ฟางฉงอวิ๋นเผลอส่ายหน้า ถอนสายตากลับมา แต่พอเขาเพิ่งจะละสายตาไปเท่านั้น ที่ด้านช่องหน้าต่างลายหมื่นอักษรก็แลบวาบไปด้วยเงาสีน้ำเงินหนึ่งสาย สตรีในอาภรณ์สีเขียวมรกตที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหินนั้นสวมหมวกม่านปิดหน้า นางหันหลังให้ทางนี้ เห็นได้เพียงแผ่นหลังระหงดุจเงาจันทร์คล้อย ทั่วร่างเหมือนถูกรายล้อมด้วยหมอกบาง ๆ ให้ความรู้สึกคล้ายม่านควันเรื่อ ๆ ที่ทำให้คนอดเสียดายไม่ได้ที่มองไม่เห็นใบหน้า
ทว่าฟางฉงอวิ๋นก็หาได้คิดจะอ้อมไปดูหน้าของนางไม่ เพียงแต่เก็บสายตากลับ แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ไม่นานก็ลับหายไปในป่าผืนนั้น
________________________________________
การพบปะของสวี่เอ้อร์หลางครั้งแรก ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง
อย่าว่าแต่แม่เฒ่าสวี่กับนางลั่วหวังซื่อจะพูดคุยกันได้อย่างถูกคอเพียงใดเลย เพียงฝ่ายหนุ่มสาวสองคนคือสวี่เอ้อร์หลางกับลั่วชิวหง ก็รู้สึกพอใจต่อกันไม่น้อย สวี่เอ้อร์หลางยังไม่ทันกลับถึงบ้าน ระหว่างทางก็รีบหันไปพยักหน้าให้ท่านย่า ใบหน้าแดงซ่านแต่ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ท่านย่า ข้าว่าดีมากทีเดียวขอรับ”
พอตกบ่าย เถ้าแก่ตู้ก็มาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แจ้งข่าวว่าทางตระกูลลั่วพอใจในตัวสวี่เอ้อร์หลาง หากทางบ้านสวี่ก็มีความตั้งใจเช่นกัน ก็สามารถไปสู่ขอได้เลย ล้วนเป็นคนซื่อตรงทั้งนั้น เด็กหนุ่มสาวก็ถึงวัยสมควรแล้ว จะมัวรีรอก็มีแต่ทำให้เสียเวลาเปล่า
ดังนั้น แม่เฒ่าสวี่จึงให้โจวซื่อหยุดงานหนึ่งวัน แล้วให้สวี่ชุนหลินกับภรรยาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าใหม่ พาสวี่เอ้อร์หลางถือของขวัญติดมือไป พร้อมท่านเถ้าแก่ตู้ผู้เป็นพ่อสื่อ มุ่งหน้าไปสู่ขอตระกูลลั่ว
ทางบ้านลั่วได้เชิญให้อยู่รับประทานอาหารกลางวันด้วย พอเสร็จสิ้นก็เกือบบ่ายคล้อย สวี่ชุนหลินทั้งสามจึงกลับถึงบ้าน แม่เฒ่าสวี่กับแม่เฒ่าสวี่ที่เฝ้ารออยู่ในร้าน ต่างก็ใจจดใจจ่อกับเรื่องนี้ พอเห็นคนกลับมาก็รีบถามขึ้นทันทีว่า
“เป็นอย่างไรบ้าง วันนี้ราบรื่นดีหรือไม่?”
สวี่ชุนหลินไม่ถนัดเจรจา โจวซื่อจึงเป็นฝ่ายตอบแทน “ราบรื่นดีเจ้าค่ะ เด็กสาวของบ้านนั้นขึ้นปีนี้ก็สิบแปดแล้ว ทางตระกูลลั่วก็อยากให้แต่งในช่วงครึ่งปีแรก”
การสู่ขอที่สองฝ่ายมีใจให้กันอยู่แล้ว ย่อมเป็นไปอย่างราบรื่น พูดได้ว่าพอเปิดปากก็สำเร็จ ลองคิดดูเถิด หากอีกฝ่ายไม่เห็นชอบ ก็คงไม่เชิญให้อยู่ร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยแน่ แม่เฒ่าสวี่ดีใจนักที่เรื่องแต่งของหลานชายคนที่สองได้ข้อสรุป ทว่าเพียงไม่นานก็สังเกตเห็นสีหน้าของบุตรชายไม่ปกติ จึงถามขึ้นว่า
“มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นอีกหรือ?”
