โดยรวมแล้ว ทั้งหญิงและชายสองคนที่เพิ่งพบเมื่อครู่ ล้วนทำให้รู้สึกไม่สบายใจนัก ผู้เฒ่าสวี่มองดูอยู่นาน ก็จำไม่ได้ว่าหญิงคนนั้นเป็นใคร หน้าไม่คุ้นเอาเสียเลย เขามั่นใจว่าหญิงผู้นี้ไม่เคยมาอุดหนุนร้านของตนมาก่อนแน่นอน
เขาเหลือบตามองหลานชาย สวี่เอ้อร์หลางก็ส่ายหน้าเบา ๆ แสดงว่าไม่รู้จักเช่นกัน แปลว่าเป็นคนแปลกหน้าจริง ๆ
แต่เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยทัก ก็ไม่อาจเมินเฉยได้ ผู้เฒ่าสวี่จึงยิ้มพลางตอบอย่างสุภาพว่า
“ใช่แล้ว ข้าเองสายตาไม่ดีนัก ไม่ทราบว่าท่านคือผู้ใดหรือ?”
หญิงคนนั้นแอบเหลือบมองสวี่เอ้อร์หลางอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังคงยิ้มไม่หุบ “อ้าว ข้าน่ะเคยไปซื้อของที่ร้านท่านไง! ท่านเถ้าแก่สวี่จำข้าไม่ได้หรือ?”
“อ้อ ใช่ ๆ ขอบคุณที่เคยอุดหนุน ข้าคงจำผิดเอง เจ้ากำลังออกไปซื้อกับข้าวหรือ?” แม้จะไม่คุ้นหน้าเลย แต่ผู้เฒ่าสวี่ก็ไม่พูดให้เสียไมตรี ตอบรับตามน้ำไปอย่างเป็นมารยาท แต่สตรีนางนี้กลับพูดเรื่อยเปื่อยไปไม่หยุด ยิ่งพูดก็ยิ่งลากเรื่องจนผู้เฒ่าสวี่หาช่องแทรกไม่ได้ อยู่ไปพักใหญ่ เขาทนไม่ไหวจึงตัดบท หวังเพียงหาทางออกจากบทสนทนาให้ไว
ทว่าหญิงคนนั้นกลับเปลี่ยนเรื่องทันที
“ได้ยินมาว่าหลานชายท่านกำลังหมั้นกับแม่นางลั่วจากร้านขายของเบ็ดเตล็ดแห่งถนนจิ่นซิ่วหรือ?”
ผู้เฒ่าสวี่ชะงัก หัวใจเต้นวูบ เขามองหญิงคนนั้นโดยไม่ตอบ อีกฝ่ายกลับพูดต่อเอง
“โธ่เอ๋ย เหตุใดจึงเลือกไปหมั้นกับบ้านนั้นกันเล่า? เอ๊ะ จริงสิ พวกท่านคงไม่รู้หรอกกระมัง เพราะแต่เดิมไม่ได้อยู่ในเมืองนี้!”
นางทำท่าระแวดระวังเหมือนจะบอกความลับยิ่งใหญ่ หน้าเต็มไปด้วยท่าทางกระซิบกระซาบ “ข้าน่ะ เห็นว่าเถ้าแก่สวี่เป็นคนดี ก็เลยอดไม่ได้อยากเตือนให้รู้ไว้ก่อน! แม่นางลั่วผู้นั่นน่ะ เคยถอนหมั้นมาแล้วนะ!”
