สวี่อินอินยืนนิ่ง “จริงหรือ? แน่ใจนะว่าไม่ใช่ธงเขียนว่า ‘สุขสันต์วันเกิดพี่สาว’? ไม่ใช่ลูกแก้วคริสตัลสลักว่า ‘สวี่อินอิน เจ้ายอดเยี่ยมที่สุด’? ไม่ใช่ลิปสีชมพูบาร์บี้ตาย? ไม่ใช่ถุงเท้าสีเขียวมีลายหัวใจสีแดง? ไม่ใช่ตุ๊กตายักษ์ที่ใหญ่กว่าตัวข้าอีกทั้งคน? หรือไม่ใช่...”
สวี่อินอินเอ่ยไล่รายชื่อของขวัญอันยิ่งใหญ่แต่แปลกประหลาดที่สวี่ต้าจวิ้นเคยมอบให้ในวันเกิดนางแต่ละปี จนเจ้าตัวถึงกับหน้าเหงื่อไหลพลั่ก รีบเอ่ยขัดขึ้นมา
“คราวนี้ไม่ใช่พวกนั้นแน่นอน! ข้ารับประกันว่าเป็นของชั้นดีหรูหราสง่างาม เจ้าต้องชอบแน่!”
________________________________________
“จริงหรือ?” สวี่อินอินมองเขาด้วยแววสงสัยเต็มหน้า ที่ผ่านมาของขวัญทุกชิ้นที่ได้รับจากเขาล้วนฝังใจจนยากลืม นางไม่เชื่อเลยว่าเจ้าคนที่ชื่อสวี่ต้าจวิ้นจะสามารถเลือกของขวัญที่ถูกใจนางได้จริง หรูหราสง่างามชั้นสูงอย่างนั้นหรือ? นางนึกเท่าไรก็ไม่ออก
แต่พอนึกได้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่น้องชายมอบของให้ หลังพวกเขามาอยู่ในยุคนี้ แถมไม่ใช่วันเกิดหรือวันพิเศษอะไร นางก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย จึงกลั้นใจละความคิดจะกลับบ้าน แล้วเดินตามเขาไปต่อ
ตรอกชิงอวิ๋นฝั่งนั้นอยู่ไม่ไกลจากตรอกหยางหลิวเลย ผ่านตรอกเล็กไม่กี่สายก็ถึงแล้ว ตรอกชิงอวิ๋นมีบ้านอยู่เพียงสิบกว่าหลัง เรียงรายเงียบสงบ หลังคากระเบื้องเขียว กำแพงเทา ประตูไม้ดำเหมือนกันหมด มองเผิน ๆ ก็แยกไม่ออกว่าหลังไหนเป็นของใคร ต่างมีโคมไฟแขวนหน้าบ้านและเขียนแซ่เจ้าของไว้ มีเพียงบ้านเดียวที่ไม่มีโคมแขวนอยู่เลย
บ้านนั้นเอง สวี่อินอินมองประตูที่ถูกคล้องกุญแจอยู่ ก่อนหันกลับมามองน้องชายที่ยืนนิ่งมองนางอยู่เช่นนั้น
“อย่าบอกนะว่า...”
“เดาถูกเลย!”
สวี่อินอินตะลึง จนพูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะเรียกเสียงตัวเองกลับมาได้ก็เอ่ยลั่น “สวี่ต้าจวิ้น! เจ้ามอบบ้านให้ข้าหรือ!”
“เสียงเจ้าจะทะลุหูข้าแล้ว อีกเดี๋ยวเพื่อนบ้านคงแตกตื่นกันหมด! ก็แค่ให้เจ้าบ้านหนึ่งหลัง จะตกใจอะไรนักหนา”
“ให้บ้านน่ะมันไม่แปลกหรอก แต่พอเป็นเจ้าทำเรื่องแบบนี้ มันถึงได้น่าตกใจนัก!” นางส่ายหน้า “ด้วยระดับของขวัญที่เจ้ามอบมาทุกครั้ง พอวันนี้อยู่ ๆ มาซื้อบ้านให้ ข้าจะไม่ตกใจก็ไม่ไหวแล้ว! ถ้าเป็นเมื่อก่อน ข้าต้องถามแน่ว่า—เจ้าถูกหวยรึไง!”
สวี่ต้าจวิ้นเบะปาก “ของขวัญที่เคยให้เจ้ามันแย่ถึงเพียงนั้นเชียว?”
หญิงสาวไม่ตอบ แต่สายตาที่มองมาก็ชัดพอจะให้คำตอบได้แล้ว
“สาวที่ไหนกันจะไม่ชอบลิปสติก ไม่ชอบตุ๊กตา หรือไม่ชอบลูกแก้วคริสตัล? เขาพึมพำในใจ ขมวดคิ้วพลางไขกุญแจ
“ชาติที่แล้ว ข้าคงไม่มีปัญญาซื้อบ้านให้เจ้าแน่ แต่ที่นี่ดูสิ ข้าขึ้นมือมาก็ให้บ้านหลังหนึ่ง! ถ้าเจ้าชอบแบบนี้ล่ะก็ ข้าจะทยอยซื้อให้อีกสิบหลังแปดหลังเลยเป็นอย่างไร!”