โจวซื่อเหลือบมองสามีแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “เป็นเรื่องสินสอดเจ้าค่ะ ทางตระกูลลั่วมีข้อขอไว้ข้อหนึ่ง”
“ขออะไรหรือ?” แม่เฒ่าสวี่ถามทันที
เมื่อคราวก่อนนางไปพูดคุยกับสตรีสกุลลั่วที่วัดผู่หนิง ฝ่ายนั้นดูเป็นคนตรงไปตรงมา นิสัยดี พูดจาก็ง่าย เป็นคนที่คบหาได้สนิทใจนัก นางจึงพอใจในว่าที่ญาติข้างเขยรายนี้ไม่น้อย
เรื่องสินสอดนั้น ถ้าอีกฝ่ายไม่เอ่ยเกินเหตุ ฝ่ายชายก็มักจะตกลงให้เสมอ อย่างเช่นคราวของต้าหลาง ที่อยู่ดี ๆ อีกฝ่ายกลับเพิ่มสินสอดขึ้น ถ้าไม่เพราะตอนนั้นไม่มีจะให้ ก็คงยอมตามไปแล้ว โจวซื่ออ้ำอึ้งอยู่พักใหญ่ ก่อนจะกล่าวช้า ๆ ว่า
“ทางตระกูลลั่วอยากให้พวกเราซื้อเรือนหนึ่งในเมืองไว้ เป็นเรือนหอของหนุ่มสาวคู่นี้ เขาบอกว่าให้พวกเราซื้อแค่ตัวเรือน ส่วนข้าวของเครื่องใช้ภายในพวกเขาจะจัดหาให้ทั้งหมด”
“ซื้อเรือนหรือ?” แม่เฒ่าสวี่อุทานด้วยความตกใจ “บ้านเราจะไปเอาเงินจากไหนมาซื้อเรือนได้กัน?”
ก็เรือนที่สวี่ลิ่วหลางซื้อนั่นยังต้องใช้ตั้งร้อยแปดสิบห้าตำลึงเชียวนะ!
ไม่ใช่เงินสิบยี่สิบตำลึงที่พูดแล้วจะหยิบออกมาได้ทันทีเสียหน่อย
โจวซื่อเองก็รู้ว่าเรื่องนี้ลำบากยิ่ง แต่ในสถานการณ์เช่นนั้น นางก็ปฏิเสธไม่ลง ได้แต่บอกว่าจะกลับมาปรึกษากันอีกที
“พี่สะใภ้หวังบอกว่า อยากให้ลูกสาวแต่งแล้วก็ยังได้อยู่ในเมือง ใกล้บ้าน จะได้พบกันง่าย ๆ ลูกสาวเขาอยู่ในเมืองมาตั้งแต่เด็ก กลัวจะไม่ชินกับชีวิตในชนบท เขาไม่เกี่ยงว่าจะซื้อเรือนไหน แค่เรือนชั้นเดียวก็ได้ จะอยู่ในเมืองหลวงหรือที่อำเภอเจียงหยางก็ได้ทั้งนั้น”
“เขาบอกว่ามีเพียงข้อนี้ข้อเดียว ส่วนเรื่องสินสอดอื่น ๆ จะให้เท่าไรก็แล้วแต่พวกเรา อีกทั้งของใช้ในบ้านพวกเขาก็จะออกเอง แถมยังจะให้ลูกสาวเป็นสินสมรสเพิ่มอีกสิบหมู่ที่นา กับเงินห้าสิบตำลึง”
แม่เฒ่าสวี่ฟังแล้วได้แต่ขยับปากแต่พูดไม่ออก ลองคิดดูเถิด ลูกสาวชาวเมืองแท้ ๆ อย่างนั้น แต่ก่อนพวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เจ้าสาวเป็นคนเมือง ต่อให้เป็นแค่สาวในตลาดยังไม่กล้านึกเลยด้วยซ้ำ จะให้หญิงสาวที่เคยอยู่ในบ้านหินมั่นคง ต้องมาอยู่เรือนดินในหมู่บ้านอย่างพวกเขา มันก็ช่าง...น่าเกรงใจนัก
