สือซื่อมองไปรอบ ๆ แล้วก็พบว่า มีเพียงหลานสาวของตนชื่อ “ต้ายา” เท่านั้นที่อายุเหมาะสมที่สุด แต่เดิมบ้านพวกนี้ส่วนใหญ่มีลูกชายมากกว่าลูกสาว ที่เหลือก็ยังเด็กเกินกว่าจะสู่ขอได้ จึงลองเอ่ยปากดูด้วยความคิดคร่าว ๆ ว่าเผื่อจะเข้ากันได้บ้าง ไม่คิดเลยว่ากลับกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาเสียได้
วันนี้พวกบ้านจางกับบ้านโจวที่เข้ามาในเมืองเพื่อร่วมงาน “ลนก้นหม้อ” ของญาติ ก็คิดเหมือนกันว่า ไหน ๆ ก็มาถึงเมืองทั้งที จะถือโอกาสซื้อของเล็กน้อยสำหรับใช้ในพิธีหมั้นไปด้วยเลย
บ้านโจวเป็นครอบครัวใหญ่ ถึงแม้ผู้เฒ่าสวี่จะเชิญมาทั้งหมด แต่ก็มาไม่ครบ คนที่มาคือผู้เฒ่าโจวกับโจวต้าชวน–สือซื่อ สองผัวเมีย รวมถึงโจวเอ้อร์ชวนกับโจวอู่หลาง เรียกได้ว่ามีตัวแทนจากทุกสาขามาครบถ้วน ส่วนบ้านจางมีคนไม่มาก จึงมากันทั้งบ้าน ขบวนคนแน่นขนัดเดินกันมาเต็มถนน
พอเข้าประตูเมือง สวี่ชุนเหอกับสวี่ต้าหลางก็เห็นเข้า จึงรีบออกไปรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ต่างฝ่ายต่างทักทายพูดคุย หัวเราะกันพลางเดินชมความคึกคักของเมืองไปพลาง มุ่งหน้าไปยังตรอกชิงอวิ๋นฝางทางทิศตะวันออก
พูดตามตรง ตั้งแต่มาอยู่ในเมืองอี้หยางฝู่หลายเดือน พวกเขายังไม่เคยมีโอกาสได้เดินเที่ยวชมเมืองใหญ่นี้จริง ๆ เลยสักครั้ง ปกติถ้าต้องการซื้อของใช้ ก็มักจะไปที่อำเภอเจียงหยาง ซื้อเสร็จก็กลับ ไม่ได้เข้าไปถึงเขตเมืองหลวงของมณฑลอย่างวันนี้ เมื่อเดินข้ามสะพานกว้านซีเข้ามาในเขตเมือง ความคึกคักและงดงามตรงหน้านั้นก็ทำให้ทุกคนถึงกับตะลึง
แต่ละคนพากันเหลียวมองซ้ายขวา ตื่นตาตื่นใจกับสิ่งที่เห็นจนเผลอเดินขาแข็งเสียอย่างนั้น พอคิดได้ว่า ในเมืองใหญ่เช่นนี้ ครอบครัวสวี่กลับสามารถซื้อร้านและเรือนได้ถึงสองหลัง ก็อดตะลึงงันไม่ได้
“โอ้โห พี่น้องเอ๋ย! คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ” มีคนอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา พวกเขาเองก็ได้รับจดหมายเชิญงาน “ลนก้นหม้อ” แล้วรู้ว่านี่เป็นเรือนใหม่ของสวี่ชุนซานกับจางซิ่วหลาน มิได้เกี่ยวกับคนอื่นในตระกูลสวี่เลย เพราะตอนนี้บ้านสวี่มีรายได้มาก ผู้เฒ่าสวี่ได้วางกฎให้ลูกชายแต่ละคนสามารถสร้างทรัพย์สินส่วนตัวได้แล้ว ตามหลักแล้ว เมื่อครอบครัวใหญ่มีฐานะ ก็ถึงเวลาที่จะต้องแยกบ้านแตกกิ่งก้านให้ลูก ๆ ตั้งหลักได้ด้วยตัวเอง บ้านสวี่ก็เช่นกัน
