เมื่อคราวก่อนซื้อร้านนั้น ผู้เฒ่าสวี่ก็ได้รู้จักกับอู๋หยวนไว่แล้ว คนผู้นี้นิสัยโอบอ้อมและพูดง่าย เขาเคยบอกไว้ว่าหากภายหน้าอยากซื้อขายอสังหาริมทรัพย์สิ่งใด ก็สามารถมาหาเขาได้ทุกเมื่อ ผู้เฒ่าสวี่มิได้รู้จักคนอื่นมากนัก จะไปพึ่งพาเตี้ยนหยา (นายหน้า) ก็ยุ่งยากเสียเปล่า ไปหาอู๋หยวนไว่โดยตรงย่อมดีกว่า
ยังไม่ถึงเดือนดีนัก อู๋หยวนไว่ก็เห็นผู้เฒ่าสวี่มาหาอีกครั้ง คราวนี้จะซื้อร้านอีก เขาก็รักษาคำพูด ถามขึ้นว่า “อยากได้ร้านตรงไหน ขนาดเท่าใดหรือ?”
ผู้เฒ่าสวี่ตอบว่า “ทางเหนือหรือใต้ของเมือง หรือแถบอำเภอเจียงหยางก็ได้ ขอแค่มีเรือนหลังร้านไว้พักอาศัย ขนาดพอ ๆ กับร้านที่ตรอกหยางหลิวก็ดีแล้ว”
ฝ่ายตระกูลลั่วก็ยืนยันไว้แล้วเช่นกัน ว่าซื้อร้านได้ ไม่จำกัดว่าจะอยู่ตรงไหน ขอเพียงอยู่ในเขตเมืองอี้หยางฟู่เท่านั้น
อู๋หยวนไว่ได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า
“ข้ามีร้านอยู่ที่ถนนย้อมผ้าในเมืองเหนือ กำลังจะหมดสัญญาเช่าช่วงสิ้นปีนี้ พอดีอีกฝ่ายก็ไม่ต่อสัญญา เจ้าคิดอย่างไร ถ้าจะเอาที่นั่นดีหรือไม่?”
ถนนย้อมผ้าในเมืองเหนือหรือ? อยู่ในเมืองนี้มาสองเดือน ผู้เฒ่าสวี่คุ้นกับย่านตะวันออกพอสมควร ย่านใต้ก็พอรู้จักบ้าง แต่ย่านเหนือกลับไม่คุ้นนัก ได้ยินเพียงว่าถนนที่คึกคักที่สุดในเมืองเหนือนั้นคือถนนโจวหม่า แล้วถนนย้อมผ้านี่อยู่ตรงไหนกัน? ทำเลดีหรือไม่ จะค้าขายได้หรือไม่? อู๋หยวนไว่หัวเราะ “ถนนย้อมผ้านั้นย่อมไม่คึกคักเท่าตรอกหยางหลิว แต่ค่าเช่าและราคาก็ย่อมถูกกว่ามากนัก”
เห็นเขาทำท่าลังเล อู๋หยวนไว่จึงยิ้มพลางพูดว่า
“ถึงอย่างไรสัญญาเช่าร้านนั้นก็ยังมีเวลาอีกหลายวัน เจ้าก็ไม่ต้องรีบ ข้าคิดว่าดีที่สุด เหล่าสวี่ลองไปดูด้วยตาเองก่อน หากเห็นว่าเหมาะ ค่อยว่ากันอีกทีก็ได้”
ผู้เฒ่าสวี่เห็นว่าก็สมเหตุสมผลอยู่ เพราะวันนี้เขาแค่ตั้งใจมาถามไว้ก่อน ไม่ได้คิดจะซื้อทันที ไหนเลยจะพกเงินติดตัวมาด้วย เช่นนั้นค่อยหาเวลาไปดูที่ถนนย้อมผ้าก่อนก็แล้วกัน เขาจึงพยักหน้าตอบตกลง เรื่องดูร้านไม่รีบร้อนนัก เพราะตอนนี้สิ่งที่ต้องทำก่อนคือพิธี “ลนก้นหม้อ” ของเรือนใหม่ของบ้านสวี่สาขาสาม ซึ่งสำคัญยิ่งกว่า ผู้เฒ่าสวี่ดีใจยิ่งกว่าตอนซื้อร้านเสียอีก
