“เจ้าเถ้าแก่หยางนั่นไม่ใช่คนทำมาค้าขึ้น วัน ๆ มัวแต่หมกมุ่นอ่านหนังสือบันเทิง ข้าพูดได้เลยว่า ร้านดี ๆ ของข้าอยู่ในมือเขา กลับกลายเป็นสภาพอย่างนั้น ข้าน่ะอยากเลิกให้เขาเช่ามานานแล้ว”
ผู้เฒ่าสวี่ได้ยินก็เข้าใจในทันที — มิน่าล่ะ ที่เถ้าแก่หยางพูดจาเช่นนั้น ก็เพราะไม่อยากให้มีคนมาซื้อร้านไป คิดจะถ่วงเวลาไว้ไม่ให้ขายออก จะได้เช่าต่อไปเรื่อย ๆ นั่นเอง นี่มันไม่ต่างอะไรกับ “ครองส้วมแต่ไม่ยอมถ่าย” ชัด ๆ
ผู้เฒ่าสวี่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี พอกลับถึงร้านก็ให้แม่เฒ่าสวี่ช่วยกับลูกชายคนรองจัดแจงเตรียมของขึ้นบ้านสกุลลั่วเพื่อส่งของหมั้น ทำหนังสือหมั้นหมาย และกำหนดวันแต่ง ลั่วชิวหงก็มีอายุไม่น้อยแล้ว ทางบ้านลั่วเองก็กำลังร้อนใจอยากหาคนเหมาะสมมาจัดการเรื่องแต่งให้เร็วที่สุด เมื่อเห็นว่าสกุลสวี่เป็นที่พอใจ โดยเฉพาะสวี่เอ้อร์หลางก็ยิ่งพอใจนัก จึงตกลงด้วยความยินดีอย่างรวดเร็ว
เมื่อรับของหมั้นและเขียนหนังสือหมั้นเรียบร้อย ทางสกุลสวี่ก็ถือดวงวันเดือนปีเกิดของทั้งสองฝ่ายไปหาหมอดูเลือกวันมงคล ได้ฤกษ์อยู่ในเดือนเก้าปีหน้า
แต่เดิมฤดูใบไม้ผลิเดือนสองถือเป็นฤกษ์ดีที่สุด เพียงแต่เร็วเกินไป แม้จะมีเงินพอจัดหาทุกสิ่งได้ก็ตาม ส่วนทางบ้านลั่วนั้น ข้าวของที่เป็นเครื่องแต่งและของติดตัวเจ้าสาวก็เตรียมไว้นานแล้ว
ทว่าสุดท้ายจึงกำหนดไว้เดือนเก้า เพราะอยากให้หมั้นหมายเรื่องของต้าหลางให้เรียบร้อยก่อน ถึงจะเหมาะสมกว่า อย่างไรเสีย ตามธรรมเนียมแล้วพี่ชายแต่งก่อนน้องจึงแต่งได้ — เรื่องลำดับอาวุโสเป็นกฎสืบมาแต่โบราณ
เรื่องหมั้นของสวี่เอ้อร์หลางดำเนินไปอย่างราบรื่น เหลือเพียงจัดพิธีมงคลเท่านั้น ฝ่ายนางหม่าซื่อก็ไม่ใช่ว่าไม่ร้อนใจเรื่องของลูกชายคนโต นางสืบถามลูกสาวของบ้านรอบ ๆ สิบลี้แปดหมู่บ้านแล้วก็ยังไม่เห็นใครเข้าตา
ครั้นเห็นว่างานหมั้นของเอ้อร์หลางลงตัวแล้ว จึงเหมือนกระตุ้นให้นางรีบลงมือ ด้วยความผลีผลาม นางจึงควักเงินสองตำลึง จ้างแม่สื่อในเมืองมาช่วยพูดเจรจาสู่ขอ
เมื่อคนในบ้านสวี่รู้เรื่องนั้น ก็เป็นบทที่แม่สื่อหน้าแต้มลายดอกไม้สีสดโยกตัวเข้ามาในร้าน ยิ้มกว้างราวดอกเบญจมาศบาน “โอ๊ย! เถ้าแก่สวี่ ข้ามาอวยพรเจ้าค่ะ!”