ครอบครัวอื่นที่ยังไม่มีฐานะพอ ก็คงต้องรอวันนั้นเหมือนกัน เพราะตอนนี้บ้านสวี่ใหญ่โตเกินไปแล้ว มีคนมาก พอคนมากก็ย่อมมีความคิดหลากหลาย บางเรื่องก็ยากจะเห็นพ้องต้องกันทั้งหมด
ดังนั้น เมื่อสองพี่ชายของจางซิ่วหลาน คือ ลุงใหญ่จางและลุงรองจาง ได้ยินว่าน้องสาวกับน้องเขยซื้อเรือนได้ในเมือง พวกเขาก็แปลกใจในตอนแรก แต่หลังจากตั้งสติได้ก็รู้สึกยินดีแทนน้องสาวอย่างจริงใจ
ขบวนใหญ่เดินมาถึงตรอกชิงอวิ๋นฝาง มองเห็นเรือนเรียงรายอย่างสง่างาม ต่างก็เผลอลดเสียงพูดโดยไม่รู้ตัว และพากันเดินเข้าบ้านใหม่ของสวี่อย่างสำรวม
สวี่ชุนซานกับสวี่ต้าจวิ้นออกมาต้อนรับถึงหน้าประตู เชิญทุกคนเข้าไปนั่งด้านใน
ลุงใหญ่จางกับลุงรองจางหัวเราะร่า ตบไหล่น้องเขยคนละที
“เอ้อ! เจ้าชุนซาน ข้าดีใจจริง ๆ ตอนนั้นข้าไม่ตาถั่วไปสินะ ที่ยกน้องสาวให้เจ้าแต่งน่ะ ถือว่าแต่งถูกคนแล้ว!”
ด้านหลัง หญิงสาวผู้เป็นภรรยาของลุงรองจาง — เจิ้งซื่อ ได้ยินก็ยิ้ม แต่ในใจอดเหน็บแนมไม่ได้ว่า “ตอนนั้นน่ะ สองคนนั่นก็ไม่ได้ต่างกันหรอก! คนหนึ่งขี้เกียจ อีกคนก็ขี้กิน ปากไว ไม่ทำมาหากิน พอ ๆ กันทั้งคู่สิไม่ว่า ถ้าไม่ได้แต่งกัน คงไม่มีใครยอมรับทั้งคู่แน่ ๆ”
แต่ใครจะคิดเล่า ว่าสุดท้ายทั้งสองกลับเข้ากันได้ดี มีลูกชายที่เก่งกาจไม่แพ้ใคร หลังจากผ่านความยากลำบากมา จนตอนนี้ครอบครัวกลับมีชีวิตมั่นคงขนาดนี้
เรือนหลังใหม่นี้ ทั้งงาม ทั้งกว้างขวาง จนแขกที่มาถึงต่างตะลึงไปตาม ๆ กัน
บุรุษถูกเชิญเข้าไปนั่งในห้องโถงใหญ่ สนทนากับผู้เฒ่าสวี่และเหล่าผู้ใหญ่ ส่วนสตรีทั้งหลายถูกเชิญไปยังห้องรับรองด้านหลัง ที่สวี่อินอินจัดไว้รับแขกโดยเฉพาะ ไม่นานนัก ครอบครัวฟางก็มาถึง ทั้งบ้านมาครบ ถือโอกาสนี้มาทักทายและรู้จักบ้านใหม่ของตระกูลสวี่ด้วย
ต่อจากนั้นก็มีต่งซวงฉีและฟางจื้ออันมาถึง ทั้งสองยังต้องเรียนในสำนักศึกษาอยู่ จึงมาร่วมงานแทนสหายร่วมชั้นคนอื่น พร้อมนำของขวัญจากทุกคนมามอบให้แทนคำอวยพร
ยังมีเหล่าหญิงสาวที่สนิทกับสวี่อินอิน ส่งของขวัญมาให้ผ่านสาวใช้คู่ใจ บอกว่าจะรอให้อินอินจัดบ้านเสร็จดีแล้ว จะมาเยี่ยมเล่นด้วยตนเองแน่นอน
ในครัว จางซิ่วหลานนำหม่าซื่อและโจวซื่อทำกับข้าวกันอย่างขะมักเขม้น มีสวี่อินอินและสวี่อู่ยาช่วยอยู่ไม่ห่าง พยายามเร่งให้ทันเวลามื้อเที่ยง พอถึงเที่ยงตรง โต๊ะอาหารทั้งหมดก็จัดเสร็จสมบูรณ์
สวี่ต้าจวิ้นจัดโต๊ะสำหรับเหล่าหนุ่มสาวในเรือนตะวันออก ส่วนผู้เฒ่าสวี่กับผู้ใหญ่ทั้งหลายก็เปิดโต๊ะเลี้ยงแขกผู้ใหญ่ในห้องโถงใหญ่ แม่เฒ่าสวี่เองก็จัดโต๊ะสำหรับสตรีญาติในลานหลัง ทั่วทั้งเรือนเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและหัวเราะกันอย่างครึกครื้น แขกเหรื่อทุกคนล้วนยินดี เมื่อกินข้าวเสร็จ ต่างก็จิบชาพูดคุยอีกครู่ แล้วจึงทยอยลากลับ