การมีเรือนเป็นของตนเองนั้น หมายถึงการได้ตั้งรากฐานในเมืองใหญ่นี้แล้ว ความหมายย่อมไม่เหมือนกับการมีร้านเลย เช้าวันนั้นยังไม่ทันฟ้าสาง ร้านจึงปล่อยให้สวี่เอ้อร์หลางอยู่เฝ้าคนเดียว ส่วนคนอื่น ๆ ในบ้านทั้งหมดก็ไปยังตรอกชิงอวิ๋นฝาง
วันนี้จะต้องเปิดเตาไฟในเรือนใหม่เป็นครั้งแรก และจะเลี้ยงแขกด้วย จึงต้องไปเตรียมแต่เช้า พอถึงเวลาฤกษ์ดี จุดประทัดหนึ่งชุดเป็นมงคลนำหน้า แล้วโดยมีสวี่ชุนซานกับจางซิ่วหลานเดินนำ ข้างหลังทุกคนต่างก็ถือของเต็มมือ ทั้งหาบข้าวสาร แบกน้ำมัน อุ้มหม้อ หอบไม้กวาดกับที่ตักผง เดินเรียงแถวเข้าบ้านใหม่กันอย่างพร้อมเพรียง ครัวตั้งอยู่ในลานตะวันออกนอกเรือน มีประตูเล็กเชื่อมกับลานใน เข้าออกสะดวกนัก
ที่นี่ไม่มีป้ายบูชาเจ้าบรรพบุรุษ จึงไม่ต้องทำพิธีถวายธูปไหว้บรรพชน ผู้เฒ่าสวี่จึงนำสวี่ชุนซานกับสวี่ต้าจวิ้นออกไปเผากระดาษหน้าเรือนใหญ่ ก้มกราบต่อฟ้าดินเพื่อบอกกล่าวว่า “เหล่าทายาทตระกูลสวี่ได้ซื้อบ้านอยู่ในเมืองอี้หยางฝู่แล้ว!”
ส่วนจางซิ่วหลานกับแม่เฒ่าสวี่ก็พากันไปที่ครัว จุดไฟเผาหม้อใหม่ด้วยน้ำมัน พอเดือดแล้วก็เริ่มทำอาหารได้ อาหารมงคลมื้อแรกคือ บัวลอย หม้อใหญ่สำหรับกินเป็นมื้อเช้า
“บัวลอย” ในพิธีลนก้นหม้อ หมายถึงความกลมเกลียวและโชคดี เป็นนิมิตแห่งความเจริญรุ่งเรือง เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จ เหล่าสตรีก็เริ่มลงมือจัดเตรียมงานเลี้ยงมื้อกลางวันกันต่อ วันนี้ทั้งตระกูลฟาง ตระกูลจาง และตระกูลโจวจะมาร่วมงาน ได้ยินว่ามีเพื่อนร่วมสำนักศึกษาของสวี่ต้าจวิ้นมาด้วย รวมกันแล้วไม่ต่ำกว่าสี่ถึงห้าสำรับ จึงต้องเริ่มเตรียมกันตั้งแต่เช้า
สวี่ชุนเหอจึงให้สวี่ต้าหลางออกไปที่ประตูเมืองเพื่อต้อนรับคนของบ้านจางและบ้านโจวที่กำลังเข้ามา
________________________________________
ด้านหมู่บ้านอันจื้อของพวกหวังเจีย งานรับจ้างที่ทำอยู่นั้นเสร็จสิ้นหมดแล้ว ชายฉกรรจ์ของแต่ละบ้านรวมถึงคนในหมู่บ้านต่างก็ว่างงานกันหมด
บางบ้านยังพอมีสตรีทำงานฝีมือหารายได้อยู่ แต่หลายบ้านในหมู่บ้านนั้นไม่มีอะไรทำจริง ๆ จึงมักมานั่งรวมกลุ่มกันหน้าบ้านตระกูลสวี่ หวังให้บ้านสวี่ช่วยหางานให้ หรือไม่ก็จ้างให้พวกเขาทำงานบ้าง แต่แม่เฒ่าสวี่ไม่ออกมาพบใครเลย ทำให้ทุกคนจนปัญญา เมื่อจนปัญญา ความคิดก็เริ่มมากขึ้น
