“ได้ยินมาว่าผู้ดูแลเฉินรักม้า และเลี้ยงม้าไว้ไม่น้อยเลยมิใช่หรือ? ขอให้ผู้ดูแลเฉินระวังดูแลม้าเหล่านั้นให้ดีเถิด อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”
เฉินเย่ซิงแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ หน้าจะเปลี่ยนสีอยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องฝืนกลั้นไว้สุดกำลัง “ขอรับ เรื่องเช่นนี้ คราวหน้าธรรมดาย่อมไม่เกิดขึ้นอีกแน่”
ละครซ้ำแบบนี้ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ เขาไม่โง่ซ้ำสองหรอก คราวหน้า... ฮึ! ผู้ที่จะตายก็คือเจ้า! เฉินเย่ซิงจากไป ทิ้งไว้เพียงกองใหญ่ของหีบของขวัญ พอคนสกุลสวี่ออกจากสถานพยาบาลกลับถึงร้านแล้ว สวี่ต้าหลางผู้รับหน้าที่ขนหีบของขวัญเข้ามาก็อดถามไม่ได้ว่า
“ท่านปู่ ของพวกนี้จะเก็บไว้ที่ไหนหรือขอรับ?”
ผู้เฒ่าสวี่เหลือบมอง เห็นว่าหีบหนึ่งในนั้นบรรจุโสมไว้ทั้งราก ก็สะดุ้งเล็กน้อย รีบหันไปหาหลานชาย “ลิ่วหลางเอ้ย ข้าได้ยินเสียงเจ้าตอนพูดเมื่อครู่นี้ ฟังดูเหมือนไม่ค่อยชอบหน้าพวกนั้นเท่าไร ของพวกนี้เราจะรับไว้ดีหรือ? มันดูจะมีค่ามากเกินไปหนา จะไม่เป็นปัญหาหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นเหลือบตามองโสมในหีบนั้น เขาได้ถามเด็กในโรงหมอไว้แล้ว โสมนั้นอายุไม่ถึงสามสิบปี มูลค่าก็ไม่เกินสิบตำลึง จะนับว่าเป็นของล้ำค่าอะไรได้กัน มีค่ากว่าท่านพ่อกับพี่สาวของเขาเสียที่ไหน
“รับไว้ทั้งหมดสิ ของที่เราควรได้ ก็รับไว้นั่นแหละ จะมีอะไรไม่ดีเล่า”
พูดจบ เห็นสีหน้าท่านปู่ยังแฝงแววสงสัยอยู่ เขาจึงคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อว่า
“หลานของเขาเรียนที่สำนักเดียวกับข้า ตั้งแต่วันแรกที่ข้าเข้าเรียน เขาก็หาเรื่องข้าไม่หยุด ความสัมพันธ์ระหว่างเรานั้นย่ำแย่จะตายไป บ้านนั้นจะมาดีใจหายมาขอโทษอย่างนี้ ข้าว่าม้าคลั่งนั่นที่ทำร้ายคน คงไม่แน่ว่าจะไม่ใช่ฝีมือของพวกเขาเอง!”
แน่นอน ว่าคือฝีมือพวกนั้น เขาได้ยินเองกับหูเมื่อคืน เพียงแต่พูดความจริงให้ครอบครัวฟังไม่ได้เท่านั้น
ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้วตกใจไม่น้อย “ไม่น่าจะเป็นไปได้กระมัง เรื่องพัวพันชีวิตคนเชียวนะ” พอพูดจบตนเองก็รู้สึกลังเลอีก “แต่ในเมืองนี้ คนรวยมีมาก หน้าตาอย่างไรก็เคยเห็นมาหมดแล้ว จะว่าเป็นไปไม่ได้ก็ไม่แน่...”
