สวี่อินอินโบกมือแล้วว่า “เจ้าก็ย้ายออกไปอยู่เองสิ! เจ้าจะแต่งเมียก็ย้ายไปอยู่บ้านตัวเอง ส่วนท่านพ่อท่านแม่ต้องอยู่กับข้านะ”
“เฮอะ! พูดอย่างนี้ เจ้ายังไม่คิดจะแต่งอีกหรือ? ที่นี่ถ้าเจ้าถึงยี่สิบแปดแล้วยังไม่แต่ง จะถูกมองเหมือนคนประหลาดแน่!”
สวี่อินอินไม่ชายตามองน้องชาย กลับหันไปบอกมารดาแทนว่า “ท่านแม่ เขาอยากแต่งนักหนา เฝ้าแต่คิดเรื่องเมียทุกวัน ๆ ท่านต้องรีบหาคู่ให้เขาเร็วหน่อย จะได้แต่งไว ๆ จะได้เลิกฟุ้งซ่านเสียที”
แล้วก็หันไปมองบิดา “ท่านพ่อ ส่วนข้าน่ะไม่ต้องห่วงเลยนะ อย่ามาคอยเร่งให้แต่งล่ะ! อะไรนะ นัดดูตัวหรือให้แม่สื่อมา ข้าปฏิเสธหมด ข้าบอกไว้ก่อนเลยว่า หากข้าไม่อยากแต่งก็อย่าฝืนเด็ดขาด!”
จางซิ่วหลานรีบพูดขึ้น “ต้าจวิ้นพึ่งจะอายุสิบสามเอง หลังปีใหม่ก็ยังไม่ครบสิบสี่ ที่นี่มีบ้านไหนให้ลูกชายอายุสิบสามแต่งเมียบ้าง? อย่ากล่าวถึงเลย ข้ายังไม่อยากให้เขาได้เมียเด็กจนต้องเลี้ยงไว้ตั้งแต่เล็กเหมือนลูกบุญธรรม! ปล่อยให้เขาเรียนหนังสือก่อนเถิด เรียนให้ได้ดี ค่อยว่ากันเรื่องแต่งเมีย!”
สวี่ชุนซานแทรกขึ้นมาทันที “แต่เจ้าล่ะ ผ่านปีนี้ก็สิบหกแล้วนะ ที่นี่หญิงสาวอายุสิบห้าสิบหกก็เริ่มมีคนมาสู่ขอกันแล้ว ล่วงไปถึงสิบแปดก็ต้องแต่งทั้งนั้น ถ้าเจ้าดื้อดึงไม่แต่งไม่หมั้น ปู่ย่าของเจ้าจะยอมหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นได้ยินก็หุบปากทันที สวี่อินอินจึงพูดต่อ “ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจว่าจะไม่แต่งตลอดชีวิตนี่นา! ในโลกก่อนข้าก็ไม่ได้ตั้งปณิธานว่าจะอยู่คนเดียวไปตลอด ข้าก็เคยไปดูตัวมาหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจอใครที่ถูกใจจริง ๆ สักที”
“ถึงได้มาอยู่ที่นี่ ก็ไม่แน่ว่าจะเจอคนที่ชอบ อีกอย่าง ที่นี่มีกฎเกณฑ์เยอะแยะ ข้าไม่อาจแต่งไปโดยไม่คิดได้หรอกนะ เรื่องพวกแม่สามีเข้มงวด สามเชื่อฟัง สี่คุณธรรม หรือจะต้องถือสามีเปรียบเสมือนแผ่นฟ้า เลี้ยงลูกดูแลบ้านน่ะ — ถอยไปให้หมด ข้าไม่เอา!”
“ดังนั้น ข้าคิดว่า บางทีชีวิตนี้ข้าอาจไม่ได้แต่งเลยจริง ๆ ก็ได้ พวกท่านก็เตรียมใจไว้ล่วงหน้าเถิด ถึงวันนั้นอย่ามาร้องไห้เสียใจเชียว ส่วนท่านปู่ท่านย่า ถ้าพวกท่านจะพูดแทนข้า ก็ช่วยปกป้องข้าด้วยนะ อย่าหาเรื่องหมั้นข้าเองเชียว ถ้าทำแบบนั้น ข้าจะบั่นคอตัวเอง แล้วไปคอยพวกท่านในปรโลกเลย!”
