“นั่นคือพี่สะใภ้ของท่านย่าเล็กเจ้าค่ะ และก็คือฮูหยินของอาจารย์สวี่ต้าจวิ้นด้วย” สวี่อินอินตอบพลางก้าวขึ้นเกวียน
เมื่อสวี่ชุนซานได้ยินว่าเป็นพี่สะใภ้ของอาหญิงของตน ก็เข้าใจทันที — อาหญิงคนนั้นเองก็ชอบบุตรสาวของเขาไม่น้อย ไม่มีงานไม่มีการก็ยังแวะมาที่ร้านเพื่อพูดคุยกับนางอยู่เสมอ เขาจึงไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงขับเกวียนต่อไปข้างหน้า
วันนี้หิมะยังโปรยปรายไม่ขาดสาย แต่ทางการก็จัดคนมาทำความสะอาดถนนอยู่เนือง ๆ จึงไม่ถึงกับกระทบการสัญจรของรถม้า
รถลาล่าช้าเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ มุ่งสู่ตรอกหยางหลิว แต่พอถึงถนนชิงสุ่ยก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
……
ต่งซวงฉีมองฟางฉงอวิ๋นแล้วก็มองอีก สายตาเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ
ฟางฉงอวิ๋นที่ถูกจ้องเสียจนรู้สึกไม่สบายตัวนักก็เหลียวมองกลับมา “หรือว่าห้ารอบมันน้อยไปหน่อย?”
“เจ้าจะใจร้ายกว่านี้อีกหรือ?” ต่งซวงฉีโกรธจนเสียงขึ้นสูง “ห้ามข้าพูด แต่เจ้ากับสวี่ต้าจวิ้นกลับกระซิบกระซาบไม่หยุด เช่นนี้มิใช่เห็นหญิงสำคัญกว่ามิตรหรือ!”
สวี่ต้าจวิ้นที่เพิ่งคัดคัมภีร์เสร็จและตั้งใจจะเริ่มฝึกเขียนบทความอยู่แล้ว พอได้ยินก็ถึงกับเบิกตากว้าง “เห็นหญิงสำคัญกว่ามิตรหรือ? เจ้ากล้าใช้คำนี้จริงหรือไม่ กลัวอาจารย์รู้แล้วจะให้เจ้าคัดหลุนอวี่เพิ่มอีกสิบรอบหรืออย่างไร!”
ต่งซวงฉีเชิดหน้า “ข้าไม่ได้หมายถึงเจ้า! ข้าหมายถึงพี่สาวของเจ้า!”
“ฟางจื้ออันปากกว้างขนาดนั้น ข้าได้ยินหมดแล้ว ตอนนี้ใครเล่าจะไม่รู้ว่าพี่สาวเจ้าช่างงดงามเพียงใด ข้าว่าฟางฉงอวิ๋นนี่ก็เพราะเห็นแก่พี่สาวเจ้าแน่ ๆ ถึงได้ใจดีสอนเจ้าขนาดนี้! มิใช่เห็นหญิงสำคัญกว่ามิตรแล้วหรือ?”
คำพูดนี้ทำเอาฟางฉงอวิ๋นกับสวี่ต้าจวิ้นถึงกับเงียบงันไปทั้งคู่ มองหน้ากัน แล้วพากันเมินเจ้าคนจิตใจวิปริตที่นั่งอยู่ตรงหน้าโดยพร้อมเพรียงกัน
ต่งซวงฉีไม่ยอมแพ้ ตั้งท่าจะลุกขึ้นไปอธิบายต่อให้เข้าใจ แต่ยังไม่ทันขยับ —
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เขาจึงรีบเดินไปเปิดประตู แล้วเห็นบ่าวหนังสือของฟางฉงอวิ๋นชื่ออู๋ถงรีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามา
“คุณชายสวี่! บ้านท่านเกิดเรื่องแล้ว!”
สวี่ต้าจวิ้นที่เพิ่งจุ่มพู่กันยังไม่ทันแตะกระดาษก็สะดุ้งเฮือก “บ้านข้าเกิดเรื่องอันใดขึ้น!” หยดหมึกกระเด็นลงบนกระดาษ แผ่ซึมเป็นวงดำสนิท พร้อมพู่กันที่หล่นกระแทกบนโต๊ะจนกระดาษทั้งแผ่นเลอะไปหมด
อู๋ถงหอบหายใจแรง “ไม่ทราบแน่ชัดขอรับ คุณชายสามของท่านรออยู่ข้างนอก!” สวี่ต้าจวิ้นไม่รอให้พูดจบก็วิ่งพรวดออกไปทันที เมื่อออกจากสำนักศึกษาไปถึงลานด้านนอก เขาเห็นสวี่ซานหลางเดินไปมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“พี่สาม! เกิดอันใดขึ้นหรือ?”
สวี่ซานหลางเห็นน้องชาย รีบคว้ามือไว้ “รีบไปเถิด! ท่านลุงสามกับซื่อยาเกิดอุบัติเหตุ ตอนนี้อยู่ที่โรงหมอแล้ว!”
สวี่ต้าจวิ้นหน้าถอดสี “ว่าอย่างไรนะ!?” เขาเอ่ยทั้งวิ่งทั้งถาม “เกิดอันใดขึ้นกันแน่!”