บ้านโจวและบ้านจางยังตั้งใจจะแวะซื้อของในเมืองต่อ จึงรีบกลับไม่อยากเสียเวลา หลังจากส่งแขกกลับกันหมด ผู้เฒ่าสวี่กับคนอื่น ๆ ก็ทยอยกลับด้วยเช่นกัน เหลือเพียงครอบครัวของสวี่อินอินอยู่ในเรือนใหม่เพียงสี่คน
________________________________________
หลายเดือนแล้วตั้งแต่มาอยู่ในโลกนี้ ทั้งสี่คนยังไม่เคยมีโอกาสได้นั่งพูดคุยกันอย่างเปิดอกโดยไม่มีคนอื่นอยู่เลย วันนี้จึงถือเป็นโอกาสอันล้ำค่า เมื่อปิดประตูใหญ่ลง พวกเขาทั้งสี่ก็นั่งรวมกันในห้องโถงใหญ่ พูดคุยกันอย่างออกรสโดยไม่ต้องเกรงใจใครอีก
“พูดตามตรงนะ การมีบ้านของตัวเองนี่มันดีจริง ๆ ข้ารู้สึกเหมือนตัวเบาไปทั้งร่างเลย!” จางซิ่วหลานพูดพลางถอดรองเท้า ขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนตั่งไม้ลายสวย
สวี่ชุนซานเห็นดังนั้นก็หัวเราะเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปหยิบผ้าห่มผืนเล็กจากห้องในมาคลุมเท้าให้ “ต่อไปนี้เรื่องทำกับข้าวปล่อยให้ข้าดูแลเองเถอะ วันนี้เรากินปลาต้มน้ำพริก พรุ่งนี้กินซี่โครงหมูทอดเกลือพริกไทย มะรืนนี้กินไก่ผัดพริก จะกินอะไร ข้าจัดให้หมด!” อย่างน้อยก็ไม่ต้องคอยคิดก่อนทุกครั้งว่าจะทำได้หรือไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
จางซิ่วหลานยิ้มอย่างสบายใจ “รู้อย่างนี้ ข้าให้ลูกเจ้าซื้อบ้านเร็วกว่านี้ก็ดีแล้ว พวกเราจะได้มีบ้านเป็นของตัวเองสักที”
สวี่ต้าจวิ้นนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักพิง ยกคางขึ้นพูดอย่างอารมณ์ดี “แต่เรือนนี้ยังไม่ได้จ่ายเงินเลยนะ อีกอย่าง ถึงจ่ายแล้วก็ไม่ใช่ของเรา เพราะข้าให้เรือนนี้เป็นของพี่สาวไปแล้ว!”
สวี่อินอินที่นั่งพิงโต๊ะอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับหันขวับมา “อะไรนะ? ถ้าให้ข้า แล้วเรือนนี้จะไม่ใช่ของพวกเราหรือ? ข้าก็ยังแซ่สวี่อยู่ดีไม่ใช่หรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นตอบหน้าตาย “ก็เจ้าเป็นเจ้าของน่ะสิ จะไม่ใช่ของเจ้าบ้านเราได้อย่างไร แต่เรือนนี้น่ะจะเป็นสินเดิมของเจ้า วันหนึ่งเมื่อเจ้ามีเรือนหอของตัวเอง เจ้าก็ต้องเอาไปด้วยสิ!”
เขาหัวเราะเบา ๆ “ไว้ข้าเก็บเงินได้มากกว่านี้ ยังไงก็ต้องซื้อเรือนให้พี่อีกสองสามหลังแน่ แล้วถึงตอนนั้น พวกเราก็จะย้ายไปอยู่เรือนใหม่ของตัวเองอีกหลังด้วย!”