คำพูดนี้ ถ้าเป็นพ่อแม่บ้านอื่นคงตกใจจนโกรธ แต่จางซิ่วหลานกลับสนใจประโยคท้ายสุดแทน นางกระพริบตาปริบ ๆ แล้วถามอย่างจริงจัง “ถ้าบั่นคอจริง ๆ จะกลับไปได้หรือ?”
สวี่ชุนซานตกใจ รีบคว้ามือภรรยาไว้ “อุ้ย! อย่าคิดลองเชียวนะ มันถึงตายจริง ๆ นะ!”
พูดจบก็หันไปมองลูกสาว “เจ้าลูกคนนี้นี่ เจ้าพูดอะไรนางก็เชื่อหมด เจ้าบอกว่ากินขี้ดีต่อร่างกาย นางก็อาจจะกินจริง ๆ นั่นแหละ! พูดอะไรออกมาเนี่ย มาอยู่ที่นี่ก็ยังพูดเรื่องตายเรื่องฆ่าตัวตายอีก!”
สวี่อินอินยกมือขึ้นป้องหน้าผาก “โอ้ สวรรค์ แม่ข้าไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง จะบอกว่ากินขี้ดีต่อร่างกายได้ยังไงกัน”
นางกลอกตา แล้วพอเห็นมารดาทำหน้าล้อเลียนก็หัวเราะออกมา “ข้าพูดไว้ล่วงหน้าแค่นั้นเอง เผื่อท่านแม่อยู่ที่นี่นานเข้า แล้วโดนชาวบ้านเขาซึมซับเรื่องจารีต จนเห็นว่าหญิงต้องเชื่อฟังพ่อแม่กับแม่สื่อ แล้วรีบจับข้าแต่งโดยไม่ถามสักคำ ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าคงหมดสิ้นชีวิตไปเลยล่ะ จะอยู่อย่างไร้ค่าไปทำไมกัน”
สวี่ชุนซานอ้าปากแต่พูดไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพยักหน้า “เอาเถอะ ข้าไม่เร่งแล้วล่ะ อยู่ที่นั่นข้าก็เร่งทุกปีไม่เห็นได้ผล พอมาถึงนี่จะไปคาดหวังอะไรอีก ถ้าเจอคนที่เจ้าชอบจริง ๆ ก็แต่ง ถ้าไม่เจอก็ไม่ต้องฝืน เดี๋ยวให้น้องชายเจ้าเลี้ยงดูเจ้าตอนแก่ก็แล้วกัน!”
สวี่ต้าจวิ้นถึงกับอ้าปากค้าง “หือ? จะให้ข้าดูแลพี่ตอนแก่รึ? แล้วจะให้ข้ามีลูกไว้ส่งต่อให้พี่ด้วยไหมล่ะ จะได้ช่วยดูแลยามนางแก่ด้วยไง?”
สวี่ชุนซานพยักหน้าทันที “อืม วิธีนี้ก็ดี ตกลงตามนั้น!”
สวี่ต้าจวิ้นหันมามองพี่สาว สีหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง หลังจากพูดคุยกันจนเหนื่อย สองสามีภรรยาก็ลุกไปจัดของในเรือนต่อ ส่วนสวี่อินอินลากสวี่ต้าจวิ้นเข้าห้องหนังสือ บังคับให้เขาสอนอักษรที่นางยังอ่านไม่ออกในช่วงนี้
ทั้งคู่เริ่มเรียนกันที่โต๊ะ สวี่อินอินจัดกระดาษให้เรียบร้อย เห็นน้องชายยังนั่งเหม่อก็ยกมือฟาดหัวหนึ่งที “คิดอะไรอยู่?”
สวี่ต้าจวิ้นสะดุ้งเฮือก “นี่พี่ไม่คิดแต่งจริง ๆ เหรอ?”
สวี่อินอินเหล่มอง “หูเจ้ามีข้างเดียวหรือไง?”