อีกทั้งข้อเรียกร้องนั้นก็ไม่มากมาย เพียงแค่ซื้อเรือนชั้นเดียวในอำเภอก็ยังได้ และยังไม่ต้องจัดหาเครื่องใช้ เพราะอีกฝ่ายจะจัดให้ทั้งหมด ยังไม่รวมสินสมรสอันสมบูรณ์ที่ฝ่ายหญิงจะให้ นับว่าเป็นคู่แต่งที่พวกเขาไม่กล้าฝันถึงเลยด้วยซ้ำ
ลั่วชิวหงเองก็เป็นเด็กหญิงที่ดี ว่าที่ญาติก็พูดง่าย ไม่มีอันใดให้ติจริง ๆ
จะให้ปฏิเสธการซื้อเรือนก็หาเหตุผลไม่ออก แต่ถ้าจะไม่ตกลงเรื่องนี้ไป นั่นย่อมเท่ากับพลาดโอกาสทองเสียแล้ว แม่เฒ่าสวี่ได้แต่หันไปมองสามีอย่างลังเล
ผู้เฒ่าสวี่ตั้งแต่ได้ฟังข้อเรียกร้องของบ้านลั่วมาก็เอาแต่นิ่งคิด ไม่พูดสิ่งใด
เมื่อลองตรองตามจริง ข้อเรียกร้องของบ้านลั่วนั้นมิได้เกินเลยนัก หากเป็นบ้านอื่นในเมืองหลวง บางทีอาจเรียกสินสอดมากกว่านี้เสียอีก และก็ยังไม่แน่ว่าจะยอมรับเขาเป็นเขยหรือไม่
บ้านลั่วไม่รังเกียจที่พวกเขาเคยเป็นผู้ลี้ภัย แล้วยังยอมรับเป็นญาติ ก็เพราะเห็นว่าครอบครัวนี้สามัคคี อีกทั้งยังมีร้านค้าทำการค้าขึ้น พ่อแม่คนไหนจะไม่หวังให้ลูกสาวได้แต่งงานไปดี ๆ กันเล่า
ต่อให้มีสินสมรสมากมายเพียงใด ก็สู้ว่าที่ลูกเขยขยันทำมาหากินเองไม่ได้
ข้อเรียกร้องนี้ แม้จะมากอยู่บ้าง แต่ก็นับว่าพอเข้าใจได้ และมีเหตุผลสมควร
ทว่า...จะให้ซื้อเรือนจริง ๆ นั้นหรือ? เงินที่ได้จากเดือนก่อนทั้งหมดเพิ่งนำไปซื้อร้าน เมื่อยี่สิบกว่าวันก่อนนี่เอง ตอนนี้ในบัญชีก็เหลือเงินไม่มากนัก
แต่รายได้ต้องแบ่งเป็นสี่ส่วน พอถึงส่วนของบ้านสอง ย่อมไม่พอจะซื้อเรือนอยู่ดี ต่อให้เป็นเรือนชั้นเดียวก็ซื้อไม่ไหว ไหนจะต้องเก็บเงินไว้จัดสินสอดอีก จะให้ซื้อแค่เรือนเปล่าโดยไม่จัดงานแต่งก็คงไม่ได้ หรือจะงดการแบ่งเงินของเดือนนี้กับเดือนหน้าไว้ก่อน แล้วนำไปให้บ้านสองใช้แต่งลูกชายดีหรือไม่?
ไม่ได้เด็ดขาด เขาก็รู้ดีอยู่ เพราะเรื่องแต่งของต้าหลางนั้นยังไม่สำเร็จ ภรรยาของลูกชายคนโตย่อมอึดอัดอยู่แล้ว ครั้นรู้ว่าสวี่เอ้อร์หลางได้หมั้นกับสาวเมืองเข้า ก็คงอดคิดมากอยู่บ้างเป็นแน่