“รู้หรือไม่ว่าเหตุใดถึงถอนหมั้น? ก็เพราะนางนั่นแหละไม่รู้จักพอใจ ทั้งที่หมั้นแล้วก็ยังไปยุ่งกับชายอื่น! สรุปแล้วนะ นางไม่ใช่หญิงดี เป็นหญิงเจ้าชู้สิ้นดี! หากพวกท่านรับนางมาแต่งด้วยก็เท่ากับเอาเรื่องเสื่อมเสียเข้าบ้าน วันข้างหน้ามีแต่จะกลายเป็นเรื่องขบขันให้คนพูดถึง ข้าเตือนไว้ก่อนเลยนะ ควรคิดให้ดี ๆ อีกที!” น้ำลายของนางกระเด็นไปทั่ว สวี่อินอินเลยแอบถอยหลังสองก้าวอย่างแนบเนียน ผู้เฒ่าสวี่เองก็ถอยครึ่งก้าว พอนางพูดจบก็ถามกลับสั้น ๆ ว่า
“บ้านสามีของเจ้าคือสกุลใดหรือ?”
หญิงคนนั้นยังคงยืนยันเสียงหนักแน่น “ที่ข้าพูดน่ะจริงทั้งนั้นนะ ท่านอย่าไม่เชื่อล่ะ!”
“บ้านสามีข้าสกุลหลิว”
พอได้ยินแซ่หลิว ผู้เฒ่าสวี่ก็เหลือบตามองชายหนุ่มที่ยืนข้าง ๆ ซึ่งหน้านิ่งขาวซีดอยู่ตลอด แล้วพลันเข้าใจในทันที
“แสดงว่าพวกเจ้านี่เองที่เคยถอนหมั้นกับบ้านลั่วมาก่อนสินะ”
หญิงคนนั้นยิ้มแหย ๆ แล้วรีบเปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจัง “ใช่แล้ว! เพราะเหตุนี้ข้าจึงรู้เรื่องพวกนี้ดีกว่าผู้ใด ข้าบอกความจริงกับท่านทั้งนั้นเลยนะเถ้าแก่สวี่ ท่านคิดให้ดีเถิด แม่นางลั่วน่ะ หาใช่สตรีสงบเสงี่ยมอันใดเลย!”
ผู้เฒ่าสวี่เพียงยิ้มบาง “เรื่องนี้ พวกเรารู้ดีอยู่แล้ว เป็นเรื่องในบ้านเราเอง ไม่ต้องให้ผู้อื่นลำบากใจแทนหรอก” ว่าจบ เขาก็กล่าวลาพร้อมพาหลานชายหลานสาวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว หญิงคนนั้นทำท่าจะพูดต่อ แต่เห็นท่าทีของผู้เฒ่าสวี่แล้วก็ได้แต่บ้วนปากลงพื้น ด่าพึมพำอยู่คนเดียว
เมื่อทั้งสามกลับขึ้นเกวียน ผู้เฒ่าสวี่จึงหันไปพูดกับสวี่เอ้อร์หลางว่า
“หูฟังมักลวงตาเห็นจึงจริง สิ่งใดก็อย่าเพิ่งเชื่อคำคน ต้องใช้ตาและสมองของตนเองพิจารณา”
สวี่เอ้อร์หลางพยักหน้า “ข้าทราบแล้ว ท่านปู่”
ผู้เฒ่าสวี่ถอนหายใจเบา ๆ “คำพูดคน มันน่ากลัวจริง ๆ นะ!”