ใบหน้าของสวี่ต้าจวิ้นแดงวาบ ไม่รู้คิดอะไรอยู่จึงเอ่ยเสียงเบา “ถ้าให้ข้าอยู่เป็นพรหมจรรย์ไปทั้งชีวิต ข้าคงทำไม่ได้แน่”
เขาเหลือบมองพี่สาว แล้วพูดอย่างระแวง “งั้น… ข้าซื้อหนุ่มหน้าตาดีสองสามคนมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าดีไหม? พวกคนร่ำรวยก็ทำกันทั้งนั้นแหละ แอบเลี้ยงคนงามไว้สองคน ก็ไม่ผิดอะไรนี่นา…”
สวี่อินอินยิ้มเย็น “ขอบใจเจ้ามากนะ”
พูดจบก็ยกมือตีหัวเขาอีกครั้ง “เจ้าเอาอะไรมาใส่ในหัวเนี่ย! รีบสอนข้าอ่านหนังสือเร็ว ๆ เถอะ แทนที่จะมาคิดเรื่องไร้สาระ พอจะมีเวลาว่างหน่อยไม่ดีกว่าหรือที่จะตั้งใจเรียนหนังสือให้ดี จะได้เข้าสอบเป็นจิ้นซือออกมาเป็นขุนนาง! หากเจ้าสอบได้ ข้าในฐานะพี่สาวของท่านขุนนางก็มีโอกาสเลือกคู่ที่ดีกว่าด้วยไม่ใช่หรือ?” สวี่ต้าจวิ้นอึ้งไป ก่อนนึกถึงตอนอยู่ในโลกก่อนที่พี่สาวเคยคบเพียงคนเดียว ทั้งฉลาดและหน้าตาดี เขาจึงเข้าใจขึ้นมาทันที
หากเขาไม่พยายาม พวกเขาก็แค่ครอบครัวที่พอมีเงิน แต่ลูกสาวบ้านร่ำรวยอย่างพี่หญิง จะมีโอกาสได้แต่งกับคนมีวิชาได้อย่างไร? ต่อให้แต่งได้ คนคนนั้นจะเป็นบัณฑิตจริงหรือไม่?
สวี่ต้าจวิ้นเริ่มครุ่นคิดเพลินไปไกล ถูกพี่สาวหยิกแขนจึงรีบตั้งใจเรียนต่อ
สวี่อินอินเรียนรู้ได้เร็วมาก ตัวอักษรเพียงสอนครั้งเดียว นางก็จำได้และเขียนได้ทันที นางไม่ใช่คนไร้ความรู้ เพียงแค่ไม่คุ้นอักษรยุคนี้เท่านั้น สตรีที่ทั้งฉลาดและรู้มากเช่นนี้ หากต้องแต่งกับชายที่พูดกันไม่รู้เรื่อง ไม่มีความคิดหรือความสนใจร่วมกัน ชีวิตคงจืดชืดไร้รสชาติสิ้นดี
สวี่ต้าจวิ้นรู้สึกเข้าใจขึ้นอีกขั้น และตัดสินใจแน่วแน่ว่า จะต้องตั้งใจเรียนให้ได้ดี เพราะหากเขามีอนาคตที่มั่นคง เขาจะปกป้องครอบครัวได้ดียิ่งขึ้น และเมื่อถึงวันที่พี่หญิงพบคนที่รักจริง ๆ พี่หญิงก็จะมีศักดิ์ศรีพอจะเลือกได้ตามใจตน
แต่หากพี่หญิงไม่แต่ง เขาก็จะอยู่ดูแลคุ้มครองนางไปตลอดชีวิต
คืนนั้น ชีวิตในบ้านใหม่ของทั้งสี่คน เริ่มต้นขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมสุข
คืนนั้นเอง สวี่ชุนซานถกแขนเสื้อลงครัวเอง ทำอาหารจานโปรดของทุกคน ทั้งสี่คนล้อมโต๊ะกินด้วยรอยยิ้ม ไม่มีใครอื่นมารบกวน ราวกับได้ย้อนกลับไปยังวันคืนเก่า ๆ อีกครั้ง