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดพวกนั้นถึงยังตามมาขอโทษอีก แต่ในเมื่อหลานชายบอกว่ารับได้ ก็รับไว้เถิด! ว่าจบ จึงให้หลานคนโตเอาของขวัญทั้งหมดไปส่งให้สะใภ้สาม ให้นางดูแลเก็บไว้ให้ดี
สวี่ต้าจวิ้นตรวจดูสวี่ชุนซานกับสวี่อินอินแล้ว กำชับให้พักผ่อนรักษาตัวให้ดี อีกทั้งบอกให้จางซิ่วหลานอยู่แต่ในบ้านสองสามวัน หากต้องออกไปก็ให้ระวังตัว จากนั้นเขาก็ออกจากร้านไป
เมื่อคืนเขาได้ยินมาว่า คนในบ้านของฟางเหยียนผิงได้โยนความผิดทั้งหมดมาไว้ที่ตน ตอนนี้คงไม่กล้าลงมืออะไรนัก แต่เมื่อใดที่ท่านอ๋องเข่าซานออกจากอี้หยางฝู่ เกรงว่าลูกศรในความมืดจะพุ่งมาไม่หยุด ตระกูลฟางในเมืองหลวงอาจไม่ใหญ่โตนัก แต่ถ้าคิดจะเล่นงานครอบครัวพวกเขา ก็คงเพียงพอแล้ว
เขาจะปล่อยให้ภัยที่รออยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร? จะให้รอจนท่านอ๋องเข่าซานจากไปก่อน แล้วพวกนั้นค่อยมาเอาคืนตนกับครอบครัวหรือ? ไม่มีวัน!
ในเมื่อมี “ที่พึ่งใหญ่” อยู่ตรงหน้า เขาจะไม่ใช้ก็โง่แล้ว!
สวี่ต้าจวิ้นจึงก้าวมุ่งหน้าไปยังหอหมิงเหริน คิดจะไปพบท่านอ๋องเข่าซานก่อนค่อยกลับสำนักศึกษา แต่พอไปถึง หน้าประตูมีองครักษ์ชุดดำยืนขวางไว้ ไม่ยอมให้เข้า รายงานเสียงเรียบว่า
“คุณชายสวี่กลับไปก่อนเถิด ตอนนี้แม่ทัพไม่รับแขก แม่ทัพฝากบอกว่า เรื่องทั้งหมดมีการจัดการแล้ว”
สวี่ต้าจวิ้นฟังแล้วประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันที — คนอย่างท่านอ๋องเข่าซาน ย่อมรู้เรื่องได้เร็วกว่าผู้อื่นอยู่แล้ว นี่ถือว่าเป็นเรื่องปกติ คิดไม่ถึงเลยว่าไม่ทันจะเอ่ยปาก ท่านอ๋องเข่าซานก็ยินดีจะช่วย เขาจึงวางใจได้อย่างเต็มที่ แล้วจึงกลับไปสำนักศึกษา
……
อีกด้านหนึ่ง เฉินเย่ซิงหน้าดำทะมึนกลับมาที่จวนฟาง ไปบอกข่าวกับพี่เขยของตนว่า
“ดูจากท่าทีของเจ้าหนุ่มนั่นแล้ว เห็นทีจะรู้แล้วว่าเรื่องม้าคลั่งเป็นฝีมือข้า ความแค้นนี้มันผูกไว้แน่นแล้ว จะให้ข้านิ่งดูเขาอยู่อย่างสุขสบาย ข้าก็กลืนไม่ลง! พี่เขย ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าท่านอ๋องเข่าซานจะออกจากอี้หยางฝู่เมื่อใด?”
เดิมเขาจะไปถามผู้ดูแลหลิว แต่วันนั้นผู้ดูแลหลิวกลับเปลี่ยนท่าที ไล่พวกเขาออกจากหอหมิงเหรินไปเฉย ๆ หลังจากนั้นไม่ว่าเขาจะไปอีกกี่ครั้ง อีกฝ่ายก็ไม่ยอมพบ เขาเองก็ไม่รู้ว่าพลาดอะไรไปกันแน่ ฟางฉุนจงได้ยินว่าเจ้าหนุ่มสกุลสวี่รู้เรื่องความจริงของม้าคลั่ง ก็รู้สึกใจหายวาบ เรื่องแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้แน่ ต้องจัดการก่อนถึงจะปลอดภัย
“เรื่องการเดินทางของท่านอ๋องเข่าซาน หาใช่จะสืบรู้ได้ง่ายนัก ข้าเพียงบังเอิญได้ยินท่านผู้ว่าการเมืองเยว่พูดกับผู้อื่นสองสามคำ เห็นว่าน่าจะก่อนขึ้นปีใหม่ ท่านอ๋องเข่าซานคงยังไม่ออกจากอี้หยางฝู่”
“เช่นนั้นจะให้ข้านิ่งเฉยอีกหรือ? ข้าทนไม่ไหวแล้วนะ!” เฉินเย่ซิงโพล่งด้วยความโกรธ
“ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็ต้องอดทน!” ฟางฉุนจงตะโกนเสียงต่ำ “เจ้าคิดจะหาที่ตายหรืออย่างไร!”
