ที่นี่เป็นเรือนโบราณที่งดงามละเมียดละไม บรรยากาศสงบเรียบหรู มีทั้งสวนดอกไม้และเขาจำลองในลานกว้าง สะดวกสบายกว่าบ้านหลังเดิมที่มีเพียงร้อยตารางกว้างใหญ่หลายเท่านัก ข้อบกพร่องเพียงประการเดียวก็คือ เรื่องอาบน้ำเข้าห้องน้ำยังไม่สะดวกสบายเท่าที่เคย แต่ก็พอปรับตัวได้ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตนัก
เมื่อกินข้าวเสร็จ จางซิ่วหลานก็ล้างถ้วยชาม แล้วจุดไฟต้มน้ำร้อนในหม้อใหญ่บนเตา ส่วนสวี่ชุนซานก็จัดเตรียมในห้องของสวี่อินอิน เอาฉากกั้นมากั้นพื้นที่ไว้แล้ววางเตาไฟสองเตา ถ่านที่ใส่นั้นเต็มเตา ร้อนจนอบอุ่นไปทั่วทั้งห้อง
น้ำร้อนถูกยกเข้ามาทีละถัง ๆ สวี่อินอินจึงได้แช่น้ำอุ่น ๆ อย่างสบายตัว อ่างไม้ที่ใช้อาบนั้นช่างดีกว่าการตักน้ำราดตัวแบบเดิมนัก
พออาบเสร็จ ตัวก็รู้สึกผ่อนคลาย พอเอนกายนอนบนเตียงไม้แดงที่ปูฟูกนุ่มหอมกลิ่นดอกเหมย จะกลิ้งไปทางไหนก็ได้โดยไม่ต้องเบียดใคร สวี่อินอินนอนหลับสนิทไปจนรุ่งเช้า
รุ่งขึ้น จางซิ่วหลานตื่นแต่เช้า ทำขนมแป้งทอดใส่ไข่กับข้าวต้มพุทราแดงไว้เป็นอาหารเช้า กินกันเสร็จ สวี่ต้าจวิ้นก็หิ้วตะกร้าไปสำนักศึกษา จากตรงนี้เดินทางผ่านตรอกซงหลินฝางไปก็ไม่ได้ไกลกว่าทางจากจินอวี่ฝางเลย
จางซิ่วหลานอยู่เก็บกวาดในบ้าน ส่วนสวี่ชุนซานก็ออกไปส่งสวี่อินอินถึงร้าน แม้จะไม่ไกลนัก แต่เขาสบายใจกว่าหากได้ไปส่งเอง พอส่งบุตรสาวถึงร้านแล้ว เขาก็กลับบ้าน มาช่วยจางซิ่วหลานคั่วเครื่องหม้อไฟต่อ ต่อจากนั้น ทุกวันของพวกเขาก็เป็นเช่นนี้แทบทุกวัน
เมื่อสวี่อินอินมาถึงร้าน นางก็เข้าไปทักผู้เฒ่าสวี่ทันที ผู้เฒ่าสวี่เห็นนางมาก็พยักหน้าเรียกสวี่ชุนเหอและสวี่ต้าหลางให้ออกไปเฝ้าหน้าร้าน ส่วนตนเองก็โบกมือเรียกสวี่อินอินให้ไปกับเขาและสวี่เอ้อร์หลาง
“ไปกันเถอะ ไปดูร้านฝั่งเมืองเหนือกันหน่อย ว่าเป็นอย่างไร”
สวี่เอ้อร์หลางเป็นคนขับรถลา ผู้เฒ่าสวี่กับสวี่อินอินนั่งอยู่ในเกวียน มุ่งหน้าไปทางเมืองเหนือ ที่ว่าการเมืองตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเมือง ดังนั้นย่านนั้นจึงดูคึกคักแต่ก็ยังแฝงด้วยความสงบเรียบร้อย การรักษาความปลอดภัยก็ดีเยี่ยมแทบไม่มีเรื่องวุ่นวายใด ๆ
ถนนปูด้วยศิลาแผ่นใหญ่ขัดจนเป็นมันแววสะท้อน รถลากกลิ้งผ่านไปส่งเสียง “ลู่ลู่” ชัดเจนยิ่งในตรอกที่เงียบสงบ ไม่นานนัก เสียงผู้คนเริ่มดังแทรกเข้ามา จนกลบเสียงล้อรถไม่เหลือ ด้านนอกคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงคุย เสียงขายของเจื้อยแจ้ว
ผู้เฒ่าสวี่เปิดม่านรถมองออกไป “นี่มันถนนโจวหม่านี่เอง คึกคักกว่าตรอกหยางหลิ่วของพวกเราเสียอีกนะ”
สวี่อินอินมองออกไปตามช่องม่าน แล้วพยักหน้ารับ “ใช่เจ้าค่ะ ได้ยินมาว่าค่าเช่าและราคาที่ดินของถนนโจวหม่านี้ ไม่ได้ถูกกว่าถนนต้าเจียประตูใต้เลย”
“นั่นสิ ก็เพราะที่นี่คึกคักปานนี้น่ะสิ” ผู้เฒ่าสวี่ตอบพลางลดม่านลงช้า ๆ
ลมหนาวพัดมาเย็นเฉียบ เขาหันมองหลานสาว เห็นว่านางไม่ได้คลุมหน้าด้วยผ้าคลุมสตรี ใส่เสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อเมื่อสองวันก่อน ลูกชายคนที่สามของเขานี่ ช่างรักและเอ็นดูบุตรสาวจริง ๆ ทั้งแต่ก่อนและตอนนี้ก็ไม่เปลี่ยน
