ท่านผู้ว่าการเมืองเยว่ตำหนิฟางฉุนจงว่า “ทำงานไร้ประสิทธิภาพ” แล้วก็ถอดเขาออกจากตำแหน่งทันที ฟางฉุนจงงงงันไปทั้งหัว กลับออกจากที่ว่าการเมืองได้ก็มึนงงจนไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ได้ เมื่อเขาได้เจอกับเฉินเย่ซิง ทั้งคู่ต่างบอกเล่าความเป็นไปของตนเองให้กันฟัง แล้วจึงเริ่มเข้าใจว่า...มีคนกำลังเล่นงานพวกเขาอยู่! แต่จะเป็นใครเล่า?
ในเมืองอี้หยางแห่งนี้ ผู้ที่สามารถทำให้ท่านผู้ว่าการเมืองเยว่ไม่เห็นแก่หน้าตระกูลฟาง และถึงขั้นปลดเขาออกจากตำแหน่งโดยไม่ลังเล — พวกเขานึกออกได้เพียง “คนเดียวเท่านั้น” สองพี่เขยน้องภรรยาสบตากัน ต่างก็เห็นแววความหวาดกลัวในสายตาของอีกฝ่าย ไม่นึกเลย...ว่าท่านผู้นั้นจะปกป้องเจ้าเด็กแซ่สวี่ถึงเพียงนี้!
หลังสูญเสียทั้งตำแหน่งและงาน ทั้งสองก็ไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาทั่วไป จะก่อคลื่นลมในเมืองอี้หยางนี้ได้อย่างไรกัน ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดหรือกระทำสิ่งใดอีก หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็พากันเก็บตัวเงียบ หดหางทำตัวเรียบร้อย และอยู่ให้ห่างจากตระกูลสวี่ให้มากที่สุด — ขอไม่พูดถึงอีก
________________________________________
สวี่อินอินหลังตื่นจากการพักผ่อนก็ยังรู้สึกว่าศีรษะมึนงงอยู่มาก ทั้งอกยังอึดอัด แน่นอนว่านี่เป็นอาการของ “การกระทบกระเทือนทางสมองอย่างอ่อน”
นางนอนนิ่งไม่กล้าขยับแรง ดื่มยาทีละอึกโดยไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย หมอให้พักบนเตียงให้นานที่สุด นางจึงไม่ลุกเลยนอกจากเข้าห้องส้วม — สมองเป็นของล้ำค่า นางไม่อยากให้เกิดความเสียหายแม้แต่น้อย
นอนอยู่เช่นนั้นถึงสองวัน อาการมึนหัวก็เริ่มทุเลา นางลองท่องหนังสือบทหนึ่งที่เคยอ่านไว้ก่อนหน้า ได้ครบถ้วนไม่ติดขัด ความจำยังดีดังเดิม จึงค่อยโล่งใจ เมื่อเริ่มรู้สึกไม่เวียนหัวแล้ว ความเบื่อก็เข้ามาแทน นางจึงลุกขึ้นนั่ง หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน แต่พอถือหนังสือได้ไม่นาน สวี่อู่ยาก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
“พี่สี่! มีคนมาเยี่ยมพี่แล้ว!”
“หืม?”
พอเผลอลุกขึ้นเร็วไป ศีรษะของสวี่อินอินก็สั่นวูบ ความมืดแล่นเข้าตา นางรู้สึกโคลงเคลงจนแทบทรงตัวไม่อยู่
อู่ยารีบเข้ามาพยุง “พี่สี่!”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” สวี่อินอินตั้งสติ แล้วยิ้ม “มาแล้วหรือ? รีบเชิญเข้ามาเถิด”
“เจ้าค่ะ!” อู่ยาพยักหน้า แล้ววิ่งออกไปอีก สวี่อินอินรีบหยิบครีมประทินผิวแบบบางเบาออกมาทาจากในมิติ ล้อเล่นหรือ นางจะให้คนอื่นเห็นใบหน้าโทรม ๆ แบบนั้นได้อย่างไร?