บางคนถึงกับเริ่มจ้องมองไปที่เรื่องแต่งงานของหนุ่มสาวในบ้านญาติพี่น้องตระกูลโจว จะไปเกี่ยวดองกับตระกูลสวี่นั้นอย่าหวังเลย อย่างเรื่องของสวี่ต้าหลางที่เคยไปดูตัวกับบุตรสาวตระกูลอวี๋ในหมู่บ้านข้างเคียงนั่นก็รู้กันดี เด็กสาวบ้านนั้นหน้าตาดี ทั้งยังมีฝีมือเย็บปัก แต่บ้านสวี่ก็ยังไม่ตกลง คนบ้านอื่นอย่างพวกเขายิ่งไม่ต้องพูดถึง
ทุกคนรู้ข้อนี้ดี แต่หากแต่งกับครอบครัวอื่น ๆ ที่เป็นญาติของสวี่ เช่นบ้านโจวหรือบ้านจาง ก็ไม่เลวเลย อย่างบ้านโจวกับบ้านจางนั้นก็ถือเป็นญาติสนิทของตระกูลสวี่แท้ ๆ บ้านโจวมีโจวซื่อหลางอายุสิบเจ็ด กับโจวเอ้อร์ยาอายุสิบหก ส่วนบ้านจางมีจางเอ้อร์หลางอายุสิบเจ็ด ต่างก็ถึงวัยสมควรแล้วทั้งนั้น
ไม่นานนัก เหตุการณ์ต่าง ๆ ก็เกิดขึ้นไม่หยุด วันนี้โจวเอ้อร์ยาออกไปเก็บผักป่า เจอเด็กหนุ่มในหมู่บ้านเสนอตัวช่วยแบกฟืนให้
วันรุ่งขึ้นโจวซื่อหลางไปตัดฟืนก็เจอสาวบ้านเดียวกันทำท่าขาพลิก ส่วนวันต่อมา จางเอ้อร์หลางถึงกับถูกหญิงสาวใช้ผ้าเช็ดหน้าโยนใส่หน้าเต็ม ๆ
เหตุการณ์เช่นนี้เล่นเอาทั้งสามคนตกใจจนไม่กล้าออกจากบ้านเลย
ก่อนหน้านี้เพราะปีที่ลำบากจึงไม่มีใครสนใจเรื่องแต่งงานของลูกหลาน แต่พอชีวิตเริ่มมั่นคงลง ทุกคนก็เริ่มคิดถึงเรื่องนี้กันอีกครั้ง ป้ารองของจางเอ้อร์หลางกลัวว่าลูกชายที่ซื่อมากจะถูกหญิงสาวคนไหนล่อลวงจนต้องแต่งโดยไม่ทันตั้งตัว จึงรีบคิดจะหมั้นหมายให้ลูกชายไว้ก่อน
ขณะเดียวกัน สือซื่อภรรยาของบ้านโจวก็กลัวว่าลูกสาวโจวเอ้อร์ยาจะถูกคนคิดร้ายล่อลวงเอา จึงอยากเร่งหมั้นหมายลูกสาวเช่นกัน ทั้งสองบ้านต่างรู้จักและไว้ใจกันดีอยู่แล้ว จึงเริ่มคิดถึงกันก่อนใคร ผลก็คือ พอให้ลูก ๆ ได้เจอกัน ดู ๆ กันไปมาก็เข้ากันได้ดีทีเดียว ชายหนึ่งอายุสิบเจ็ด หญิงหนึ่งอายุสิบหก เหมาะสมกันนัก ทั้งสองครอบครัวพิจารณาแล้วก็เห็นว่าดี จึงให้จางเอ้อร์หลางกับโจวเอ้อร์ยาได้พูดคุยกันดู ปรากฏว่าทั้งคู่ก็พอใจซึ่งกันและกัน
ส่วนโจวซื่อหลางนั้น มารดาคือเติ้งซื่อทำงานอยู่ในเมือง ไม่สามารถกลับมาได้ โจวเอ้อร์ชวนจึงปรึกษากับผู้เฒ่าโจว แล้วให้พี่สะใภ้คนโตอย่างสือซื่อช่วยจัดการเรื่องนี้ให้