ผู้เฒ่าสวี่งงอยู่ครู่หนึ่ง จะอวยพรเรื่องอะไรเล่า? หลานชายของเขาจะเข้าพิธีแต่งก็ยังอีกตั้งเก้าเดือนมิใช่หรือ? แต่พอเห็นเครื่องแต่งและท่าทางของนางก็มิใช่ใครอื่น — แม่สื่อมาเยือนแน่! เพียงยังไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องยุ่ง
เขาคิดโดยสัญชาตญาณว่า นี่คงมีคนมาขอซื่อยาแน่ เพราะอู่ยายังเด็ก จะมีก็แต่ซื่อยาที่ถึงวัยเหมาะสมแล้วเท่านั้น
แต่แม่สื่อกลับเอ่ยว่า “เมื่อสองวันก่อนบ้านท่านให้ข้าเป็นคนไปสู่ขอ ข้าน่ะวิ่งจนขาจะหลุด เพื่อจัดการเรื่องนี้ให้เต็มที่ แล้วนี่! ข้าก็หาได้คนที่เหมาะสมพอดีกับลูกชายท่านแล้วเจ้าค่ะ!”
ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้วงุนงงอยู่นาน กว่าจะเข้าใจว่าจริง ๆ แล้วเป็นหม่าซื่อเมียลูกชายคนโตที่ไปว่าจ้างแม่สื่อนี้ให้มาสู่ขอหาภรรยาให้ต้าหลาง บ้านพวกเขาตอนนี้ไม่ถึงกับขัดสนเรื่องเงินทอง เขาเองก็เคยคิดไว้แล้วว่าหลังปีใหม่ค่อยหาแม่สื่อมาช่วย เพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันตรุษแล้ว
เมื่อจ้างมาก็ให้มานั่นแหละ เขาอยากรู้ด้วยเหมือนกันว่าเป็นหญิงสาวเช่นไร
แม่สื่อไม่รีบตอบ เมื่อเห็นทุกสายตาจับจ้องจึงแกล้งทำเป็นอ้อยอิ่ง ก่อนค่อย ๆ กล่าวอย่างภาคภูมิ
“บ้านที่ข้ากำลังจะพูดถึงนี้อยู่ในตัวเมือง ครอบครัวก็ทำการค้าขายเปิดร้านเช่นกัน บนมีพี่ชายสี่คน มีเพียงลูกสาวคนเดียวเท่านั้น สาวน้อยคนนี้เป็นที่โปรดปรานนัก เลี้ยงดูมาจนอวบอิ่มขาวนวล น่ารักน่าชังยิ่งนัก!”
หญิงสาวในเมืองหรือ? ครอบครัวก็เปิดร้านค้าด้วยหรือ?
หม่าซื่อฟังแล้วดวงตาเป็นประกาย เดิมทีก็ไม่เคยนึกว่าจะหาภรรยาให้ลูกชายจากในเมืองได้ แต่เมื่อเห็นว่าทางเอ้อร์หลางได้หมั้นกับสาวในเมืองตระกูลลั่ว นางก็คิดว่า ลูกชายคนโตของนางก็น่าจะได้บ้างสิ! ดังนั้นจึงลงทุนว่าจ้างแม่สื่อในเมืองมาเสียเลย ไม่คาดคิดว่าครั้งแรกก็ได้ข่าวดีจริง ๆ อีกทั้งบ้านฝ่ายหญิงยังมีฐานะและทำกิจการเหมือนกันอีกต่างหาก!
ดีจริงเชียว! หม่าซื่อดีใจสุดขีด ดึงแม่สื่อมานั่งพูดคุยหยอกเย้าไปมา ถูกอีกฝ่ายพูดประจบจนยิ่งปลื้มใจ คิดอยากจะตกลงเสียเดี๋ยวนั้น แต่ยังพอมีสติไว้ได้ จึงนัดดูตัวกันในวันพรุ่งนี้ แล้วค่อยส่งแม่สื่อกลับไป
เมื่อแม่สื่อออกจากร้านแล้ว หม่าซื่อหันมาเห็นผู้เฒ่าสวี่ จึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนตื่นเต้นเกินไป รีบตั้งสติแล้วพูดเสียงเบา “ท่านพ่อ เรื่องนั้น...”