เมื่อวานพวกต่งชิงฮวาเพิ่งมาเยี่ยม วันนี้ไม่รู้จะเป็นใครอีก — แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ต้องดูดีไว้ก่อนทั้งนั้น หลังจัดการแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตู สวี่อินอินเงยหน้า ก็เห็นอู่ยาพาผู้หญิงคนหนึ่งที่มวยผมเรียบกริบเข้ามา
“ท่านคือ...?” สวี่อินอินเอ่ยด้วยความสงสัย
หญิงนั้นเดินเข้ามา ค้อมกายทำความเคารพ แล้วยื่นของในมือออกมา “ข้าน้อยแซ่เซี่ย เป็นหมัวมัวประจำตัวของท่านย่าตระกูลฟางแห่งตรอกซงหลิน ข้าน้อยได้รับบัญชาให้นำของมาเยี่ยมคุณหนูสี่เจ้าค่ะ”
สวี่อินอินได้ยินดังนั้นก็รีบตอบ “อ้อ ที่แท้เป็นหมัวมัวเซี่ยหรือ นั่งก่อนเถิด ขอบคุณท่านย่าที่เมตตาส่งคนมาเยี่ยม ข้าน้อยซาบซึ้งใจยิ่งนัก”
หมัวมัวเซี่ยนั่งเพียงครึ่งก้นบนเก้าอี้ ยิ้มอ่อนโยน “ฮูหยินผู้เฒ่าของข้าทราบว่าท่านหนูสี่ถูกม้าคลั่งทำร้าย ก็เป็นห่วงอยู่ตลอด ได้ยินจากฮูหยินผู้เฒ่าฝั่งเรือนใหญ่วันนี้ว่าคุณหนูสี่อาการดีขึ้นมากแล้ว จึงให้ข้ามาเยี่ยมดู”
“คุณหนูรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังเจ้าคะ? สีหน้ายังดูซีดอยู่บ้างนะเจ้าคะ”
สวี่อินอินไม่คิดเลยว่าฮูหยินฟางไป๋จะมีท่าทีอ่อนโยนเช่นนี้ ถึงขั้นส่งหมัวมัวประจำตัวมาเยี่ยมด้วยตัวเอง ได้ยินเช่นนั้นก็แอบรู้สึกกระอักกระอ่วน — เมื่อครู่ตอนรีบแต่งหน้าออกมานางเผลอทาครีมหนาเกินไป สีหน้าจึงดูซีดลงอีก
นางจึงตอบด้วยรอยยิ้ม “ขอบพระคุณฮูหยินผู้เฒ่าที่ห่วงใยเจ้าค่ะ ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”
หมัวมัวเซี่ยพยักหน้า “อาการบาดเจ็บที่ศีรษะไม่ควรมองข้าม คุณหนูต้องพักให้ดี ๆ นะเจ้าคะ” ทั้งสองสนทนากันอยู่พักหนึ่ง หมัวมัวเซี่ยดื่มน้ำชาหนึ่งถ้วยแล้วจึงขอตัวกลับ
สวี่อินอินจะลุกขึ้นส่ง แต่หมัวมัวเซี่ยรีบห้ามไว้ แล้วให้จางซิ่วหลานออกไปส่งแทน เมื่อแขกกลับไป สวี่อินอินจึงหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ
แต่อู่ยาเข้ามาใกล้ มองพี่สาวด้วยสายตาเป็นประกาย “พี่สี่... พี่สอนข้าอ่านหนังสือได้หรือไม่?”
ช่วงนี้หิมะตกต่อเนื่อง แม้ไม่หนักแต่ไม่หยุดเลย อากาศหนาวจัด ร้านก็เงียบลงบ้าง พวกสวี่อินอินจึงได้พักผ่อนโดยไม่ต้องเร่งงาน อู่ยาเห็นพี่สาวอ่านหนังสือทุกวัน นึกถึงเมื่อไม่นานมานี้ บทที่พวกนางไปขุดผักป่าด้วยกัน พี่สี่เพิ่งหัดอ่านกับสวี่ลิ่วหลางอยู่เลย แต่ไม่นานกลับอ่านหนังสือได้คล่อง คิดบัญชีก็แม่น นั่นทำให้นางอยากเรียนรู้บ้าง สวี่อินอินได้ยินก็หัวเราะเบา ๆ
“ได้สิ”
“วันไหนดีพี่?”
“ไม่ต้องวันไหน วันนี้เลย” นางวางหนังสือลง แล้วให้ไปหาถ่านกับแผ่นไม้มา
ไม่นานสวี่อินอินก็เริ่มเขียนตัวอักษรง่าย ๆ ลงบนแผ่นไม้
“ห้องเรียนพี่สี่ เปิดแล้ว!” สวี่ซานหลางที่เดินผ่านมาพอดีได้ยินเสียง จึงแวะเข้ามานั่งข้างน้องสาว สนใจตัวอักษรบนแผ่นไม้แล้วอ่านตามเบา ๆ
สวี่อินอินหันกลับมา เห็นพี่ชายคนรองนั่งบนเก้าอี้เล็ก สีหน้าจริงจัง นางถึงกับเลิกคิ้วขึ้น พูดตามตรงสวี่ซานหลางจะอายุครบสิบหกในเดือนสี่ปีหน้า อายุเท่านี้ในยุคปัจจุบันก็ยังอยู่ระดับมัธยมปลาย
นางสอนเพียงครู่เดียวก็ให้หยุดพัก เพื่อไม่ให้เหนื่อยเกินไป แล้วหันมาถามพี่ชาย “พี่สาม ท่านสนใจไปเรียนที่สำนักศึกษาหรือไม่?”
สวี่ซานหลางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบทันควัน “ไม่ไปหรอก ข้าไม่อยากวุ่นวายเหมือนลิ่วหลาง ต้องไปกลับทุกวัน ข้าชอบทำสบู่แบบนี้แหละ สนุกดี”
สวี่อินอินมองเขาอย่างไม่แน่ใจ สวี่ซานหลางยกมือโบก
“จริงๆนะ ข้าไม่อยากเรียนจริง ๆ” ย่อมกล่าวความจริงอยู่แล้ว แต่ก่อนบ้านยากจนจนส่งเรียนได้แค่คนเดียว ส่วนตอนนี้ถึงจะไม่ร่ำรวย แต่จะให้ส่งเสียเขาเพิ่มอีกคนก็ไม่เป็นปัญหา — ทว่า เขา “ไม่อยากเรียนจริง ๆ”