สวี่อินอินหัวเราะเบา ๆ “ข้ารอฟังคำนี้อยู่เชียว ใครบ้างจะไม่ชอบบ้านกันเล่า ของขวัญคราวนี้มีน้ำใจจริง ๆ นี่สิถึงเรียกว่า ‘ของขวัญ’”
ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้าน ประตูเปิดออกเห็นโอ่งน้ำใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางน้ำขังมีคราบตะไคร่เล็กน้อย ลานนอกบ้านกว้างขวาง ด้านซ้ายเป็นเรือนแถวสำหรับใช้เก็บของ ด้านในแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นห้องน้ำ อีกส่วนเป็นคอกม้า ส่วนด้านขวาผ่านประตูเล็กเข้าไปเป็นเรือนรับรองแขก
ยังไม่ทันเข้าเรือนชั้นใน สวี่อินอินก็ประทับใจกับเรือนแถวและเรือนแขกที่กว้างขวางเป็นระเบียบ ผ่านซุ้มดอกไม้เข้าไปก็เห็นลานกว้าง ปลูกไม้ดอกไม้ใบหลากชนิดที่ออกดอกทั้งสี่ฤดู แม้ยามเหมันต์เช่นนี้ก็ยังบานสะพรั่งแต้มสีให้ลานดูสดใส
มีระเบียงทางเดินเชื่อมถึงเรือนตะวันออกตะวันตก แต่ละเรือนมีห้องเล็กติดข้าง ข้างในสุดคือเรือนใหญ่ ด้านซ้ายมีห้องหนังสือ ด้านขวาติดกำแพงเป็นศาลาเล็ก มีลำธารจำลองไหลผ่าน ข้างศาลาเป็นทางเดินแคบเล็กตัดผ่านประตูโค้งไปสู่สวนหลังบ้าน ซึ่งมีต้นเหมยเรียงรายออกดอกสะพรั่งอยู่จริงดั่งที่ฟางฉงอวิ๋นเคยกล่าวไว้
แม้จะเป็นเพียงเรือนสองชั้น แต่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ โปร่ง สะอาด และเต็มไปด้วยชีวิตชีวา เป็นเรือนที่ดีอย่างยิ่ง
สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้าในใจ ศิษย์พี่ของเขาไม่เคยพาให้ผิดหวังจริง ๆ บ้านนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก
“บ้านหลังนี้คงไม่ราคาถูกแน่?” หลังเดินสำรวจทั่ว สวี่อินอินก็ชอบเสียจนอยากย้ายมาอยู่เดี๋ยวนั้น “ตรอกชิงอวิ๋นที่นี่ทำเลดี บ้านสองชั้นราคาคงไม่น้อย”
“ก็พอประมาณ ร้อยแปดสิบห้าตำลึง ข้ายังไม่ได้จ่ายเงินเลย”
บ้านพร้อมเครื่องเรือนครบทุกอย่าง ราคานั้นยิ่งคุ้มเกินคาด พรุ่งนี้เขาต้องไปพูดกับฟางฉงอวิ๋นอีกที สวี่อินอินได้ยินว่ายังไม่ได้จ่ายเงิน ก็หรี่ตาจ้องน้องชาย
“นี่เจ้าหลอกข้ามาดูบ้านเฉย ๆ ใช่ไหม?”
“เฮ้ ข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ?”
“เจ้าก็เป็นแบบนั้นแหละ” นางตอบหนักแน่น
สวี่ต้าจวิ้นรีบอธิบาย “นี่เป็นบ้านของเพื่อนข้า เขารู้ว่าข้าตั้งใจจะซื้อบ้าน และบ้านนี้ว่างอยู่พอดีจึงขายให้ ข้าไม่มีเงินในมือ เขาก็ให้โฉนดกับกุญแจมาก่อน บอกให้ข้ารอรับเงินส่วนแบ่งจากร้านหม้อไฟแล้วค่อยจ่าย”
สวี่อินอินได้ฟังก็โล่งใจ บ้านหลังนี้เป็นของครอบครัวจริง ๆ จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงพอใจ “งั้นเมื่อได้เงินแล้วต้องรีบจ่ายเขาเสีย อย่าให้เขาเปลี่ยนใจ บ้านนี้ดีจริง ๆ นะ”
นางมองดอกเหมยที่บานสะพรั่งในสวนแล้วเอ่ยยิ้ม “ดูสิ ดอกเหมยพวกนี้บานงดงามเพียงใด พรุ่งนี้ข้าต้องมาเก็บกลีบดอกไว้ทำเป็นน้ำมันหอมเสียหน่อย หอมเหลือเกิน”