เสื้อกันหนาวคอเสื้อประดับขนกระต่าย นางทั้งตัวดูนวลละไมสดใส ใบหน้าก็ดูต่างจากบทที่ออกไปเยี่ยมผู้อื่นอยู่บ้าง แม้เขาจะบอกไม่ถูกว่าต่างตรงไหน แต่สิ่งหนึ่งแน่ชัดคือ นับตั้งแต่ก่อนลี้ภัย นางเปลี่ยนไปมากเหลือเกิน หากให้เขาจำ คงไม่เห็นเค้าเดิมของ “ซื่อยา” เลยแม้แต่น้อย
คิ้วตาคมเรียว ดวงตาแจ่มใส มีประกาย ขยับท่าทีสง่างามมั่นคง นี่มันหาใช่เด็กหญิงเอาแต่ใจ ขี้เกียจดื้อรั้น ชอบถลึงตาใส่คนอย่างในอดีตอีกแล้ว ว่าไปแล้วก็น่าประหลาด—หน้าตาคนเราช่างแปรเปลี่ยนตามจิตใจจริง ๆ เมื่อใจเปลี่ยน รูปโฉมก็ดูเปลี่ยนตามไปด้วย
ผู้เฒ่าสวี่มองแล้วเหม่อไปชั่วขณะ จนสวี่อินอินเห็นเขานั่งนิ่งจ้องผนังเกวียนอย่างเหม่อลอย จึงรีบเรียกสติ เขาจึงสะดุ้งกลับมา แล้วหันมามองหลานสาวอีกครั้ง ในใจนึกถึงว่าอีกไม่กี่เดือนก็จะถึงวันเกิดเดือนสี่ของนางแล้ว อีกไม่นานก็จะครบสิบหกปี สองปีที่ผ่านมานี้นางก็ล่าช้าไปมาก อีกทั้งชื่อเสียงก่อนหน้านั้นก็ไม่ดีนัก ไม่มีใครคิดจะมาสู่ขอ แต่ตอนนี้ต่างออกไปแล้ว ถึงเวลาควรจะเริ่มหาคู่ให้เหมาะสมได้แล้ว
ผู้เฒ่าสวี่คิดว่าคงต้องกลับไปบอกแม่เฒ่าสวี่ให้ช่วยพูดกับพ่อแม่ของนางสักหน่อย ทว่าเมื่อสบตาหลานสาวที่มองมาด้วยแววตาใสและสงสัย เขากลับหลุดปากพูดออกไป “ซื่อยา เจ้ามีความเห็นอย่างไรบ้างเกี่ยวกับเรื่องแต่งงานของเจ้า?”
พอพูดออกมาแล้ว เขาก็รู้ตัว แต่เมื่อพูดแล้วก็ไม่คิดจะเก็บคืน เพราะเขาคิดว่าหลานสาวต่างจากเด็กสาวทั่วไป นางเฉลียวฉลาด มีความคิดเป็นของตนเอง เรื่องแต่งงานจะไปถามแต่พ่อแม่ น่าจะไม่สู้ถามจากเจ้าตัวเอง สวี่อินอินชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าหลังจากเมื่อวานพวกเขาทั้งครอบครัวเพิ่งคุยกันเรื่องนี้ วันนี้ท่านปู่จะพูดขึ้นอีก
แต่ก็เข้าใจดี ในความคิดของคนยุคนี้ นางอายุจะครบสิบหกแล้ว เป็นวัยที่หลายคนแต่งออกไปอยู่เรือนใหม่กันหมดแล้ว ท่านปู่ห่วงนาง จึงใส่ใจเรื่องนี้เป็นธรรมดา นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วไม่ตอบตรง ๆ แต่ถามกลับแทนว่า
“แล้วท่านปู่คิดว่า หลานควรแต่งกับคนแบบใดเจ้าคะ?”
ผู้เฒ่าสวี่มองนางอยู่ครู่ใหญ่ ยังไม่ทันตอบ เสียงของสวี่เอ้อร์หลางจากด้านหน้าก็ดังขึ้น “ถึงถนนย้อมผ้าแล้วขอรับ!”
ผู้เฒ่าสวี่ชะงักคิดในใจ ใช่สิ หลานสาวเช่นนี้ ควรแต่งกับคนแบบใดกันนะ?
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงคิดแบบเดิมกับตอนเลือกคู่ให้ชุนสี่ ต้องเป็นบ้านที่คนในครอบครัวนิสัยดี อยู่กันง่าย มีที่นา มีที่ดิน มีข้าวกินไม่อด ไม่ทะเลาะเบาะแว้ง สำคัญที่สุดคือ ต้องเป็นคนที่รักภรรยา และที่ผ่านมามันก็จริง ลูกสาวเขาแต่งไปแล้วก็อยู่ดีมีสุข แต่พอมองหลานสาวคนนี้ เขากลับรู้สึกว่าแบบนั้น...อาจไม่เหมาะนัก เขาเผลอมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แล้วคิดในใจว่า
ข้อดีที่เขามองเห็นในลูกสาวนั้นมีสองข้อ แต่ในหลานสาวกลับมีถึงห้าข้อ
ซื่อยาฉลาด ความคิดเฉียบไว ตำรับยานิดเดียวในสมุดเล่มนั้น นางก็สามารถดัดแปลงจนเกิดสิ่งใหม่มากมาย อีกทั้งยังอ่านออกเขียนได้ เก่งการคำนวณและจดบัญชี พูดตามจริงแล้ว เขาไม่ใช่คนอวดหลาน แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าหลานสาวตนช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ
แต่แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า หากสตรีเช่นนี้แต่งไปอยู่บ้านชาวนาในหมู่บ้าน ต้องคอยจัดการงานบ้าน ลงนา ซักผ้า หุงข้าว เลี้ยงหมู เลี้ยงไก่...