ผู้เฒ่าสวี่เข้าใจดีถึงความเป็นห่วงของคนเป็นแม่ จึงไม่ว่าอะไร เพียงพูดว่า “พรุ่งนี้เจ้ากับต้าหลางไปด้วยกัน แล้วก็พาอู่ยาไปด้วย”
ซื่อยาไปดูงานสู่ขอคราวก่อนแล้ว คราวนี้ก็ให้อู่ยาไปแทน หม่าซื่อพยักหน้ารับ แล้วก็รีบกลับไปจัดแจงเสื้อผ้าให้ลูกชาย เตรียมไว้ให้เรียบร้อย ตั้งใจแน่วแน่ว่าพรุ่งนี้ต้องแต่งองค์ให้ดูดีที่สุด เพื่อให้ฝ่ายหญิงสบตาเพียงครั้งเดียวก็ถูกใจลูกชายของนาง
วันที่ยี่สิบสามเดือนสิบสอง สำนักศึกษาปิดเทอมปีใหม่ จะเปิดอีกทีก็วันที่สิบสองเดือนอ้าย สิบกว่าวันนี้เป็นช่วงหยุดยาวดีแท้ ในที่สุดก็ได้เวลานอนตื่นสายเสียที ไม่ต้องตื่นเช้าไปเรียน
เป็นเรื่องที่ควรยินดี แต่พอปิดเทอม อาจารย์กลับมอบการบ้านไว้มากกว่าตอนเปิดเรียนเสียอีก! สวี่ต้าจวิ้นถือกระจาดหนังสือกลับจากสำนักศึกษา ก็อดถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
ต่งซวงฉีและฟางจื้ออันวิ่งตามมาประกบซ้ายขวา “ต้าจวิ้น! ข้ากำลังคิดจะจัดงานล้อมเตาที่เรือนพักในชนบทของข้า พวกเราจะได้ล้อมเตาดื่มเหล้าแต่งกลอนกัน แล้วก็มีบ่อน้ำร้อนให้ลงแช่ด้วย เจ้าต้องมานะ! อย่าลืมเตรียมเสื้อผ้ามาสักสองชุด พวกเราจะค้างสองคืนแล้วค่อยกลับ”
สวี่ต้าจวิ้นได้ฟังเข้าก็มีสีหน้ากระปรี้กระเปร่า “เรือนของเจ้าตั้งอยู่ที่ใด?”
“ไม่ไกลนัก ออกจากเมืองไปราวหนึ่งชั่วยามครึ่งเท่านั้น!”
“ดีเลย! ข้าไปแน่!” เขาตอบด้วยความตื่นเต้น แต่แล้วก็พลันนึกอะไรขึ้นมา ดวงตาเป็นประกาย “เรือนพักของเจ้ากว้างหรือไม่?”
พูดพลางหันไปทางต่งซวงฉี “มิใช่ว่า น้องสาวเจ้ากับจื้ออันเป็น ลูกพี่ลูกน้องกัน? เช่นนั้นให้แม่นางน้อยของเจ้ามาด้วยดีหรือไม่? แล้วชวนพวกสหายของนางมาด้วยอีกสักหน่อยก็ดีนะ!”
ฟางจื้ออันได้ฟังก็รีบเหลือบมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนทำหน้าเจ้าเล่ห์ยักคิ้วยิ้ม “เฮ้ เจ้านี่ ข้าไม่เคยรู้เลยว่ามีลูกไม้พอตัวนี่นา!”
สวี่ต้าจวิ้น : … แค่เห็นสีหน้าทะเล้นของเจ้าหมอนี่ เขาก็รู้แล้วว่ามันต้องคิดลามกแน่! สาบานด้วยฟ้าดิน เขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยจริง ๆ เหตุที่เขาเสนอขึ้นมาเช่นนั้น ก็เพียงเพราะเขานึกถึงสวี่อินอินเท่านั้นเอง