“อดทนหน่อย เรื่องก็สงบไปเอง รอให้ท่านอ๋องเข่าซานจากไปเสียก่อน ค่อยจัดการ ครอบครัวสกุลสวี่ก็แค่ผู้ลี้ภัยหนีอดอยาก จะจัดการยากอันใดนัก?”
เฉินเย่ซิงสูดลมหายใจแรง ๆ อยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ต้องกล้ำกลืนลง
เขาทำงานอยู่ที่โกดังเก็บเสบียงของเมือง มีตำแหน่งเป็น “ลู่ซื่อ” ซึ่งฟางฉุนจงจัดการฝากเข้าให้ แม้เป็นตำแหน่งเล็กแต่ก็มีผลประโยชน์มาก เขาชอบงานนี้มาก จึงตั้งใจทำไม่น้อย เมื่อจัดการเรื่องส่วนตัวเสร็จ เขาก็ตรงไปยังโกดังเสบียง ปกติในช่วงที่ยังไม่ถึงฤดูเก็บข้าว งานก็ไม่หนักนัก แค่เข้าไปลงชื่อในรายงาน แล้วนั่งผิงไฟพูดคุยกับคนอื่น ชีวิตสบายดีไม่น้อย
แต่วันนี้พอไปถึง ก็ถูกหัวหน้าโกดังเรียกเข้าไปพูดด้วยทันที แล้วถูก “ปลดออกจากตำแหน่ง”
เฉินเย่ซิงงุนงงสุดขีด “ท่านหวง ข้าไม่เข้าใจ ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
หัวหน้าโกดังเป็นขุนนางขั้นเจ็ด แม้ตำแหน่งจะสูงกว่าพี่เขยของเขาครึ่งขั้น แต่ตนก็เป็นคนที่ฟางฉุนจงฝากเข้ามา เขาจะกล้าปลดตนง่าย ๆ ได้อย่างไร? นี่มันไม่เท่ากับเหยียบหน้าพี่เขยเขาหรือ?
เขาจำได้ว่าท่านหวงผู้นี้เคยดีกับตนมาก แล้วเหตุใดอยู่ดี ๆ ถึงมาไล่เขาออกแบบนี้? แต่ท่านหวงกลับไม่อยากพูดอะไรมาก เพียงโบกมือสั่งให้เก็บของแล้วออกไปเสีย บอกว่าคนใหม่มารายงานตัวแล้ว ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ
ไม่ว่าเขาจะถามอย่างไร หรือพยายามยัดเงินให้ อีกฝ่ายก็ปิดปากเงียบเฉียบ สุดท้ายเฉินเย่ซิงจึงต้องเก็บของออกมาอย่างขุ่นเคือง แล้วรีบกลับไปหาฟางฉุนจง
ทางด้านฟางฉุนจงเอง ก็เพิ่งไปถึงที่ว่าการเมือง ยังไม่ทันเข้าห้องงานของกรมจิงลี่เลย ก็ถูกท่านผู้ว่าการเมืองเยว่เรียกไปสอบถามเรื่องหนึ่ง
ทั้งที่เป็นเพียงเรื่องเล็กของเดือนก่อน ตอนนั้นก็จัดการไปแล้ว เขาแทบจะลืมไปด้วยซ้ำ ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก แต่จู่ ๆ ท่านผู้ว่าการเมืองเยว่กลับหยิบเรื่องเก่าขึ้นมาพูดอีกครั้ง แถมยังเอาผิดเขาเสียด้วย