“ขึ้นรถข้าเร็ว!” ฟางฉงอวิ๋นที่ตามออกมาข้างหลังรีบพูด อู๋ถงไปควบม้ามาเตรียมไว้แล้ว สวี่ต้าจวิ้นไม่พูดอันใดอีก เพียงคารวะขอบคุณฟางฉงอวิ๋นกับต่งซวงฉีอย่างรวดเร็ว แล้วรีบขึ้นรถพร้อมสวี่ซานหลาง
ระหว่างทาง สวี่ซานหลางเล่าเหตุการณ์ให้ฟังโดยย่อ —เช้านี้สวี่อินอินไปงานเลี้ยงที่บ้านตระกูลฟางในแขวงอันไท่ฟาง ตอนบ่ายสวี่ชุนซานขับรถลาไปรับกลับ แต่เมื่อมาถึงถนนชิงสุ่ยกลับเกิดเหตุ ม้าตัวหนึ่งเกิดตกใจวิ่งพุ่งออกมา พุ่งชนเข้ากับรถลาอย่างจัง
“แล้วบาดเจ็บมากไหม?” สวี่ต้าจวิ้นถามเสียงสั่น
“ท่านลุงสามขาหัก ส่วนซื่อยากระแทกศีรษะ ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย!”
สวี่ต้าจวิ้นฟังแล้วรู้สึกหัวใจบีบแน่นด้วยความกังวล ถนนลื่นเพราะหิมะ รถม้าจึงไปได้ไม่เร็ว แม้เขาจะอยากเร่งเพียงใด ก็ทำได้เพียงกำหมัดแน่นรอจนถึงที่หมาย
หมอที่อยู่ใกล้เหตุได้ช่วยนำทั้งสองคนมาส่งยังโรงหมอที่ถนนชิงสุ่ยทันที และมีคนจำสวี่ชุนซานได้ จึงรีบส่งข่าวไปที่ร้านสกุลสวี่ ทำให้ผู้เฒ่าสวี่กับสวี่ชุน
เหอรีบมาถึง พอรถม้าจอดหน้าโรงหมอ สวี่ต้าจวิ้นก็กระโดดลงทันที วิ่งพรวดเข้าไปในห้อง
ด้านในมีผู้เฒ่าสวี่กับสวี่ชุนเหอนั่งอยู่ สวี่ชุนซานนอนอยู่ในห้องเล็กที่กั้น ผ้าม่านไว้ หมอเพิ่งจัดกระดูกให้เสร็จพอดี เมื่อสวี่ต้าจวิ้นมาถึง ก็ได้ยินหมอกล่าวว่า
“ยังดีที่นำตัวมาทันเวลา กระดูกแม้แตกแต่ไม่รุนแรง ข้าจัดกระดูกให้เข้าที่แล้ว หากพักรักษาให้ดี อีกไม่นานก็กลับมาเดินได้ตามเดิม”
ผู้เฒ่าสวี่พอได้ยินว่าขาของลูกชายจะไม่พิการ ก็ถอนหายใจโล่งอก “เช่นนั้นก็ดีแล้ว ๆ ขอบคุณท่านหมอมาก แล้วหลานสาวของข้าเล่า เป็นอย่างไรบ้าง?”
หมอขมวดคิ้ว “นางบาดเจ็บที่ศีรษะ เรื่องเช่นนี้บอกได้ยากนัก”
พูดจบก็เดินออกไปยังห้องอีกฝั่ง ซึ่งเป็นห้องคนป่วยที่มิดชิดกว่า ด้านในจางซิ่วหลานเฝ้าบุตรสาวอยู่ข้างเตียง
พอหมอเข้ามา นางรีบถาม “ท่านหมอ ข้าดูบุตรสาวข้าแล้วก็ยังไม่ฟื้นเลยเจ้าคะ”
หมอจับชีพจร ตรวจดูเปลือกตา ก่อนกล่าวอย่างระมัดระวัง
“ศีรษะด้านหลังฟกช้ำเป็นก้อนโต ต้องรอดูว่าในสมองมีเลือดคั่งหรือไม่ หากคืนนี้นางฟื้นได้ ก็ไม่มีอันตรายใหญ่โต” สวี่ต้าจวิ้นดูอาการสวี่อินอินแล้วจึงกลับไปด้านหน้า สวี่ชุนซานเจ็บจนขยับไม่ได้ แต่ยังคงมีสติเต็มที่
“เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ ม้านั่นมันบ้าหรือ?” ไม่ใช่เขาคิดมาก แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันเช่นนี้ ย่อมต้องคิดไตร่ตรองให้รอบด้าน
สวี่ชุนซานเองก็ยังงุนงง “ข้าเองก็สงสัย! ฝีมือข้าขับเกวียนดีปานนี้ ยังเคยชมตัวเองอยู่เลยว่ามือชำนาญแล้ว ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะเจอเรื่องเช่นนี้เข้า ทางก็ลื่น ข้าพยายามหลบเต็มที่แล้ว แต่ม้านั่นเหมือนมีตา มันพุ่งเข้ามาทางข้าอย่างจัง แล้วยังเตะใส่ลาของเราจนรถทั้งคันพลิกคว่ำไปหมด!”