เมื่อหันไปเห็นสวี่อินอินมองอยู่ เขาก็กล่าวต่อ “ในโลกนี้ สตรีมักถูกตัดสินเข้มงวดกว่าบุรุษเสมอ เราตกลงเรื่องหมั้นกับบ้านลั่วแล้ว ก็อย่าโลเลไปมาอีก ส่วนแม่นางลั่วดีหรือไม่ดีนั้น เราต้องดูเองด้วยสมอง หาใช่ฟังด้วยหู”
เขาพูดแล้วก็หันมาทางหลานสาวอีกที
“ซื่อยา เจ้าก็วางใจเถิด เรื่องคู่ครองของเจ้า ปู่กับพ่อแม่เจ้าจะไตร่ตรองอย่างรอบคอบแน่นอน” นั่นนับเป็นคำตอบต่อคำถามที่สวี่อินอินถามเขาก่อนลงรถเมื่อครู่พอดี
สวี่อินอินยิ้มรับ “เจ้าค่ะ”
สวี่เอ้อร์หลางที่นั่งขับเกวียนอยู่ข้างหน้าก็หันกลับมามอง ผู้เฒ่าสวี่จึงรีบพูดต่อ “อู่ยาก็เช่นกัน” คำพูดนั้นทำให้สวี่อินอินหัวเราะออกมาทันที
“หัวเราะอะไรของเจ้า ซื่อยา?” ผู้เฒ่าสวี่ถามงุนงง
นางหัวเราะพลางตอบ “ก็ข้าดีใจสิ ท่านปู่ช่างดียิ่งนัก”
“อืม” ผู้เฒ่าสวี่ขานรับในลำคอ สีหน้าภาคภูมิยิ่งนัก คนเราชีวิตหนึ่งไม่ยาวนัก ตอนเป็นเด็กได้ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลเพียงไม่กี่ปี โตขึ้นต้องกัดฟันแบกรับภาระเพื่อลูกเมีย พอแก่ลงก็ยังอดไม่ได้ต้องห่วงใยลูกหลานอีก
บางคนอาจมองว่านั่นเหนื่อย แต่สำหรับผู้เฒ่าสวี่แล้ว เขากลับรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ช่างหวานชื่น หากไม่ได้คอยจัดการเรื่องเหล่านี้ให้ลูกหลานแล้ว ชีวิตนี้จะมีความหมายอะไรเล่า? ลูกชายทั้งสามของเขาต่างกตัญญู หลาน ๆ ก็ล้วนเป็นเด็กดี นี่แหละคือความภาคภูมิของชีวิตเขา
ในเมื่อไฟแห่งชีวิตได้จุดขึ้นแล้ว เขาก็ต้องทำให้มันลุกโชนยิ่งกว่าเดิม ไม่ให้เสียทีที่ได้จุดมันขึ้นมา! ด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม ผู้เฒ่าสวี่ตั้งใจจะทำให้ครอบครัวเจริญรุ่งเรือง และจัดการให้ลูกหลานทุกคนได้มีชีวิตที่มั่นคง
เมื่อไปถึงคฤหาสน์อู๋ เขาก็กล่าวกับอู๋หยวนไว่ตรง ๆ ว่า
“อู๋หยวนไว่ ข้าตกลงใจแล้ว ร้านนั้นข้าขอซื้อแน่ ราคาเท่าไร?”
อู๋หยวนไว่หัวเราะออกมา “ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือ ราคาย่านนั้นไม่แพงกว่าถนนหยางหลิ่วแน่ ร้านก็ขนาดใกล้เคียงกัน เจ้าก็เห็นแล้ว ให้ข้าร้อยสิบตำลึงก็พอ” ทำเลแตกต่างกัน ราคาจึงถูกลงราวยี่สิบตำลึงได้ ถือว่าเป็นราคาดีมาก
ผู้เฒ่าสวี่เห็นว่าราคานี้สมเหตุสมผล จึงหยิบเงินที่เตรียมไว้จ่ายทันที แล้วรับเอกสารสิทธิ์ร้านมาเก็บไว้
อู๋หยวนไว่กล่าวต่อ “ร้านนั้นสัญญาจะหมดวันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง ข้าจะส่งคนไปตามเจ้าวันนั้น ไปส่งมอบกันให้เรียบร้อย”
ผู้เฒ่าสวี่รีบโบกมือ “ไม่ต้องให้ท่านลำบาก พวกเราจะไปจัดการกันเอง”
อู๋หยวนไว่หัวเราะ “นั่นล่ะ ข้าก็คิดเช่นนั้นนั่นแหละ เพราะเถ้าแก่หยางนั่นไม่อยากย้ายร้านนัก ข้าเคยส่งคนไปดูหลายรอบก็ผลัดแล้วผลัดอีก คราวนี้หากรู้ว่าข้าขายร้านไปแล้ว เกรงว่าข้าคงต้องส่งคนไปด้วย มิฉะนั้นเขาคงไม่ยอมย้ายออกง่าย ๆ แน่”