาม แต่งดวงตาให้ดูอ่อนหวานราวกลีบดอกท้อ สวี่อินอินลงมืออย่างคล่องแคล่ว สองมือเรียวยาว ขยับพู่กันอย่างแผ่วเบา ดูเพลินตายิ่งนัก
ทุกคนต่างมองตาค้าง จนกระทั่งเสียงของนางดังขึ้นว่า “เสร็จแล้ว” จึงได้สติกลับมาอีกครั้ง
พอเห็นฟางโย่วฉินในกระจก ก็อดร้องออกมาพร้อมกันไม่ได้
“สวรรค์! งามเหลือเกิน!”
“ไม่ไหวแล้ว พี่หญิงสวี่ ข้าก็อยากให้แต่งให้บ้าง!”
“ใช่ ๆ ข้าก็อยาก!”
บรรดาสหายสาวต่างอดใจไม่อยู่ พากันขอให้สวี่อินอินแต่งให้ตนด้วย
สวี่อินอินได้แต่หัวเราะปลง ยอมแต่งให้ทีละคน สุดท้าย นางแต่งรวดเดียวหกคน ใช้เวลาทั้งเช้า มือแทบยกไม่ขึ้น ส่ายหัวพลางบ่น “ครั้งหน้าอย่าชวนข้าอีกเลยนะ ข้าไม่ไหวแล้วจริง ๆ”
เถาเต๋อฮุ่ยอดล้อไม่ได้ “แล้วถ้าเรายังอยากให้เจ้าทำให้อีกล่ะ?”
สวี่อินอินกระพริบตา ยิ้มขบขัน “อยากให้ข้าแต่งให้อีกหรือ? ข้าไม่ใช่ช่างธรรมดานะ ถ้าจะเชิญข้าออกมืออีกที ค่าตัวคงแพงเอาการแน่”
ฟางโย่วฉินกับต่งชิงฮวาหัวเราะพลางพูดแซว “พี่หญิงสวี่นี่แหละมีมือทองวิเศษสมชื่อ ถ้าเชิญอีกคราวคงต้องมอบไข่มุกเรืองแสงเป็นสินน้ำใจแล้ว!”
คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงทั้งห้อง ขณะนั้นเอง สาวใช้เข้ามารายงานว่า ห้องโถงใหญ่จัดโต๊ะสำรับเสร็จแล้ว ขอให้พวกคุณหนูทั้งหลายไปร่วมโต๊ะ
________________________________________
สวี่ต้าจวิ้นกับฟางจื้ออันวิ่งฝ่าหิมะเข้ามาในสำนักศึกษา กอดตะกร้าหนังสือแน่นจนเสื้อเปียกไปครึ่งตัว ฟางจื้ออันที่มาถึงก่อนแล้วได้ยินเสียงฝีเท้า รีบหันมามอง เห็นทั้งสองก็ร้องถามอย่างตกใจ “หิมะตกหนักขนาดนี้ พวกเจ้าเหตใดไม่กางร่มเล่า?”
“เมื่อคืนคัดลอกตำราจนถึงรุ่งสาง พอเผลอหลับไปหน่อยก็เกือบมาสาย ยังไม่ได้กินข้าวเช้าด้วยซ้ำ จะเอาเวลาที่ไหนไปกางร่มเล่า?”
สวี่ต้าจวิ้นตอบพลางเปิดตะกร้าหนังสือดูด้วยความร้อนรน เพราะถ้ากระดาษข้างในเปียกขึ้นมาเล่าก็ คงได้ซวยหนักแน่แท้!